Мирмалик дар замину мои мунир дар осмон бо шаби пурафсун тано ба тано монданд. Ахтарони сершумори осмоннишин, ки амроз ва нигабони мои нокоста ва авони навхоста буданд, мисли душизаои париваш дар рйи оби мусафои Сиякл аксандозию обсавор карда, мекшиданд то шаби пураводисро сония ба сония кто намуда, ба рзи равшан расонанд. Мирмалик баръало медид, ки ситораои хурду калон аз дуру наздик ониби вай чашмак мезаданд, то сухане бигяд ва бори дил сабук намояд. Зеро оно медонистанд, ки сангои гунгу хомши атроф удрати суханфамию дилбардор надоранд. авони яккаву тано миннатдор аз ахтарон буд, аммо беист афсс мехрд, ки оно дастнорасанду вай дасткто ва ини шабзиндадор наметавонад ситорае ба каф гирифта, рози дил ифшо намояд. арчанд дили бедораш аз хаёлу орзу ва гумону тасаввур пур аст, фаат бо шамъи ниго метавонад шаби тор равшан гардонад, то тарсу аросу вамро дур афканад…
Оре, авони камсухан ва камтариба, ки аблан ба хобу таъбири он эътиборе намедод, имшаб олати дигаргуна дошт. Яке сухани падари Сабзал ёдаш омад, ки боре гуфта буд: «Касе пар дар хоб бинад, хушбахт гардад, вале агар бо пар гап занад, девона шавад». Гапи бобои Одинаро бо хоби дидааш иёс намуда, ба хулосае расид, ки хушбахт пешоряш арор дорад. Аммо зи шуд аз он ки Нигинаро аз алаи париён озод карда натавонисту вай ойиб шуд.
Мирмалик медонист, ки ин хобро таъбир мухтасар ва якгуна нест. Зеро Нигина анз дар бедор аз мадди назари мерполояш нопадид гашта буд. Вай бо як аон умеду орзу аз Хуанд армуони дст овард, аммо ин духтараки содаи Бимастура худро духтари хонаю ро авони номарам исобида, лоаал як бари ряшро нишон надод. Ва агар бо лафзи шоир Абдулмаид гем, кабутари хонаг шоини паркушодаро паршикаста кард.
«оло Нигина дар куо бошад?» – худ аз худ пурсид Мирмалик ва гапи падари духтарак дар буни гшаш садо дод: «Касе аспи обиро бинад, аспафкан мешаваду агар ба он савор шавад, шерафкан хоад шудан». Мирмалик ба ёд овард, ки аспи обиро ам дар хобу ам дар бедор дид. Лекин дар хоб савор шуду дар бедор натавонист. «Оё шерафкан мешуда бошам?»
Ба ин пурсиш посух наёфта, мулооти ду сиёсаманд пеши назараш омад, вале аз таъбири он оиз монду каломи модаркалонашро аз дуриои дур шунид: «Хоби парешон ба чаро гуфтан даркор, то бадияш бисзад!»
Мирмалик дубора зи шуд: зеро медонист, ки дар кистон чаро нест. Вале ба осмон нигаристу гули ряш шукуфт: мои тобон – чарои осмон ягона мнису амрозаш буду бе е дудилаг хоби парешон ба мои дурахшон гуфт, то сиёию тирагиояш равшан шавад.
Гапи модаркалон дуруст баромаду рози дил ба мо гуфтан амон хотири парешони Мирмалик амъ гардид. Зери лаб хандид. Ба арори атъ омад, ки суб ба чашми хобнок сурма кашад, яъне хоби парешону андешаои барам ба дигарон равшан насозад. Сабр кунаду роз нашикофад ва таъбири хоб аз аспрези Исфара дарёбад…
Равзанаи панум. Ишрое
дар Мопар оозбахши достони нерубахши зиндаг
Аспрези Исфара – майдони махсуси аспдавон, ки тарафи рости рои Шроб, дар дили дашти Мопар воеъ буд, аз дур ба молбозор шабоат дошт. Як тараф тамошочиён аспу уштур ва маркабои савории хешро ба дарахтони лаби йи беоб баста буданду тарафи дигар авонмардони асптозу камонвар – иштирокчиёни мусобиаи имрза самандои хелмахели худро хорумолу парамел мекарданд, яъне анду ави андак аз кафи даст медоданд. Дар мобайн бошад, да шутури бухт ва барраи бахта – гсфандони се-чорсолаи фарбе ва ахтанашуда, ки ба олибони сабат адя мешуд, ба назар мерасид.
Абдулсайид кафи дасташро соябон карда, ба дуртар нигарист ва дид, ки тамошобинон аллакай хеле зиёданду дар талу теппаои атроф ва ойои амвор намаду бурё ва чодару омаоро бенизом густурда, гур-гурх давра нишаста, обу нон бо мазу мавиз таматтъ мекарданду перомуни имрза зрозмо фикру андешаю тахмину фарзияои пешакии худро иброз медоштанд ва хунгармо бо якдигар шарту байъ мекарданд. Шариён дар теппаи баланд маскан гирифта буданду сокинони деоти атроф поёнтари оно, аммо мухлисони аз дур омада – хуандиён, фаронагио, масчоиён, кандио, истравшанио мувофии имкон ва муносиби оли худ ар о – ар о нишаста, нисбатан камгапу камаракат буданд.
Дар аспрези бузург ягон зан ё духтар наменамуд. Аз ин ол Абдулсайид, ки нозпарвараш Нигина ва иянояш Назокату Назоратро барои тамошо оварда буд, димосхта шуд. Сархам назди аробаи болопшида рафт, то бо маслиат тадбире ёбад. арчанд хуб медонист, ки димои схтаашро ягон ило нест ва дар корзори мардони мард зани зайиф атто бо зор ро намеёбад.
Моиятан нозук будани масъаларо фамида, духтарон лазае хаёломез хомш истоданд. Аввалин шуда Назокат таркид:
– Илло-билло, ки то пойгаи аспдавония набинам, е куо намеравам! Агар додои худам мебуданд, албатта ягон ило меёфтанд.
Гапи сахттаъсирро Абдулсайид бе раниш шуниду бо табассум Нигинаро нигарист. Вай пардаи шаффофи афои аробаро сал боло бардошта, теппаи мобайниро хол диду бо хушнуд нидо кард:
– Ана он теппа бетарин ойи тамошо! Ба е кас халал намерасонему е кас ба мо халал намерасонад.
– Рост мегй, духтарон, ойи хуб аст, вале барои мо дастнорас аст! окимону бузургон он о мешинанд. Намебин, ки айвони зебое сохта, бо фаршу олино оростаанд.