– En la panbutiko cxe la Hebrona Pordego, tuj maldekstre kiam oni eniras la urbon.
Pilato rigardis la largxan klingon, ial kontrolis per la fingro, cxu gxi estas akra, poste diris:
– Pri la trancxilo ne zorgu, gxi estos resendita al la butiko. Nun la dua kion mi bezonas: montru al mi la pergamenon, kiun ci portas kun ci kaj sur kiu estas skribitaj la paroloj de Jesxua.
Levio malame rigardis Pilaton kaj ridetis tiel malicege, ke lia vizagxo igxis tute hida.
– Vi volas cxion forpreni, cxu? Ankaù la lastan, kion mi havas? - li demandis.
– Mi ne diris ja:
Levio sercxis en la cxebrusto kaj eligis pergamenrulon. Pilato gxin prenis, malvolvis, sternis inter la fajroj kaj strecxante la okulojn komencis esplori la apenaù legeblajn inkosignojn.
Kompreni tiujn acxe skribitajn liniojn estis malfacile, Pilato plisis la palpebrojn, sin klinis preskaù gxis la pergameno, sxovis sian fingron laù la linioj. Li tamen povis konstati, ke la skribita estas malkohera vico de iaj eldiroj, datoj, mastrumaj notoj, poeziaj fragmentoj. Li sukcesis legi: «La morto ne estas … Hieraù ni mangxis dolcxajn printempajn bakurotojn …»
Grimacante pro la strecxo li malcxifris: «Ni vidos la puran riveron de la vivoakvo… La homaro rigardas la sunon tra klara kristalo…»
Subite Pilato ekskuigxis. En la lastaj linioj de la pergameno li legis la vortojn: «… malvirto pli… ol la malkuragxo».
Pilato rerulis la pergamenon kaj per abrupta movo gxin etendis al Levio.
– Prenu, - li diris. Post nelonga silento li aldonis: - Mi vidas, ke ci estas klerulo, kaj ne decas ke ci, sola, vagas senhejme en almozula vesto. Mi havas grandan bibliotekon en Cezareo, mi estas tre ricxa kaj volas cin dungi. Ci ordigos kaj konservados la papirusojn, ci estos sata kaj vestita.
Levio ekstaris kaj respondis:
– Ne, mi ne volas.
– Kial? - demandis Pilato kaj lia vizagxo malheligxis, - cxu mi estas al ci malagrabla? Cxu ci min timas?
Denove la malbona rideto hidigis la vizagxon de Levio:
– Ne, cxar ci min timas. Por ci ne estos facila rigardi min en la vizagxon post ol ci lin mortigis.
– Silentu, - respondis Pilato, - prenu monon.
Levio kapneis, la prokuratoro daùrigis:
– Mi scias, ke ci opinias cin discxiplo de Jesxua, sed mi diras al ci, ke ci nenion komprenis el tio, kion li instruis. Cxar, se ci komprenus, ci nepre akceptus ion de mi. Konsideru, ke antaù la morto li diris, ke li riprocxas neniun, - Pilato signifoplene levis la fingron, lia vizagxo tikis. - Li mem nepre ion prenus. Vi estas kruela, dum li ne estis tia. Kien vi iros?
Levio subite proksimigxis al la tablo, apogigxis sur gxi per ambaù manoj kaj rigardante la prokuratoron per ardaj okuloj li flustris al tiu:
– Ci, prokuratoro, sciu, ke mi ponardos homon en Jersxalaim. Mi deziras diri al ci tion, por ke ci sciu, ke sango ankoraù versxigxos.
– Ankaù mi scias, ke gxi ankoraù versxigxos, - respondis Pilato, - ciaj vortoj min ne mirigas. Evidente, min ci volas murdi, cxu?
– Murdi cin mi ne sukcesos, - nudiginte la dentojn rikanis Levio, - mi ne estas tiom stulta ke mi esperu je tio, sed mi ponardos Jehudon el Kirjat, kaj al tio mi oferos la reston de mia vivo.
Delico aperis en la okuloj de la prokuratoro, per la fingro li invitis Levion Mateon proksimigxi kaj diris:
– Tion ci ne faros, ci ne bezonas zorgi pri tio, Jehudo mortis ponardita cxi-nokte.
Levio saltis de la tablo malantaùen, jxetis cxirkaù sin sovagxan rigardon kaj kriis:
– Kiu faris tion?
– Ne jxaluzu, - rikanis Pilato frotante siajn manojn, - sxajnas al mi, ke vi ne estas lia sola adepto.
– Kiu faris tion? - flustre ripetis Levio.
Pilato respondis:
– Tion faris mi.
Levio malfermis la busxon, sovagxe gapis al la prokuratoro, kaj tiu diris:
– Tio, certe, estas nemulte, la farita, sed estas mi kiu gxin faris. - Kaj post paùzo: - Nu, cxu nun ci ion prenos?
Levio iom pensis, mildigxis, fine li diris:
– Oni donu al mi puran pergamenpecon.
Pasis unu horo. Levio ne plu estis en la palaco. Nun la silenton de la matenkrepusko rompis nur la malproksima pasxado de la gardosoldatoj en la gxardeno. La luno estis rapide paligxanta, cxe la kontraùa cxielrando vidigxis la hela makuleto de la matena stelo. La lumiloj jam antaù longe estingigxis. Sur la lekto kusxis la prokuratoro. Metinte la manon sub la vangon li dormis kaj senbrue spiris. Apud li dormis Banga.
Tiel renkontis la matenrugxon de la dek kvina de
Kiam Margarita atingis la lastajn vortojn de la cxapitro, «… tiel renkontis la matenrugxon de la dek kvina de Nisan’ la kvina prokuratoro de Judujo, Poncio Pilato» - estigxis mateno.
En la malgranda korto, en la brancxaro de la saliko kaj de la tilio, aùdigxis gxoja, ekscita, matena konversacio de la paseroj.
