***Разета (некалі Давідаў знак нясла...)рыпіць счарнелаю, палушчанай фанерай.Крапчае брыз... І сцёбае без мерыфасад з бясспрэчнасцю пячаці мастака.Ну што ж вы, сцены сінагогі ўзнёслай,прытулак скрынкам з-пад спажыўтавару?!Вам, векапомным, ці да тваруусё, што саткалі часу кросны?На лавачцы стары: ужо болей не сагнуць,лагоднае, семіцкае аблічча.Драмаў у зацішку. Цяпер, здаецца, лічатых птушак, што аліўку скрозь нясуць...О, камяні! Што з вамі робіць час,з якім нічога мы зрабіць не можам!***
Пакутнікам
еўпатарыйскага дэсанта
1942 года
На хісткія трапы. На борт –у жалезнае чэрава тральшчыка.Са штыкамі – на панцыр кагорт.За дзень заўтрашні.За жаданы ў спёку глыток.За ўсё, што на пірсе пакінуў.За дзяцей. За ўзбярэжжа пясок.За ўсіх – за Радзіму.У кулямётаў захлёбісты брэх.У мінаў д’ябальскі рогат.Песня Вашых пакут – не памрэ!Ваша смерць – Перамога!Ну,вот мы и на месте,у конца земли,в безлюдном скифском,дальнем иглухом краю...Эсхіл “Праметэй прыкаваны”(Пераклад С.Апта)Паслушная Уладзе Сіла беззаганнаяДаставіла яго сюды па найвышэйшаму загаду.Ён богам быў. Ды ўпісана: “За здраду”.І росчырк – Зеўсавай рукою змацавана.Што месца тое выбрана няблага –Ў дзесяту кнігу ўпішацца севілай:Дражніць яго тут мора будзе сілай;Рваць пасланец; і мучыць смага!У скалы вал за валам мерна б’е...Пасохлы мох... Нат вуж не прапаўзе...І здані дзве: быцця і небыцця,Дзве сёстры родныя – галеча і багацце.І ўся здранцвелая ад гора маціЎсё туліць да грудзей скалелае дзіця.***Аўтару чароўнай “Таўрыды”Дрыготкае вогнішча – кропля ў начы!..–барвавіць каменняў белыя твары.Выйшлі на пашу неба атары,а Ваша – дрэмле у сэрцы Яйлы...І ўжо спаць нельга: у цішыні,у скалаў заломах, у церневых сплётахжальбаю-крыкам птушкі залётнайгубяцца гукі – дзеці зямлі.А ўзнімеш голаў – Пегас крылатыімчыць з Гелікону – такі ўжо лёс! –прылёг над прорвай Вялікі Пёс,а меншы, ўядлы, гоніць заўзята!..І ўсё замерла... Не, не дагналі:не зварухнуліся нават Шалі!..***...Мы зрадніліся, вечна жывое!Даспадобы голас мне твой,а душу не пакіне прыбой,стаўшы родным жытнёвым прыбоям.Ты старэй шапаткіх каласоў...Ды смяротны абдымкі твае,калі ўзбуджанай хваляй нясепах прадоння, як першаасноў,перамалвае жвір на драбніцудзень і ноч, міліярдам часцін,што ляцяць з невядомых часіні не маюць патрэбы спыніцца...Да сустрэч!..
