La venantaj per la cxefa sxtuparo dume jam atingis la placeton de la tria etagxo. Tie du tubistoj klopodadis cxirkaù vaporhejtila radiatoro. La avancantoj intersxangxis kun la tubistoj signifoplenan rigardon.
– Cxiuj hejme, - flustris unu el la tubistoj, batetante per martelo kontraù la tubo.
Tiam la plej antaùa viro senkasxe eligis el sub sia mantelo nigran maùzeron , dum alia, iranta apud li, elposxigis dirkojn. Gxenerale, la homoj irantaj en la apartamenton n-ro 50 estis tre bone ekipitaj. Du el ili havis en sia posxo facile sterneblajn, maldikajn silkajn retojn. Plua viro havis lazon, ankoraù unu alia - gazmaskojn kaj ampolojn kun kloroformo.
Unu sekundo suficxis al la grupo por malfermi la cxefpordon de la apartamento n-ro 50 kaj penetri en la antaùcxambron; pordoklako, kiu je la sama momento aùdigxis el la kuirejo, atestis ke ankaù la dua grupo gxustatempe atingis la apartamenton per la malantaùa enirejo.
Ecx se ne plena, do almenaù parta sukceso estis cxi-foje evidenta. Fulmrapide la du grupoj disigxis, okupis cxiujn cxambrojn, kaj neniun ajn trovis; tamen en la mangxocxambro ili malkovris restajxojn de sendube jxus forlasita matenmangxo, kaj en la salono sur la kamenbreto, apud kristala karafo, sidis granda nigra virkato. Inter siaj piedoj gxi tenis primuson.
Absolute silentaj, la homoj venintaj en la salonon kontemplis la katon dum iom longa tempo.
– Hm jes… vera eminentajxo, - flustris unu el ili.
– Ja mi ne petolas, neniun tusxas, riparas mian primuson, - diris la besto malafable rigardante la venintojn, - kaj krome mi opinias mia devo vin averti, ke la kata raso estas antikva kaj netusxebla.
– Perfektega laboro, - flustris unu el la venintoj, dum alia diris laùte kaj klare:
– Nun, netusxebla kaj ventroparola kata mosxto, degnu veni cxi tien!
Tuj ekflugis kaj malfaldigxis silka reto, sed la lancxinto, surprize por cxiuj, maltrafis kaj kaptis per gxi nur la karafon, kiu tuj falis kaj tinte frakasigxis.
– Perdita preno ! - blekegis la kato, - hura! - metinte flanken la primuson la besto eligis de malantaù sia dorso braùningon , tuj direktis gxin al la plej proksime staranta, sed fajro eksxprucis el ties mano antaù ol la kato povus pafi, kaj post la maùzera krako la kato falis kap’antaùe de la kamenbreto sur la plankon, ellasinte la braùningon kaj faliginte la primuson.
– Cxio finitas, - per malforta vocxo diris la besto kaj mole etendigxis en sanga flako, - deiru por momento, lasu min adiaùi la teron. Ho mia amiko Azazello! - abunde sangante gxemis la kato, - kie vi estas? - pene gxi turnis la rigardon de siaj estingigxantaj okuloj al la pordo de la mangxocxambro, - vi ne venis min helpi en tiu malegala batalo. Vi forlasis la malfelicxan Behemoton, kiun vi perfidis por unu glaso da - verdire ja eminenta - konjako! Nu, mia morto pezu sur via konscienco! Mi testamentas al vi mian braùningon…
– Reton, reton, reton, - oni nervoze flustradis cxirkaù la kato. Tamen la reto, la diablo scias kial, obstrukcigxis en ies posxo kaj la provoj gxin eligi restis vanaj.
– La sola, kio povas savi morte vunditan katon, - diris Behemoto, - estas gluto da benzino … Kaj profitante la gxeneralan konfuzon, la kato fiksis la muzelon sur la ronda aperturo de la primuso kaj sattrinkis. Tuj cxesis la sangofluo el sub la maldekstra sxultro. La kato resaltis viva kaj vigla, krampis la primuson subbrake, kun gxi hopis reen sur la kamenon, de tie, dissxirante la tapeton, grimpis sur la muro kaj post du sekundoj jam sidis alte super la venintoj, sur la metala kurtenstango.
Tuj manoj krocxigxis je la kurteno kaj forsxiris gxin kun la stango, pro kio la suno ektorentis en la jxuse ombroplenan cxambron. Sed nek la fripone resanigxinta kato, nek la primuso falis malsupren. Sen ellasi la primuson, la kato sukcesis transsaltegi sur la lustron, pendantan de la centro de la plafono.
– Eskalon! - oni kriis de malsupre.
– Ni duelu! - blekegis la kato, flugante super la kapoj sur la svingigxanta lustro; en gxiaj piedoj reaperis la braùningo, la primuson gxi krocxis inter la lustrobrancxoj. La kato zorge celis kaj, plu pendolante super la kapoj de la venintoj, pafadis sur ilin. Bruego skuis la apartamenton. Sur la plankon hajlis kristalaj rompajxoj de la lustro, fendoradiaj steloj aperis sur la kamena spegulo, dissxprucadis stukpolvo, sur la planko saltetis eluzitaj kuglingoj, frakasigxis fenestroviroj, benzino versxigxis el la trapafita primuso. Nun jam ne temis pri la eventualo kapti la katon viva, la venintoj trafe kaj furioze repafis el siaj maùzeroj en la kapon, en la ventron, en la bruston, en la dorson de la besto. La pafado kaùzis panikon sur la asfalto en la korto.
