Аз ониби шимол низ боди сард хабарои хунук меорад. Барои ташкил кардани давлати бузург ва ягонаи муул камар бастани Темучин ном пачабин бо лааби Чингизхон хеле ташвишангез аст. Ин марди абедониш ва кофири мутла лашкаркаши маккору золиму берам асту мегянд, ки бар рами хоразмшоиён дандон тез кардааст. Агар ин ду подшо ба ам ситезанд, дунё ба харобазор табдил меёбад.
Пири равшанзамири мо, ки оибати ин фоиаро медонанд, таъмини бехатарии марзу бумро муимтарин масъалаи дои рз меисобанд. Эшон маслиат доданд, ки дар сабати имрза ар саворе агар хоад ва тавонад, беистихора асп тозонад, бехато тир андохтану чустию чолок ва родмард омзад, то ба дифои зодбум хештанро омода созад.
Бо идояти Пири Бузургвор мо барои олибон илова бар шутуру гсфандои парвор боз ду тфаи олишон овардаем. Шасавори чобуктарин ва камонвари бетарин – олиби мутлаи сабати имрза, ки бо уввату муборизаи шерона амаро тасхир мекунад, ду анори мумтоз мукофот мегирад. Яке анори Зумуррад, ки аз лаълу фурзаю лоуварди Лаккони Исфара сохта шуда, ба адри хирои яксолаи шари мо арзиш дорад. Нори дуюм анори Ёсин аст аз бои Ун, ки азрати Бадеуддини Нур дар давоми чил рз ба ар донаи он удрати чил сураи Ёсин аз дили уръони шариф ойгузин кардаанд ва ар касе онро храд, умрбод бемор нашавад, захми тиру шамшер бар баданаш таъсир накунад.
оким ду анори мунаввар болои ду каф ниода, барои тамошои мардум баланд бардошт: яке чун хуршеди навтулъ дурахшон буду дигаре ба сони офтоби урубанда сурхи арувон.
Духтарони аробанишин монанди тамошогарони саронишин моту мабут гашта, аз оизаои сернок чашм канда наметавонистанд, ки окими баруманд дар ойи исташ беист давр гашта, ба амагон манзури назар мекард.
Мйсафеди нуроние, ки дар сар дастори мташам ва дар бар абои сабзранг дошт, аз айвони садрнишин ба пали оким фуромад ва даст ба дуо бардошт:
– Эй халои! Ба номи Парвардигори бахшояндаи мерубон дуо мекунем, ки ар довталаби асилро нусрат надиму бахт рафи, дил беаму раъият амдам, фирз ёру Худо мададгор бошад.
Омин ё Раббулъоламин!
ама баробар даст ба рй кашиданд ва сабат расман ооз ёфт.
Духтарон низ баробари дигарон омин карданду бо як овоз «Илоо, Мирмалик олиб барояд!» гуфтанд. Назорат иловатан пурсид:
– Ин мйсафеди хушлибос к бошад?
– озикалони Тамохуш Шайх Муаммад, бародари бародархонди мо Усто Мулло амин шахси мътабаранд, – бо оанги тафохур посух гардонд Абдулсайид.
– ар ду писари эшон – Шаобиддину Амад шоири баркамоланд ва раои онии мананд! – Абдулмаид даст ба сандуи сина зада, оанги гуфтори аввалиро идома бахшид. Вале дарол тарзи гуфтор дигар кард: – Гап тамом! Ба майдон нигаред, мусобиа сар шуд!
Бо нишондоди мири мусобиа надимон ба ойои зарур нишона гузоштанд ва доварон иштирокчиёни даври аввали мусобиаи аспдавониро ба дувозда гури афтнафара тасим карданд. Чун гури нахустин болои ишорахат саф кашид, сардовар бори дигар ойидаои сабатро хотиррасон кард. Дуулзан зарба ба наора задан амон афт савора ба аспи худ баробар мамез заданд ва сабат ооз карданд.
Баъди соате аз ар гуре якнафар – амъ дувозда олиби дави аввал муайян гардиду ар кадоме як гсфанди бахта мукофот гирифта, барои ширкат дар дави дуюм уу пайдо намуд. Дигарон тамошобини муваат шуданд. Сабзал яке аз оно буд…
Сардовар олибонро гирди худ амъ овард барои уръакаш ва ташкили шаш гури дунафар. Ба ин масад номи шаш касро алоида-алоида дар коазпорае навишту ар кадомеро ллапеч намуда, ба халтаи озиркардаи надим андохт ва ро фармуд чун элак битакад. Сипас ба шаш олиби дигар гуфт, ки аз халта якто ллакоаз гиранд ва арифи худро худашон муайян кунанд.
Аввалин шуда, Амади Аспил уръа кашиду Афзали Бевараспро ариф интихоб кард. асани Исфаранг бо асани Хуанд уфт афтоданду бояд аз ду яке мемонд. усейн бошад, арифи Заири Истаравшан шуд. Яъне хавфи аз боз баромадани дугонико ба амал омад. Раими Купол арифи Мирмалик гардиду Рустами Ашт бо Амини Фалар ва Абдуллои Ро бо Нъмони Канд уфти сазовор шуданд.
Мирмалик арифашро мешинохт. Чандин бор дар кчаву бозор вохрда, амсбат ам шуда буданд. Вай марде буд филпайкару авитан ва гурзи гароне дошту барои амин Купол лааб гирифта буд ва дар мааллаи Арабон зиндаг мекард. Яъне ба тоифаи аъробиёни хуандишуда тааллу дошт. Аспаш низ мисли соибаш зоти араб буду гардандароз ва монанди Рахшон чобукпо.
Абдулсайид самандои амаворро муоиса карда, лутфомез гуфт:
– Дар урфият «ар касу дави аспаш» мегянд. Вале ин ду саманди бодпоро иёс карда, «ар касу бахташ» мегям.
– Вале ман аспу савораро ба илофу шамшер ташбе медиам, – бо шеваи хос гуфт Абдулмаид. – Агар савора шамшер бошад, малуб мешавад, лекин агар савор шамшер шавад, соибашро олиб мегардонад. Зеро кор ба майдон шамшер мекунад, на илоф!
– Ман ба шамшеру илоф кор надорам! – бетоатона ба муколамаи мардо шарик шуд Назокат. – Дилам пур, ки Мирмалик олиб мебарояд!
Каломи отеъ ба духтар шодмон овард: дар майдони набард Раими Купол шамшер шуду аз давра баромад. онибдорони Мирмалик шод гашта, мушоида карданд, ки шаш авонмарди олиб пас аз гирифтани инъом боз уръа кашиданду се уфти довталаб чунин таркиб ёфт: асану усейн, аммо яке хуандию дигаре исфаранг, Афзалу Рустам ва Мирмалику Нъмони Канд…
