M. A. Bulgakov полностью

Por signi sian repacigon, Hella kaj la kato interkisis. Oni reprenis la karton el sub la kuseno kaj gxin ekzamenis. Neniu pikilo, krom la truita de Azazello, estis trafita.

– Tio ne estas ebla, - asertis la kato rigardante tra la karto la lumon de la kandelabro.

La gaja noktomangxo pluis. La kandeloj gutetis en la kandelingoj, la kameno elversxis en la cxambron sekajn, bonodorajn varmoondojn. Satigxinte, Margarita sidis beata, sxi rigardis la grizviolajn ringojn sxvebi de la cigaro de Azazello al la kameno, kie la kato kaptis ilin per la pinto de spado. Sxi nenien deziris foriri, kvankam laù sxia kalkulo jam estis malfrue. Konsidere cxion okazintan, estis proksimume la sesa matene. Profitante paùzon, sxi turnis sin al Voland kaj hezite diris:

– Sxajnas, ke mi devas iri… Malfruas.

– Kial hasti? - demandis Voland gxentile sed sekete. La ceteraj silentis sxajnigante sin absorbitaj pri la cigaraj fumrondoj.

– Jes, mi devas iri, - konfuzite pro cxio cxi diris Margarita kaj rigardis cxirkaùen, kvazaù sercxante mantelon aù balsurtuton. Subite sxia nudeco komencis sxin gxeni. Silente Voland prenis el la lito sian grasan trivitan noktosurtuton kaj Kerubjev gxin jxetis sur sxiajn sxultrojn.

– Mi dankas al vi, messire, - apenaù aùdeble diris Margarita kaj demande ekrigardis Volandon. Tiu respondis al sxi per gxentila kaj indiferenta rideto. Nigra malgajego ekpremis la koron de Margarita. Sxi sin sentis trompita. Evidente, neniu intencas rekompenci sxin pro cxio kion sxi faris dum la balo, same kiel neniu sxin retenas. Krome, sxi klare konsciis, ke sxi ne havas kien iri de cxi tie. La preterfluginta ideo, ke sxi devos reveni en la palaceton, kaùzis en sxi internan eksplodon de malespero. Cxu sxi mem petu, kiel Azazello tente konsilis al sxi en la Aleksandra gxardeno? «Ne, por nenio ajn» - sxi diris al si mem.

– Cxion bonan, messire, - sxi diris vocxe kaj pensis: «For, iel ajn for de cxi tie, ekstere mi iros al la rivero kaj min dronigos».

– Nun sidigxu, - subite ordonis Voland. La vizagxo de Margarita sxangxis la koloron kaj sxi sin sidigis. - Cxu adiaùonte vi deziras diri ion?

– Ne, nenion, messire, - fiere respondis Margarita, - krom tion, ke se vi ankoraù min bezonos, mi pretas volonte plenumi cxion deziratan. Mi neniom lacigxis kaj la balo min tre amuzis. Tiom, ke se gxi ankoraù daùrus, mi volonte prezentus mian genuon al la kisoj de miloj da pendumiluloj kaj murdistoj, - sxi vidis Volandon kvazaù tra vualo, sxiaj okuloj plenis je larmoj.

– Gxuste! Vi absolute pravas! - kriis Voland per resonanta kaj timiga vocxo, - tiele!

– Tiele! - ehxis la sekvantaro de Voland.

– Ni provis vin, - daùrigis Voland, - neniam ion petu! Neniam kaj nenion, precipe de tiuj, kiuj estas pli fortaj ol vi. Oni mem proponos kaj oni mem cxion donos! Sidigu vin, fiera virino! - Voland forsxiris la pezan noktosurtuton de Margarita kaj denove sxi retrovigxis sidanta apud li sur la lito. - Do, Margot, - daùrigis Voland mildigante sian vocxon, - kion vi deziras pro tio, ke hodiaù vi estis cxe mi la mastrino? Kion vi deziras pro tio, ke vi patoprenis la balon nuda? Je kiom vi taksas vian genuon? Kian damagxon faris al vi miaj gastoj, kiujn vi jxus nomis pendumiluloj? Diru! Kaj nun diru sen gxeno, cxar mi mem proponas.

La koro de Margarita ekbatis, sxi profunde ekspiris kaj komencis pripensi ion.

– Nu, ek, kuragxon! - instigis sxin Voland, - veku vian fantazion, gxin spronu! Jam pro la nura cxeesto dum la murdo de tiu perfekta kanajlo barono oni meritas rekompencon, precipe se oni estas virino. Do?

Al Margarita ekmankis spiro, sxi jam estis eldironta la intimajn kaj en la animo preparitajn vortojn, kiam subite sxi paligxis, malfermis la busxon kaj rondigis la okulojn. «Frida! Frida! Frida!» kriis en sxiajn orelojn ies obseda, peteganta vocxo, «Mia nomo estas Frida!». Margarita, stumblante sur la vortoj, ekparolis:

– Do, cxu mi rajtas, sekve, peti pri unu afero?

– Postuli, postuli, mia donna, - kompreneme ridetante diris Voland, - vi rajtas postuli unu aferon!

Ahx, kiel lerte kaj klare Voland emfazis, ripetante sxiajn proprajn vortojn, tiun «unu aferon»!

Ankoraùfoje Margarita ekspiris kaj diris:

– Mi volas, ke oni cxesu prezenti al Frida la tukon, per kiu sxi sufokis sian infanon.

La kato levis la okulojn al la cxielo kaj brue ekspiris, tamen sen ion diri: evidente, gxi ankoraù memoris pri sia pincxita orelo.

– Konsidere tion, - rikanetante diris Voland, - ke subacxeto fare de tiu stultulino Frida estas, memkomprene, nepre ekskludenda - cxar tio ja estus malakordigebla kun via regxina digno - mi ecx ne scias, kion mi faru. Restas al mi jeno: min provizi je cxifonoj kaj sxtopi per ili cxiujn truojn en mia dormocxambro!

– Pri kio vi parolas, messire? - miris Margarita, aùdinte tiujn, efektive nekompreneblajn, vortojn.

– Mi tute konsentas kun vi, messire, - enmiksigxis Behemoto, - gxuste per cxifonoj! - kaj incitite la kato frapis la tablon per la piedo.