Бажэна пабегла ад яе. «Вар’ятка нейкая! Дурніца!» – аблаяла пра сябе.
Яны сустрэліся праз дзень. У яго. Размаўлялі аб усім на свеце, валяліся на канапе, цалаваліся.
– Уяві такую сітуацыю: ты ўжо сустракаешся з хлопцам. Летам паехала некуды адпачываць на канікулах. I там сустрэла іншага. Ты абодвух нібыта кахаеш. Адзін такі, як кажуць, не засумуеш. Другі станоўчы – мара бацькоў. Што рабіць? Як выбраць?
– А я, як Ізольда ў рамане, – вазьму шлюб дзеля бацькоў са станоўчым, а кахацца буду з неўтаймоўным, – хітра засмяялася Бажэна.
– Ну вось, усе вы так.
– Гэта як два моры, між якімі выбраць немагчыма… А калі па праўдзе, дык са мною такая сітуацыя выключана. Я ведаю, каго кахаю, і ведаю, чаго хачу.
Калі Вінусь пайшоў гатаваць каву, на калені Бажэне скокнуў вялізны чорна-сіва-паласаты кот. Дзяўчына спачатку спалохалася. Але ён муркаў і лашчыўся, тыцкаўся мокрым носам ды падбіваў ілбом пад руку.
– Які ты харошы, ласкавы. Аднак Вінусь нічога пра цябе не расказваў. Адкуль у цябе такі прыгожы кот?
– Кот? – Вінусь спалохаўся. – На карціне?
– Ды не, жывы!
– Г-гэта… суседскі. Далі прыгледзець за ім на час.
Кот гэтак жа нечакана знік, як і з’явіўся.
– Відаць, зашыўся недзе. Кыці-кыці-кыці… А ну яго.
– Адвярніся, калі ласка. У мяне сюрпрыз.
Бажэна села за камп’ютар.
– Гэта табе, – сарамліва апусціўшы вочы, прашаптала Бажэна.
– Тваё? – зацікавіўся Вінусь.
– Цяпер тваё, – уся заззяла дзяўчына. – Падарунак. Я нікому ніколі не прызнавалася ў гэтым…
Калі яны выходзілі з пад’езда, пабачылі чорнага сабаку з чырвоным ашыйнікам. Ён задраў пысу і завыў у бок Бажэны ды Вінуся.
– Ану пайшоў адгэтуль! – прыкрыкнуў хлопец.
А ў дзяўчыны ўсё сцялася ўнутры. Пякучыя дрыжыкі ад сэрца падступілі да горла. «Не на добрае сабака вые», – прымхліва падумалася. Бажэна намагалася адагнаць кепскія думкі…
– Анцік?
– Слухаю.
– Здароў.
– А-а, Віна! Здароў, чорт паласаты.
– Анцік, што ты адчуваў, калі табе дзяўчаты прысвячалі вершы?
– Ды нічога. Бо мне й не прысвячалі ніколі, – зарагатаў ён. – А што?
– Ну, тады ты мне не таварыш.
– Зафанабэрыўся? Каліся ўжо, што здарылася.
– Закахаўся я.
– Безадказна, спадзяюся?
– У тым і справа, што не.
– I хто гэтая няшчасная?
– Яна незвычайная, прыгажуня, якая табе і не снілася.
– Так-так, дыягназую закаханасць.
– Ёй сямнаццаць.
– На малалетак, значыцца, пацягнула.
– Адныя пошласці ў галаве.
– Дый ты не юны Вертэр.
– Хачу сабраць усіх вас, пазнаёміць з ёю.
– Дык у чым справа, хоць зараз.
– Не так хутка. Буду тэлефанаваць. А ты пакліч там хлапцоў ды дзяўчат. Кіцю, Анатоля, Алеся, адным словам, прыходзьце ўсе…
– Так не можа доўга цягнуцца. Трэба нешта вырашаць. А не хочацца вырашаць. Каб усё само па сабе адбылося. Адмовіцца ці не? Яна ўжо, здаецца… Умееш ты, Віна, ачмураць, нічога не скажаш. Ні адняць, ні дадаць. Каго куды Бог пацалуе… Вось так, як усіх? Узяць, што ў рукі плыве?
Чамусьці паўстала перад вачыма маці, што істэрычна крычала: «Ты мне жыццё зламаў! Я б каралевай была, каб не ты! Скуль ты ўзяўся на маю галаву са сваім бацькам?!» Вінусь здрыгануўся.
– Можа, я па сутнасці сваёй самотнік? Адвечны Трыстан, якому няма прыстання, для якога Ізольда павінна быць нездзяйсняльнай марай, заўсёднай Прыгожай Паннай, недасягальнай. Бясконцыя сустрэчы-расстанні, разам і не… Няўжо патрэбныя пакуты, каб нешта ствараць? Ці тое сапраўды па Боскай завядзёнцы: «У пакутах будзеце нараджаць дзяцей сваіх». Чаму гора заўсёды мае сваю гісторыю? А радасць? Няўжо гэта настолькі першабытна-прымітыўнае пачуццё, не здольнае нічога нарадзіць? Мая маленькая дзяўчынка, няўжо я такі заімшэлы? Ці баязлівы – не зрушыць усталяваны парадак?.. А няхай будзе як будзе…
Гучаў King Crimson. У малінава-чырвоных гуках жывым клубком абвострана пульсаваў свет.
– Чаму мне так балюча? Я ж павінна радавацца, бы на крылах лётаць, як апісваюць закаханасць у кніжках. Адкуль гэты незразумелы жах, што падступае да сэрца з ніадкуль і знікае. Гэтыя няўцямныя прадчуванні.