– Навакак кадоме гуфтед, ки аввали ин толоб дар Ворух асту охираш дар ошар. Акоям Амадсайид, ки боро ба Чин сафар кардаанд, айнан амин хел мегянд. Аз гапи акоям донистам, ки дар ошар тоик бисёру Сияклро Оби ишрат мегянд. Зеро боро мушоида кардаанд, ки ар шаб занои зебо аз об баромада, дар соил бозию шод карда, пеш аз дамидани суб баробари ситораои осмон аз чашм ойиб мешудаанд. Ин париёни сиячашму сиямй он адар нозанину маабин будаанд, ки аз чераи зебояшон шаби тори кистон мисли рз равшан мешудааст…
– Офарин, Устои гулдаст, ки дар суханвар низ мисли дуредгар устои моир будани худро исбот кардед! – лаб ба тасин кушод Шайх Бурониддин. – Пири тариати мо, бародарам Шамсиддин, ки дар ошар хешу табор доранду боро он о рафтаанд, абл аз сафари Ворух гуфтаои шуморо нозук ишора карда буданд. Эшон оби хушу пурманфиати Сияклро васф карда, хушбод будани авояшро таъкид намуда, маслиат доданд, ки соле камаш ду маротиба дар соили ин толоб фори аз кори дунё истироат кунам, ки бетарин давои бемории нафас аст. Лекин гаштаю баргашта маслиат доданд, ки аз оббозию шиновар дар оби ях барин сарди Сиякл худдор намоям. Гапро ба шх бурда, гуфтанд: «Тарсам аз он аст, ки аспи об язнаи маро аллонда, ба алаи париёни ошар мебараду хоарам дар Ворух яккаю тано мемонад».
Лутфи латифро амагон ба хушол пазируфта, гирди хон давра нишастанд, то бафурсат татли чоштго намоянду сипас аз пайи шикори кабку сайди ширмо шаванд. Вале анз лумае дуруст нахойида, авоне аз паси харсанг баромаду худро пеши пойи Шайх Бурониддин партофт ва ой-ой бигиристу нолон гуфт:
– Эй Шайхи бузургвор! Дарди маро ило кунед! – ин бигуфту дасту пойи худ ба озирин нишон дод, ки озахи бисёр дошт ар кадом ба андозаи нахди сиё. – Ин маразак аввал яктояк буд. Табиби маалла дору молиду … баъди афтае дугона шуд. Табиб боз даво карду озах аз дасти чап ба рост гузашт. Пеши табибу муллои дигар рафтам, атто мазори озахи Хуандро зиёрат кардам. Лекин озах аз даст ба по гузашту ба тану гардан часпид… Занам аз хона баромада рафту амсояо худро аз ман дур кашиданд. Лоарам, худро ба ки беодам задам, то…
– Кифоя! – аз садои ногаон ва омиронаи Шайх Бурониддини илич ама ад парида, даст ба гиребони айрат бурданд, ки ин касалманд аз куо пайдо шуду чаро Пири хушмуомила ногаон шамшерсухан гардид. Аммо Шайх ба касе эътибор надода, бо нигои мшикофу муарраб ба озахои пушти дасти авонмард нигаристу шиддати сухан сале паст гардонд. – Агар як арфи дигар ба забон ор ва асди худкуш кун, ос мешав! Ч ном дор?
– Зариф.
– Дар олам дарде дармоннопазир нест, эй Зариф. Парвардигоре, ки барои бандаояш дард додааст, шифо ам мебахшад. Касалии ту ам дафъ мешавад, арчанд ин гандамараз фарсуда шуда, ба мази баданат реша давондааст. Ман ба шарте туро табобат мекунам, ки ниод рост дор, имон ав ор ва дигар асло фикри худкуш накун! Фамид!
– ар ч фармоед, эй бузургвор, бе чуну чаро абул мекунам.
– Худованд мададгори ту бошад, эй Зариф, ки озир сухан аз сиди дил гуфт. Акнун бархезу ба Ворух баргард. Аз бозор чил мисол игари гов ва ним ман шалами сафед, як тикка карпоси наву ним газ ресмони тоза бихар. Ба тани поку либоси намоз дар кулбаи тозаву озода маро интизор бош. Иншоолло, баъди се рз ба хидматат мерасам.
Аз ваоати Зариф маълум буд, ки муомилаи хуш ва фармоишоти мушаххасро шунида, пурдил гаштааст. Вале аз чашмони гиряолудаву забони парсингбастааш каломи дигар баромад:
– Бо уръони шариф асам хрдаам, ки агар сиат нашавам, ба Ворух барнамегардам. Ду рз боз лумае ба даон набурдааму назди мазори Чилмурон шумою Неъматро дида, иссаи сиатшавиашро ба ёд оварда, чун соя аз афоятон омадам. Шайхбобо, илтимос, илое ёфта, ин маризи исоту ифлоса аз баданам дур кунед…
Кдаквор гиристани авонмарди тануманд дили амаро обу адо гардонд. Шайх Бурониддин хаёломез муддате ба уллаои барф-пш нигариста, ба хулосаи атъ омад магар, ки аз Абдулсайид пурсид:
– Дар клбори сафар игар аст?
– аст. Лекин шаламу ресмону карпос нест…
– Манда ресмон астай! – чобук аз ой хест Сабзал. – Дар зини асп кашолай. озир меёрам.
– Бобоон! – беуръатона аз домони Шайх Бурониддин кашид Неъмати дувоздасола. – Модарам барои этиёт ба ман як куртаи карпос додаг. Наппа-нав, дина дхтаг, анз пшидаг не…
– Агар шалам ёбем…
– Андаке поёнтар, дар палуи нахудзор ду-се хат шалам аст…
– Худои мерубон мададгори туст, эй Зариф! – даст ба ам совид Шайх Бурониддин. – Раву да-дувозда дона шалам канда бо оби чашма пок шуста биё.
Баъди омадани Зариф бо дастури Шайхбобо Устои гулдаст лахти игарро ба андозаи санид чилпора карду Мирмалик шаламро пст канд, Сабзал ресмон оварду Абдулмаид куртаи навро ба карпоспора табдил дод. Неъмат оби ширгарм озир намуду дастобрези бобояш шуд, ки Зарифро дузону шинонда, бе е муаддима фармуд:
– Аз Каломулло ар ч медон, бихон!
Тиловати беуръатона зуд аном ёфт. Шайх бо таассуф сар унбонда, «кам асту ноис» гуфт ва афзуд: