– ар як ояту сураои уръони шариф дардеро дармон мешавад, агар мариз ихлоси том дошта бошаду тану дилу дасту забони пок. Ба авли Пайамбари олам ълайиссалом «Инналлои назифун юибал низофата». Яъне, Худованд пок асту поконро дст медорад. Фамо, эй Зариф?! Хо, ки шифои комил ёб ва рзгорат ноис набошад, Каломи Алло ноис махон!
– Фамидам, эй Бузургвор, – дарол авоб гардонд Зариф ва илова кард, ки ин суханро аблан аз ягон муллои табиб ва табиби дуохон нашунидааст. – Як муллои исфаранг мабларо пешак гирифта, нимурма дуо хонду афт бор «Ё у ё ману ё ман ло илоа иллоу» гён намаки дамандохтаашро ба озахо пошид. «Албатта шифо меёб» гуфт. Озах муддате гум шуд, вале баъди як мо аз нав сабзид. Табиби самаранд дар бораи ихлосу халос хеле гапи китоб гуфту бисту як бор сураи «ошия» хонду ба рйи озахо шуф кард. Вале ман аз ин захми мункар бо дидаи тар мондам. Дар хонаои мазори озахи Хуанд муллотабиб «Ганда-гунда, канда-кунда, аз дилу игару зоную иштолинг ва мазу устухони ин банда бишав парканда – пароканда!» гён, бо касрат «Ё Алло!» вирд намуда, салавоту дуои шифо хонд. айот, иллат бо ягон иллат шифо наёфт…
Шайх Бурониддин дар авоб е нагуфт, зикри хуфя ба аном расонда, беморро нимбарана гардонд ва бо дидаи нозукбин ар кадом озахро мушаххас муойина кард. Сипас бо тиловати сураи «Фотеа» ама озахо бо карпоспорае пок намуда, аввал як бурда псти шаламро ба озахи канор молиду онро ба Неъмат дод, то дар болои карпоспораи дигар амъ орад. Тиловатро аз нав шуръ карда, лахте игарро рйи амин озах совиду онро низ ба Неъмат супорид, то дар карпоспораи сеюм гузорад. Дар фуроварди ироат ба ресмон як гире андохту онро сари китфи Сабзал овехт.
Лазае нафас рост карда, тиловати «Аламд» аз нав ооз намуд ва тарзи аввала псти шаламу лахти игар рйи озахи дигар совид ва дуюмин гире дар ресмон андохт…
Баъде ки охирин озах сила гардид, мидори гиреи ресмон ба сию ду расид.
– Агар чилгире мешуд, кор бенур мешуд! – ои сабук кашид Шайх Бурониддин. – Сию ду озах дарди бахайр аст, осуда бош, эй Зариф. озир мо чойнширо давом медием, ту карпоспораи пур аз псти шаламро бигиру ягонтояшро ба замин нарезонда, болои ягон тахтасанги офтобря тунук пошида биё.
Зарифи аз ин гапу коро саргаранг бо андаке таъхир баргашту даст пеши бар арфе нагуфта мунтазири амри навбат рост истод.
– Акнун карпоспорае, ки пур аз игари озахмол аст, бигиру ба к барою ое дарёб, ки гузаргои айвонот бошад ва ам бодраа, то бйи игар ба атроф зуд пан шавад. Худат дар камаре ё шохи дарахте пинон интизор бош, то гурге, ё рбое, ё шаоле игарро битамом храд. Карпоспораро наафшонда биёр.
– Агар игарро саг храд, бад мешавад?
– Пишак ам храд, хуб мешавад, фаат амаашро пок-покиза храд. Этиёт бош, ки паррандае ягон игарпора ба аво набарад! Хубаш, ба деа раву бо хотири амъ гурбаи ошолудеро зиёфат карда, паго биё…
Зариф, ки ба деа нарафта буд, амон бего – пеш аз намози шом бо чераи хандон омад ва гуфт, ки «шаоле игарро як лума карду аз шод дурудароз уллос кашид».
– Аз ту миннатдор шуда, дуо кардааст, ки зудтар сиат шав!– гапро ба шх кашид Абдулмаид. Аммо Шайх Бурониддин бо оанги идд ба табобати айриодд нуктаи таммат гузошт:
– Шод бош, эй Зариф, ки дарди аринаи туро шаоли гурусна пок-покиза хрдааст – то даме, ки игар дар меъдааш азм мешавад, гандагшти озахоят илм пухта мерасад ва баробари хушк шудани псти шалам ама озах хушк шуда, ардуро боди фано мебарад.
Бо як ниго маро маълум гардид, ки озах ба дасти ту аз модагов гузаштааст, яъне табиати модина дошт. Аммо табибоне, ки номбар кард, ба озах уум оварда, решаро надидаанд. Мо ам аввал ба озах уум кардем. Псти озах бо псти шалам, гшти озах бо игар тафтид ва олиё, дар марилаи фаност. Аммо решаи сию ду озах анз дар бадани туст, ки бо ришта бастаем. Ин риштаи тофтаро аз дасти Сабзал гиру худат ба оташ андоз, то схта, хокистар шавад. Сипас ар се карпоспораро оташ дарде, то аз озахи севол нишоне намонаду баробари дуди матоъ дуди игарат берун барояд. Акнун ту озод, эй Зариф. Хо, амрои мо бош…
– Андаке поёнтар сарпаное аст. Хубаш, муддате тано бошам…
Зариф пас аз лазае бо як баал растании сзанбарг баргашт.
– Ташвиш кашида, езум овард? – пурсид бо таауб Сабзал. –Ч даркор?! Атроф пурай.
– езум не ин, растании шифобахш…
– Ч ном дорад? Ба кадом дард шифоай?
– Номаш заоса, барои Шайхи аъзам овардам. Дамктоию нафастангия табобат мекунад…
– Ч хел?
– Бобоям мегуфтанд, ки агар сзанбарги заосая хушк кардаю кфтаю бехта, як каф ба зери забон парто, асло зиинафас намеш, – Зариф банди заосаро ба дасти Мирмалик доду Шайх Бурониддинро бо тавозъ нигарист. – Эй Пири муаззам, тфаи дарвешонаи маро абул кунеду аз табибо пурсед. Агар гапи ман дуруст бошад, дар Хуанд истифода баред.
Шайх Бурониддин растаниро бодиат аз назар гузаронда, хаёломез гуфт:
– Ин рустан барои мо ношинос нест. Зардуштиён онро шонда, аз малулаш ншокии муаддас – хаома тайёр мекарданд. Маълум мешавад, ки хокааш низ нафърасон аст.
Ташаккур, эй Зариф, ки барои табобати дарди аринаи мо кшиш ба хар дод…
– Худованд ба ардумон шифо бахшад. Хайр, ман рафтам.
* * *