Аз чунин пазириш Холмати Сиё лазае карахт гашту аролуд шуд. Вале сир бой надоду аз аспи урур поён нафуромада, бо овози димо ду даранг кард:
– Эй авон, ту ба зиёрати ман омад ё ба муобили ман?
– На инашу на ваяш! Бо даъвати мунод омадам, то бахт озмоям.
– Тушбераро хом шумурд, эй авон! ое, ки ман бошам, бахт ба фармони ман аст!
– Бахт кр аст, адолат бино…
– Суханбоз макун, эй авон. Бо ман сарбасар шудани ту оло барват аст. анз аз даонат бйи шир меояд…
– Бйи шир бетар аст аз туршии хамир!
Холмати Сиё аз азаб сиётар шуда, як тоб хрду аз дигар дари сухан даромад:
– Эй авон, росташро гй: маро шинохт?
– Аз тари суханат фамидосиям, ки хоа нест, зердаст.
– Маро Холмати одирдаст мегянд! Бетарин камонсозу камондори Чоч манам!! Тири камони садмании ман рахна дар санги хоро меканад! Тори камони маро е кас кашида наметавонад!
– Маро ба насабу асаби ту коре набошад ва аз камони ту аму озоре нарасад. Расоям гапбоз накун, ки гуфтаанд:
Холмати Сиё боз ба худ печиду хост, бо мушту лагад уштулум ооз кунад. Лекин аз азаби мардум тарсида, азаб ба таъна гардонд:
– Эй авон, ту худат кий, ки ин адар авои даан мекун?! Ту дар пеши ман як пашшай!!
– Эй рангобзард! Душманат гар пашша бошад, камтар аз филаш мадон!
– Ту дар ду олам фил намешав, эй авон! Фил манам ва олиб манам!! Ту навакак дар аспдавон алаба кард, обрй ва иззат ёфт. Барои кдак амин адараш басу зиёдат! Бисёр махо ва обрй мако! Аспсавор дигару камонвар дигар аст. Бо ман муовимат накун ва беуда зр назан, ки миёнат бишканад!
– Ту ам ёз-ёз бисёр накун, ки гарданат нашиканад. Оибати урур ва пит-пит сари пасту нотавонист!
– Гар намедон, бидон, эй авон: Ораши Камонвар адди волои ман аст!
– Чалов накун! Ораши забардаст адди худпараст нест! Агар тири аз Ому паррондаи вай ба Марв расида бошад, муол аст, ки тири ту ба сари теппа барояд…
– озир ман ба ту тирпаррониро нишон медиам! озир ман ба ту исбот мекунам, ки вориси Ораш манам!! озир мебинем, к дар камонвар сахткаш аст?!
Холмат бо урур ва нописандии аввала тир ба камон гузошта, як чашмашро нимпш карда, бо ару ситеза хурсро ба нишон гирифт. Хаданги чорпари башаст парида, ба катак расид, аммо ба шифт бархрд…
Мирмалик осуда нафас бароварда, болои нишонахат арор гирифт. Аввал зеи камони ойдории худро, ки аз псти говмеш буд, бо нки ангуштон ламс карда, аяони ботин фур нишонд. Сипас бо аракати мавзун тири сурхранги рйи тиркаш берун овард. Онро аз чби заранги ки Мевагул сохта, дар дунболаи пайкони флодиаш се пари шоин баста буданду барои сайди махсус ниго дошта мешуд ва шоиншопар ном дошт. авони пухтакор саросема нашуда, тирро чилла карду байни чилликои авиии хеш афид ва бо нимовоз гуфт:
– Тир ба чашми хурс занам, то борикандоз исбот шавад.
Баъди нафасе ин умларо мунод тарии зайл бо овози баланд такрор кард:
– Мирмалик ибни Миррамат чашми хурсро ба нишон гирифта буд ва тири ахтардзи вай бехато ба нишон расид!!
Дар аспрез ааб ангома бархост каснодида ва гшношунида! Ин карат хурду бузург ва дсту душман – ама баробар – шасти хаданги авонмарди баруманди Хуандро офарин мегуфтанд. Фаат Холмат истисно буд – лазае гунгу лолу карахт истоду якбора хуни сараш шид ва аз шиддати азаб зангии занг шуду камони садман ба замин зада, онро лагадмол карда, бо дили пурам ва сари хам аз аспрез р ба гурез ниод…
е кас, атто Амади Хушмйлаб, ро ниго надошт. Баръакс, ар ду сарпарасти озмун муробивор ро гашта, бо чераи хандон пеши Мирмалик омаданду бонавбат ба ош кашида, аз сиди дил табрику таният гуфтанд. Амадсайид, ки аз шод дар псташ намеунид, дар пешор аробаи худаш ва назди он нури чашмонашро дида, оноро ба Мирмалик нишон доду оил сяшон шитофт.
Садои гшнавози окими Исфара дар фазои Мопар бори дигар танин андохт:
– Мирмалик ибни Миррамати Хуандиро Худованди мерубон мададгор ва бахти баланд ёр гашту бо нери авонмард вориси арзандаи Рустами Достон будани худро исбот кард ва олиби мутлаи сабати Исфара шуд!
Зи шосавори чобуктарин ва камондори бетарин!!
Али аспрез баробар «Зи, Мирмалик!!» гуфтанду ин танияти шоаншоиро дар атрофу акнофи Исфараю Хуанду Истаравшану Бухорою Самаранд ама шуниданд.
окими Исфара бо ду дасти адаб ба шасавори шочера ду нори муаддаси оламтоб ва ду киса зари холис адя карду овозаи ин тфаи олишон аз канораи Мовароуннар баланд хеста, Хуросону Хуталону Арабистону Фарангистон ва Чину Мочину индустонро фаро гирифта, то гши Муаммади Хоразмшо ва Чингизхони муулнойон расид ва ар ду дар орзуи чунин размандаи аспафкан шуданд…
Мирмалик шоду масрур ба Рахшони машур савор шуда, ду кисаи зар ба зини асп овехту ду нори муаддас ба дили даст гузошта, боло бардошт. ама баробар даст баланд карда, беист «Зи, Мирмалик!» мегуфтанд. Духтарон низ амранги амоат буданд ва кайо аз ароба фуромада, мабуби худро ситоиш мекарданд.
Нигинаи гулпераан дар сафи пеш меистод, зеро нисбати дигарон шодию сурури беш дошт. Ду ряш мисли гули анор шукуфон буду лабони нордонаш дар васфи олиби сабат дурру гуар мерехт.
