– Cxi tien, invitu lin cxi tien, - ordonis la prokuratoro tusante por purigi la gorgxon. Per la nudaj piedoj li sercxis siajn sandalojn. La flamo ekludis sur la kolonoj, la kaligoj de la centuriestro forklakis kontraù la mozaiko. La centuriestro eliris en la gxardenon.
– Ankaù cxe la luno mi ne havas kvieton, - grincinte per la dentoj, al si mem diris la prokuratoro.
Anstataù la centuriestro sur la balkono aperis la kapucxulo.
– Banga, kusxu, - mallaùte diris la prokuratoro kaj premis la nukon de la hundo.
Antaù ol Afranio komencis paroli, li laù sia kutimo rigardis cxirkaùen, deiris en la ombron, kaj konvinkingxinte, ke krom Banga sur la balkono estas neniu malnecesa, nelaùte diris:
– Ordonu, ke oni min jugxu, prokuratoro. Vi estis prava. Mi ne sukcesis sekurigi Jehudon el Kirjat, li estas ponardita. Mi petas pri jugxo kaj eksoficigo.
Al Afranio sxajnis, ke lin rigardas kvar okuloj: du hundaj kaj du lupaj.
El sub la hxlamido li prenis la ridigigxintan pro la sango duoble sigelitan monujon.
– Cxi tiun monsaketon la murdintoj subjxetis en la domon de la cxefpastro. La sango sur gxi estas la sango de Jehudo el Kirjat.
– Interese, kiom estas ene? - demandis Pilato sin klinante al la saketo.
– Tridek tetradrahxmoj.
La prokuratoro rikanis kaj diris:
– Malmulte.
Afranio silentis.
– Kie estas la murdito?
– Tion mi ne scias, - kun trankvila digno respondis la homo nedisigebla disde sia kapucxo, - hodiaù matene ni komencos la esploron.
La prokuratoro ekskuigxis kaj forlasis la rimeneton de la sandalo, kiun li ne sukcesis fiksi.
– Do, cxu vi certe scias, ke li estas murdita?
Je tio la prokuratoro ricevis la sekan respondon:
– Mi, prokuratoro, jam dek kvin jarojn servas en Judujo. Mi komencis sub Valerio Grato . Mi ne bezonas vidi la kadavron por diri, ke la homo estas mortigita. Nun mi raportas al vi, ke la nomato Jehudo el Kirjat antaù kelkaj horoj igxis ponardita.
– Pardonu al mi, Afranio, - diris Pilato, - mi ankoraù ne tutvekigxis kaj tial demandis. Mi dormas malbone, - la prokuratoro rikanis, - kaj la tutan tempon mi songxas pri lunradio. Tiom bizare, imagu. Kvazaù mi promenas sur la radio. Do, mi dezirus scii viajn konjektojn pri tiu kazo. Kie vi intencas lin sercxi? Sidigxu, estro de la sekreta servo.
Afranio sin klinis, movis la segxon pli proksimen al la lekto kaj sidigxis tintinte per la glavo.
– Mi intencas sercxi lin en la cxirkaùejo de la olivopremilo en la Getsemana gxardeno.
– Ah ha. Kial gxuste tie?
– Hegemono, mi pensas, ke la murdo okazis ne en Jersxalaim mem, nek tre malproksime de la urbo. Gxi okazis apud Jersxalaim.
– Mi opinias vin eminenta kompetentulo pri via fako. Mi ne scias, kiel la afero statas en Romo, sed en la kolonioj vi estas senegala. Mi petas vin klarigi, kial vi pensas tiel?
– Oni neniel povas supozi, - nelaùte diris Afranio, - ke Jehudo lasus iujn suspektindajn homojn kapti lin ene de la urbo. Sur la strato oni ne povas kasxe ponardi. Do, oni devus venigi lin ien en kelon. Tamen la Servo jam sercxis lin en la Malsupra Urbo, kaj sendube li jam estus trovita; do li ne estas en Jersxalaim, tion mi garantias. Se li estus murdita malproksime de la urbo, tiun monpakajxon oni ne povus subjxeti tiom baldaù. La murdo okazis apud Jersxalaim. Oni sukcesis irigi lin ekster la urbon.
– Mi ne povas imagi, kiel eblis tion arangxi.
– Jes, prokuratoro, tio estas la plej malfacila demando en la tuta afero, kaj mi ecx dubas, cxu mi sukcesos gxin solvi.
– Jes, vera enigmo! Je la festa vespero, kredanto ial forlasas la Paskan festenon, iras eksterurben kaj tie pereas. Kiu kaj kiel povus lin ellogi? Eble virino tion faris? - demandis Pilato obeante subitan inspiron.
Afranio respondis trankvile kaj grave:
– Neniel, prokuratoro. Tiun hipotezon oni certe devas malakcepti. Ni rezonu logike. Kiujn interesis, ke Jehudo pereu? Areton da vagabondaj fantaziuloj, en kiu, atentu, estis neniaj virinoj. Vidu, prokuratoro, por edzigxi al virino oni bezonas monon, same por produkti homon, sed por murdigi homon per virino oni bezonas tre multe da mono, kiom havas neniuj vagabondoj. Virino ne partoprenis tiun aferon, prokuratoro. Mi ecx diru, ke tiu direkto povas nur deviigi min de la spuro, malhelpi la esploron kaj min konfuzi.
– Mi vidas, ke vi tute pravas, Afranio, - diris Pilato, - mi permesis al mi eldiri nuran konjekton.
– Ve, gxi estas erara, prokuratoro.
– Sed kio do gxi povus esti? - ekkriis la prokuratoro, kun avida scivolo rigardante la vizagxon de Afranio.
– Mi opinias, ke temas pri tiu sama mono.
– Eminenta ideo! Tamen kiu kaj pro kio povus proponi al li monon nokte kaj ekster la urbo?
– Ho ne, prokuratoro, ne tiel. Mi havas nur unu supozon, kaj se gxi estas malvera, alian eksplikon mi probable ne trovos. - Afranio sin klinis al la prokuratoro kaj finflustris: - Jehudo volis kasxi sian monon en loko sekreta kaj nur de li konata.
– Tre subtila ekspliko. Versxajne, gxuste tio okazis. Nun mi komprenas: lin irigis ne homoj sed lia propra penso. Jes, jes, gxi estis tiel.
– Certe, Jehudo estis suspektema, li kasxis sian monon for de la homoj.
