Калі яны ўвайшлі ў пакой, там ужо стаяў сервіраваны ў нацыянальным стылі стол – белы саматканы абрус-вышыванка, адмысловы керамічны посуд, па пакоі разносіўся прывабны пах. А ў вазе сіняй пухкай аблачынкай красавалі… валошкі.
– Як прыгожа! Ты ўсё гэта сам зрабіў дзеля мяне?!
– Н-не, к… Так, я, – запнуўся Вінусь. – Праходзь, праходзь жа, калі ласка.
– Васількі?! Сапраўдныя васількі напачатку вясны? Гэтак не бывае! Дзе іх можна зараз дастаць?
– У Галандыі, – нечакана для сябе адказаў Вінусь.
– Гэта проста нешта незвычайнае!
Ён сам не верыў ва ўсё гэтае. «Вось дык кот, малайчына. Матроскін побач з ім адпачывае», – падумаў хлопец.
«Вось ты і другі раз мяне пахваліў», – падміргнуў з карціны кот.
– Як смачна! Ты такі малайчына. 3 гэткім майстэрствам толькі ў элітнай рэстарацыі працаваць, – захаплялася Бажэна.
Вінусь пачуваўся няёмка. Аднак ён у хуткім часе сам паверыў, быццам усё зрабіў сапраўды ён.
– Калі я была зусім маленькая, мы ездзілі ў вёску да прабабулі. I я адзіны раз каштавала такую страву. Больш ніхто рабіць яе не ўмеў. А я хацела, калі вырасту, навучыцца. Бабулі не стала, я не паспела запытацца ў яе. Шмат чаго не паспела спытаць. Цяпер думаю, чаму ў дзяцінстве не прыходзіць у галаву, што бабулі не вечныя, што яны адыдуць і шмат цікавага і важнага, як потым аказваецца, панясуць з сабою, не паспеўшы аддаць няўважлівым унукам?
– А я не памятаю сваіх бабуляў – быў занадта маленькі, калі яны памерлі. I бацьку амаль не помню – ён рана нас пакінуў.
– Прабач.
Яны гулялі на камп’ютары ў чатыры рукі, не патраплялі, нерваваліся, смяяліся. Яе валасы краналіся ягонага твару і ап’янялі пахам. У запале ён накрыў даланёй яе далікатныя пальчыкі. I не памятаў ужо, як патануў у дзіўных вачах. Бы ў калейдаскопе закруцілася і замерла блакітнае ды зялёнае, а ён, як заварожаны, піў гарачыню яе вуснаў. Яна сарамліва ды няўмела адказвала, уся дрыготкая ў ягоных абдымках.
– Як гэта ні банальна, але ж я цябе… люблю, – выдыхнуў Вінусь.
Бажэна засмяялася:
– Так арыгінальна мне яшчэ ніхто ў каханні не прызнаваўся. А хочаш скажу, як даведацца без слоў, ці кахаюць людзі адно аднаго?
– Як?
– Паглядзі мне ў вочы.
– Заварожыш яшчэ, – усміхнуўся Вінусь.
– Паглядзі. Калі зрэнкі то пашыраюцца, то робяцца маленькімі – пульсуюць. Мо сапраўды так? – яна казала вусны ў вусны. Гэты шэпт казытаў і даводзіў да вар’яцтва.
Бажэна раптам пабачыла, як лоб Вінуся пакрыўся кропелькамі поту, як ён увесь напружыўся.
«Я нешта не тое сказала?» – падумала яна.
Усю ноч ён займаўся каханнем з ёй. Ува сне. Прахопліваючыся і правальваючыся зноўку ў гарачыню мрояў. Не могучы наталіцца… А зранку патэлефанаваў. Кіці.
– Мама, паглядзі, якая прыгажосць! – уляцела Бажэна з кветкамі.
– Валошкі?!
– Вінусь падараваў.
– Ці не чараўнік ён? Такім часам васількі дастаць? А можа, падпольны батанік ці самотны мільянер?
– Я ж казала, што ён самы цудоўны на свеце!
– Добра-добра.
– Дачушка, спадзяюся, у цябе хопіць розуму ўкладваць свае душэўныя намаганні, талент у сябе, а не ў нейкага непрызнанага генія? – выйшаў у вітальню бацька з газетай.
– Што ты маеш на ўвазе?
– Каб ты не забывалася аб сваіх марах і мэтах у гэтым жыцці ды каб у цябе хапіла сілаў спраўдзіць задуманае. Каб ты не растрачвала сябе марна.
– Не хвалюйцеся, я не маленькая, – буркнула Бажэна, ляпнуўшы дзвярыма ў свой пакой.
Яна гладзіла прахалодную сінечу пялёсткаў, зазірала ў глыбокія вочы кветак праз пухкія пяшчотныя вейкі.
– Я хачу быць з ім. Няўжо аддаваць сябе любаму – значыць растрачваць? А як жа пастулат: чым больш вы аддаяце, тым болей набываеце, узбагачаецеся духоўна? Без шлюбу – грэх? Перад кім? Перад людзьмі? Дык многія не ў шлюбе і разам. I паспрабаваў бы хто асуджаць! Перад Богам? А ці шмат у нас павянчаных? Значыць, зноў-такі перад людзьмі. Але ж я нікога не асуджаю, не лезу з роспытамі. Іх жыццё – іх права. Чаму тады ўсе лезуць з парадамі да мяне? Гэта маё жыццё, я ім распараджаюся, а не нехта. Я вырашаю, як мне жыць! Слухай дарослых, бацькоў, выкладчыкаў, суседак, урэшце! А дзе я? Дзе мой голас? Не чуваць за іхнымі! У мяне проста няма часу прыслухацца да сябе. Прыслухацца ды пачуць…
Прайгравальнік пракаўтнуў кампакт-дыск са старым Кіng Сrіmsоn. Яго псіхадэлічныя мелодыі дапамагалі Бажэне засяродзіцца на ўласных думках.