En la dormocxambro de Voland cxio estis same kiel antaù la balo. Voland en sia cxemizo sidis sur la lito, tamen Hella ne plu frotis lian genuon; sur la tablo kie antaùe oni ludis sxakon, sxi estis arangxanta noktomangxon. Demetinte sian frakon, Kerubjev kaj Azazello sidis cxe la tablo, kaj apud ili, nature, sin lokis la kato, kiu plu malvolis forlasi sian kravaton, kvankam cxi tiu jam igxis perfekta malpura cxifonacxo. Sxanceligxante Margarita venis al la tablo kaj kontraù gxi sin apogis. Kiel antaùe, Voland faris signon ke sxi proksimigxu kaj sidu apude.
– Nu, oni vin tute ellacigis, cxu? - demandis Voland.
– Ho ne,
–
– Cxu tio estas vodko? - sxi demandis per malforta vocxo.
Pro ofendigxo la kato saltetis sur sia segxo.
– Kion vi diras, regxino? - li stertoris, - cxu mi aùdacus versxi al damo vodkon? Gxi estas pura alkoholo!
Margarita ridetis kaj provis forsxovi la vinglason.
– Trinku sen timo, - diris Voland, kaj sxi tuj prenis la glason en la manon. - Hella, vin sidigu, - li ordonis kaj klarigis al Margarita: - La plenluna nokto estas nokto festa, kaj mi mangxas en la intima kompanio de miaj konfidenculoj kaj servistoj. Do, kiel vi vin sentas? Kiel pasis tiu laciga balo?
– Mireginde! - ekbabilis Kerubjev, - cxiu estas ravita, enamigxinta, frakasita, kiom da takto, kiom da lerto, logo, cxarmo!
Voland silente levis sian glason kaj tintigis gxin kontraù tiu de Margarita. Sxi obeeme eltrinkis kun la penso ke pro la alkoholo tuj venos sxia fino. Tamen okazis nenio malbona. Viva varmo disfluis en sxia ventro, io mole pusxis sxin sur la nukon, sxi sentis siajn fortojn reveni, kvazaù sxi vekigxus post longa refresxiga dormo, kaj krome, sxi eksentis lupan malsategon. Kiam sxi rememoris, ke sxi nenion mangxis de la hieraùa mateno, gxi igxis ecx pli akra. Sxi komencis avide gluti kaviaron.
Behemoto fortrancxis pecon da ananaso, gxin sursxutetis per salo kaj pipro, gxin mangxis kaj tiel brave renversis duan glaseton da alkoholo, ke cxiuj aplaùdis.
Post ke ankaù Margarita malplenigis sian duan glason, pli hele ekbrulis la kandeloj en la kandelabroj, kaj pli vigla igxis la fajro en la kameno. Margarita sentis nenian ebrion. Enigante siajn blankajn dentojn en la viandon, sxi gxuegis la el gxi fluantan sukon kaj samtempe observis Behemoton sxmiri ostron per mustardo.
– Vi ankoraù metu sur cxi cxion kelkajn vinberojn, - mallaùte diris Hella, per la kubuto pusxetante la katon en ties flankon.
– Bonvolu ne instrui al mi la vivon, - respondis Behemoto, - mi mem havas suficxan sperton pri festenado, jes, tute suficxan!
– Ahx, kiel agrablas noktomangxi gxuste tiel, cxe la kamenfajro, tute simple, - kraketis Kerubjev, - en intima rondo…
– Ne, Fagoto, - oponis la kato, - ankaù la balo havas siajn cxarmon kaj grandiozon.
– Gxi havas nek cxarmon nek grandiozon, krome, tiuj idiotaj ursoj, kaj ankaù la tigroj cxe la versxtablo per sia blekado min preskaù migrenigis, - diris Voland.
– Jes,
– Vin gardu! - respondis Voland.
– Mi nur sxercis, - humile diris la kato, - kaj koncerne la tigrojn, mi ilin rostigos.
– Tigrajxo ne estas mangxebla, - diris Hella.
– Cxu tiel vi opinias? Tiam bonvolu aùskulti, - replikis la kato, kaj kun plezure duonfermitaj okuloj Behemoto rakontis pri tio, kiel foje gxi dum dek naù tagoj vagadis en dezerto, sin nutrante nur per la viando de tigro de gxi mortigita. La kurioza rakonto interesis cxiujn, kaj kiam la kato gxin finis, cxiuj hxore ekkriis:
– Blago!
– La plej interesa en tiu blago estas tio, - diris Voland, - ke gxi estas mensoga de la unua gxis la lasta vorto.
– Cxu tiel? Mensoga? - ekkriis la kato, kaj cxiuj pensis ke gxi tuj ekprotestos, sed anstataùe Behemoto nur diris mallaùte: - Inter ni jugxos la Historio.
– Diru, - plivigligxinte post la vodko Margarita sin turnis al Azazello, - cxu vi lin pafmortigis, la eksbaronon?
– Nature, - respondis Azazello, - kiel eblus lin ne pafmortigi? Li estis pafmortigenda.
– Mi tiel ekscitigxis! - ekkriis Margarita, - tio okazis tiom neatendite.
– En tio estis nenio neatendita, - objxetis Azazello, sed Kerubjev komencis gxemadi kaj lamentadi:
– Kiel do oni ne ekscitigxu? Mi mem sentis miajn genuojn tremi! Paf! Ek! La barono pum!
– Nemulte mankis ke mi havu atakon de histerio, - aldonis la kato, lekante kaviaron disde la kulero.
– Jen kion mi ne povas kompreni, - diris Margarita, kaj oraj brileroj de la kristaloj dancis en sxiaj okuloj, - cxu eblas ke ekstere oni ne aùdis la muzikon kaj la tutan bruegon de la balo?
– Certe oni nenion aùdis, regxino, - respondis Kerubjev, - la aferon endas arangxi tiel, ke oni ne aùdu. Tion endas plej zorge arangxi.
