– Nu, vi menciis Getsemanon. Tamen kial gxuste tie vi intencas lin sercxi, tion, verdire, mi ne komprenas.
– Ho, prokuratoro, tio estas plej simpla. Neniu kasxas monon sur vojo, en loko ebena kaj nuda. Jehudo estis nek sur la vojo al Hebron, nek sur la vojo al Betanio. Li devis esti en sxirmita, izola loko kun arboj. Gxi estas tiel simpla. Kaj krom Getsemano apud Jersxalaim ne estas tia loko. Iri malproksimen li ne povis.
– Vi tute min konvinkis. Do, kion ni faru nun?
– Mi tuj komencos sercxi la murdintojn, sekvintajn Jehudon ekster la urbo, kaj samtempe, kiel mi jam raportis, mi mem estos jugxata.
– Pro kio?
– Miaj homoj perdis lin vespere sur la bazaro post ol li forlasis la palacon de Kajafo. Kiel tio povis okazi, mi ne komprenas. Tian embarason mi neniam spertis. De post nia interparolo li estis observata. Tamen apud la bazaro li sxangxis la direkton kaj faris tiel strangan kurbon, ke lia spuro perdigxis.
– Jes. Mi deklaras al vi, ke jugxi vin mi opinias malnecesa. Vi faris cxion, kion vi povis, kaj neniu en la mondo, - la prokuratoro ridetis, - povus fari pli ol vi! La agentoj perdintaj Jehudon estu discipline punitaj, tamen mi malvolas, ke la puno estu iom ajn severa. Finfine, ni faris ja cxion por protekti la fiulon! Interalie, mi forgesis demandi, - la prokuratoro frotis sian frunton, - kiel ili sukcesis meti la monon cxe Kajafo?
– Vidu, prokuratoro… Tio ne estas malfacila. La vengxantoj pasis malantaù la palaco de la cxefpastro, tie estas strateto superanta la korton. Ili jxetis la pakajxon trans la barilon.
– Cxu kun la skribajxo?
– Jes, gxuste kiel vi antaùvidis, prokuratoro. Cetere… - cxi tiam Afranio forsxiris la sigelon de la pakajxo kaj montris al Pilato ties enhavon.
– Atenton, Afaranio, kion vi faras, tio versxajne estas la Templaj sigeloj!
– Pri tio la prokuratoro ne zorgu, - respondis Afranio refermante la pakajxon.
– Cxu cxiujn sigelilojn vi havas? - demandis Pilato ridante.
– Alie ne povas esti, prokuratoro, - tute sen rido, tre malmilde diris Afranio.
– Mi imagas la skandalon cxe Kajafo.
– Jes, prokuratoro, tio kaùzis tre grandan eksciton. Min ili invitis senprokraste.
Ecx en la duonlumo oni povis vidi, kiel brilas la okuloj de Pilato.
– Interese, tre interese…
– Permesu ke mi malkonsentu, prokuratoro, cxi tio ne estis interesa. Plej teda kaj laciga afero. Al mia demando, cxu oni pagis al iu monon en la palaco de Kajafo, mi ricevis klaran respondon, ke tio ne okazis.
– Ah, tiel? Nu, se la mono ne estis pagita, do gxi ne estis pagita. Des pli malfacile estos trovi la murdintojn.
– Tute gxuste, prokuratoro.
– Interalie, Afranio, jen pri kio mi jxus pensis: cxu eblas, ke li mem sin mortigis?
– Ho ne, prokuratoro, - respondis Afranio, pro surprizo ecx jxetinte sin malantaùen en la braksegxo, - pardonu, sed tio estas tute ne kredebla!
– Ah, cxio estas kredebla en tiu urbo! Mi pretas veti, ke tre baldaù tiaj onidiroj rampos tra la tuta urbo.
Cxi tiam Afranio jxetis sur la prokuratoron sian rigardon, iom pensis kaj respondis:
– Tio estas ebla, prokuratoro.
Sxajnis, ke la prokuratoro malvolas forlasi tiun temon pri la mortigo de la homo el Kirjat, kvankam cxio jam estis klara. Li demandis, ecx iom reveme:
– Nu, mi sxatus vidi lin mortigata.
– Oni tre lerte lin murdis, - diris la estro de la sekreta servo, iom ironie rigardante Pilaton.
– Kiel do vi povas scii tion?
– Bonvolu atenti la saketon, prokuratoro, - respondis Afranio, - mi vetas, ke la sango de Jehudo sxprucis onde. Ja mi vidadis mortigitojn en mia vivo, prokuratoro.
– Do, li ne reekstaros, cxu?
– Nu, li reekstaros, prokuratoro, - filozofieme ridetante diris Afranio, - kiam la trumpeto de la Mesio, kiun oni atendas cxi tie, eksonos super li. Sed pli frue li ne ekstaros!
– Suficxas, Afranio! Tiu demando klaras. Nun ni pasu al la entombigo.
– La ekzekutitoj estas entombigitaj, prokuratoro.
– Ho, Afranio, jugxi vin estus krimo. Vi meritas plej altan rekompencon. Kiel gxi estis?
Afranio komencis rakonti kaj rakontis, ke dum li sin okupis pri la afero de Jehudo, tacxmento de la sekreta gardo, komandate de lia anstataùanto, atingis la monteton kiam estigxis la vespero. Unu korpo mankis sur la pinto. Pilato tremeris, raùke diris:
– Ah, kiel mi povis preteratenti tion!
– Ne zorgu pri tio, prokuratoro, - diris Afranio kaj daùrigis sian rakonton: - Levinte sur la cxaron la kadavrojn de Dismas kaj Gestas, kies okuloj jam estis elbekitaj de la rabbirdoj, oni tuj komencis sercxi la trian korpon. Tre baldaù oni gxin trovis. Iu homo…
– Levio Mateo, - ne demande, sed plie aserte diris Pilato.
– Jes, prokuratoro…
Levio Mateo sin kasxis en kaverno en la norda deklivo de la Kalva Kranio atendante la mallumon. La nuda korpo de Jesxua Ha-Nocri estis cxe li. Kiam la gardistoj kun torcxo eniris la kavernon, Levio igxis despera kaj furioza. Li kriis, ke li faris nenian krimon, ke laù la legxo, cxiu ajn deziranto rajtas entombigi ekzekutiton. Levio Mateo diradis, ke li malvolas disigxi de la korpo. Li estis ekscitita, kriis ion konfuzan, jen petante, jen minacante kaj malbenante…
