Бори гаронеро аз китф дур андохта, Мирмалик ониби мунод нигарист, ки гаштаю баргашта сало мехонд:
– ой мардум! Нашунидам нагед! Нафамидам нагед! Тоири имматбаланд ва шратманди Исфара Амадбеки хушмйлаб ба шодиёнаи тавлид шудани нахустписараш Мамадбек озмуни камонвари забардаст эълон мекунад! ар касе илми тир медонад ва унар дорад, ба майдон барояд, тир аз камонулла ба нишон расонад ва як киса зари сафедро соиб шавад!
Шитобед, майдон аз далер аст!!
Шумори довталабо тадриан аз сад гузашту сар шуд баси тиркушо, ки дар он Мирмалик ширкат наварзид. Ин аз назари Сабзал пинон намонд ва худро дарол пеши бародархонд расонд.
– Ба ту ч шуд, барод? Соз? Ай бас худта дур кашида, ч хапу дам шиштай?
– Осиё ба навбат, бародар! Ману Рахшон унари худ нишон додем. Акнун ту…
– Бе ту ман нафас намекашам дар олам, ки инро худут медун, эй барод! Пеш даро, ки Бойбобо шарти беад вазнин гузоштай, ман уда карда наметонум…
– Ч хел шарт?
Аз авоби Сабзал маълум гардид, ки бо пешниоди амлокдори бозори Исфара болои теппаи аз ама баланд тирбол – катаки махсусе гузошта, ба дарунаш хурси зинда сар додаанду дар шафаташ дори пасти чбин сохта, ба он кисаи пур аз нураи соф овехтаанд. Шарти Амадбек ин будааст, ки ар касе хурсро тир занад, халтаи пурнураро соиб мешавад.
– Вазни нура бо вазни хурус баробарай, лекин хурус ай нура дуртарай! – гуфт бо алам Сабзал. – Ба тахмини ман, фосилаи байни камондор ва катаки хурусдор ай як тирпартоб зиёдтарай. Бойбобо илаи зур ёфтай, зури ман намерасад…
– Агар зри ту нарасад, пас тири е кас ба нишон намерасад!
– Дуруст мегй, эй барод! Барои амин, пеш даро, халтаи нура моли алоли худут!
– Агар е кас соиби мукофот шуда натавонад, он го майдондор тани ман…
– Гапат маъул, эй барод! Ман рафтам…
Тахмини Сабзал дуруст баромаду найранги тоир кор дод: амаи камонкашо хурсро ба адаф гирифтанду тири ама ба адар рафт! Фаат пайкони Сабзал ба девори катак бархрд… «Давлати савдогар сахт кард»-ин маъно аз ар даане ба шакли умлаи архела садо дод. Баъзео бо писханду ришханд, гуре бо таассуф ва надомат ин мусобиаи бенатиаро амъбаст карда, саволомез ба теппаи садрнишин нигаристанд, ки Амадбеки хушмйлаб низ он о буд. Нигина баръало дид, ки ба гши мунод сухане гуфт ва дарол нидо баланд кард:
– ой мардум! Шитоб накунед ва пароканда нашавед! Бозаргони машури диёр Амадсайиди Ворух, ки озиракак аз Маринон омаданд, бародархонди худро шодишарик шуда, ба шодиёнаи мемони нав боз як кисаи зар изофа карданд! Оё дар байни шумо тирафкане аст, ки удрати худро бо анвои озмоиш имтион кунад?! Оё дар байни Шумо камонваре аст, ки бо тири ахтардз дили хурс парчин кунад ва мукофоти ол ба даст орад?! Эй шермарди худо, ба майдон баро!!!
Дашти Мопар лазае сукут варзид ва оиста таркид: аз давраи мемоно марди тануманди яктаи беостин дар тан ва камони садман дар даст бо тааввур аз ой хест. Ин далерию асорати аз ад зиёдро нимаи мардум бо таайюр ва чапакзанию уштаккаш таният гуфтанд. Аммо кулли исфарангио ва дигар ашхоси ого довталабро шинохтанд ва пай бурданд, ки Амади тоир гани шойгон ба бегона додан нест ва ин нашаро пешак таррез карда, навкари кироя Холмати Чочиро зархарид овардааст, ки аиатан ам камонвари чирадаст буда, бегумон шодиёна ба даст меорад.
Абдулмаид бо танаффур даст афшонда, бо чашми умед Абдулсайидро нигарист:
– Оё говигаре бошад, ки ин гови сиёро малуб гардонад?
– аст! – дилпурона садо баровард Назокат. –Ман е ват намемунам, ки пули додою амакбобои мана одами бегуна гирад. Илло-билло ки рудаю ишкамбаша нохун кат чок мекунам!
– Офарин, гурбашери амак! – баланд хандид Абдулсайид. – Хубаш, худат ба майдон баро!
– Ман чува мебурумадиям?! – азлро нафамида, сахт барошуфт Назокат. – Ба ойи ман акои Мирмалик камунанг мекунад, ин гови сиёа ба хок яксун мекунад!
Ин лаза Мирмалик дар соягшае ба саманди дилбанди худ машварат дошту ис кард, ки ёру дстон, амшарио ва мухлисони адиму адидаш бо хоишу умеду бовар сяш менигаранд. Зеро дар дабиристон миёни амсабаон дар тирандоз амто надошту азбаски тираш ариб хато намехрд, адарандоз мегуфтандаш. Бозувони Рустамона, ки дошту тири камонаш ба дуриои дур мепарид, одирандоз меисобидандаш… Мантиан, аз арифи имрза пешдасту бартар аст. Вале… оё мури умо ба китфаш менишаста бошад?
Бо чунин андешао гирдогирди аспрезро аз мадди назар гузаронда, ба аробаи назди даромадго чашмаш афтиду Абдулсайид ва Абдулмаидро шинохт. амоно панди таояш дар буни гшаш садо дод, ки абл аз дуо гуфта буд: «Таваккал нар асту андеша мода, иянам. Дар лазае, ки авонмард мебояд, андешаманд нашояд!»
Табассум дар чераи Мирмалик гул карду панди падар ёдаш омад: «Афзалият аз ариф далели фавият аст, яъне нишонаи бартарист. Фавият бошад, далели олибият аст, писарам!».
Дигар оати истихора намонд. Мирмалик далеру чобук аз ой хест. Камон аз ла бароварду тирдон ба китф овехт ва бебок адам ниода, ба майдон даромад. ро дарол шинохтанд ва нек истибол карданд. Хуандию ворухио яксара ба по хеста, кло ба боло аво дода, гё ки аллакай олиб омада бошад, баробар «Мир-ма-лик! Мир-ма-лик!!» мегуфтанд. Нигинаю амакдухтаронаш низ баробар анотак зада, пешу афо сар аз болопши ароба берун оварданд.
