Аз эшон то даври нио Афзалу Мирмалику усейни Исфаранг расиданд. Аммо дигар уръакаш нашуд. Мири мусобиа ар серо мусов бо ишорахат саф орост ва фамонд, ки кадоме пештар ба марра расад, олиб амон мешавад.
Тамошобино Афзалу усейнро ва оно амдигарро, усну уби аспони худро медонистанд, вале барои ама Мирмалик шахси ноозмуд ва дави аспаш номаълум буд. Бинобар ин, бо назари ташхис ва кунков ро менигаристанд. Фаат хуандио ва аксари ворухиён нигои пурмер доштанду исфарагио дуандеш буданд – аз нисф зиёд тарафдори ашадии усейн, боимондао – аводори Мирмалик. Андешаи парокандаи оноро Абдулмаид дар як умла амъ овард:
– Афзалу усайн шади алабаро боро чашидаанд, акнун шадситон навбати Мирмалик!
Нигина хулосаи шоирро бо ишораи сар маъул дониста, нохост чашмаш ба Сабзал афтид, ки тозиёна болои сар алвон додаю ангушти ишорав боло бардошта, бо додархондаш хитобе дорад. Саропо гш шуду охири умларо баръало шунид:
– …ба аспи хуб як тозиёна басай!
Бонги дуул баланд шуд. арифони шитобзада тозиёна бар сарии аспо заданду аз аиши ногаон чанги сабуке боло хест. Аммо Мирмалик бо мамез Рахшони хеш ба пеш хонд. Аксари тамошобинон аз ин авони хушасп, аммо камтариба дарол умедашонро канда, ба ду човандози пештоз тава оварданд, ки баробар пеш мепариданду фосилаи байни оно ва савораи сеюм лаза ба лаза меафзуд. Ин олатро мушоида карда, духтарон безобита шуданд. Рухсораои мисли себи хубон суп-сурхи Назокат ширранг гашту баробари суст шудани гардиши хун дили ассосаш ариб буд, аз тапидан бозмонад. Назорат нисбатан бепарво метофт, аммо Нигина хуни дил мехрд. Лекин аяони дилро бо азобе фур нишонда, бо умеду бовар Мирмаликро менигарист. Вай дилпур буд, ки ин авони ушманд нашаи ами дораду аспаш доно ва тавоност.
Баъде ки нисфи марра тай шуд, пешсафон барои олиби мутла шудан он коонда, ба сарии аспон боз тозиёна заданду онварони ранкашида чанг ба осмон бардошта, онавл пеш тохтанд. Фурсате, ки Мирмалик интизор буд, фаро расид ва тозиёна ба кор овард. Рахшони рамузфам якбора аз ситора ам аврафтор шуду дар як мижазан пешсафонро дарёфт. Афзали аввалмаом аз тайири олат саросема шуда, хинги худро бо зарби тозиёна ба пеш адаа намуд. усейни калопатра ам тозиёнаю ам мамез ба кор андохт. Аммо Мирмалик фаат банди лаом унбонд. Рахшон масади соибашро бехато фамида, суръати дав биафзуд. Акнун саманди сиё ончунон метохт, ки Мирмалик намедонист, дар замин аст ё осмон! Лазае гумон кард, ки савори аспи обист, вале бонги тамошобино вайро зуд аз олами ръё ба аспрез баргардонд. Акнун ама ба унбиш омада буданду чун Рахшон ба мавеи дуюм гузашт, ними мардум аводораш шуданд. Вате пешсаф шуд, ама мафтун гардида, бехудона «Рахшон! Рахшон!!» мегуфтанд. Амакдухтарон низ аз ароба сар бароварда, бо кафкб мардонро амсадо шуданд.
Афзал аз ин гардиши ногаон худашро тамоман гум кард, вале мамезу тозиёна дигар ро мададгор нашуд. Дод мегуфту аз даонаш бафч мерехт, лек аспаш торафт суст мешуду аз даонаш кафк мебехт. Ва дар чунин олати риатангез аз ама оиб ба марра расид.
Мирмалик бо сари баланду дили пурнишот гирди аспрезро давр зада, чобук ба замин аиду сару гардани Рахшони вафодор ба ош гирифт. Аз ар сангу бутаи дашти Мопар овозе мешунид, ки «Дуруди Худо бар Мирмалик!» мегуфт. Назокат дастзан мекарду Нигина кафкб ва Назорат ар дуро шодишарик буд.
Фави шодиро овози мутантани мунод дучандон вусъат бахшид:
– олиби сабати аспдавон Мирмалик ибни Миррамати Хуанд бо уштури сурхи бухт сарфароз мешавад! Агар дар озмуни тирандоз ам олиб ояд, ду нори муаддас моли хоад шуд!!!
* * *
Сабати камонварон ихтиёр буду айр аз чор-пан олиби мусобиаи асптоз амаг якчанд иштиёманд ба майдон баромад. Аксар чобуксаворони дамон ва данон, ки лазае абл мисли маву бод тунду тез ва хуршон буданд, фурсате дарангпеша шуданд. Зеро тиби одат то оози даври дуюми сабат лазаи дамгир эълон шуда, аз ар канора бйи таоми лазиз ба димо мезад, ки бо фармоиши олибон аз гсфандои инъомгирифта барои мухлисон пухта шуда буд. Таамтано ба давраи муштариёни худ пайваста, бо димоу иштиои равшан нону кабоб мехрданду азлу шх мекарданд.
Дар алаи хуандио Мирмалик ангуштнамои хосу ом буду ворухио, аз умла духтарони болои ароба низ ба ифтихор сяш менигаристанд. Аммо дар иёфаи фотеи майдон заррае тафохур ё такаббур падидор набуд, баръакс андешаманд менишаст – ушу хаёлаш ба Сабзал банд буд, ки тиби аду паймони пешак вай дар озмуни камонвар бояд ба мавеи аввал мебаромад. Зеро ба авли худаш «дар кистон барои асптоз шароит нест, вале хурду калон дар тирандоз устухон надоранд». Лекин…
Мантиан, оло довталаби асос бояд Мирмалик бошад. Инро ама медонанд. Вале Сабзал ч андеша дорад? Оё вай аз довталаб даст кашида, ба ойи худ Мирмаликро мегузаронад?
Албатта, рои осон гуфтушунид аст. Агар Мирмалик шарт гузорад, ки дар сурати алаба нори рахшон аз Лаккон ба Сабзал медиад, шояд роз шавад. Балки бояд роз шавад! Аммо… дар ин олат ади бародар ч мешавад?! Оё ин муаддасотро фурхтану харидан, бо лаълу нура иваз кардан мумкин аст? Не, аргиз не!! Мирмалик барои моли дунё шуда, е ват дили бародархонди худро намеранонад. Вай е ват паймони бародар додор намесозад!
