Божа, ну чаму я павінна задумвацца аб тым, аб чым многім нават і не прыйдзе ў галаву пакутаваць? Як мне жыць прасцей? Навучы!
«…Быць заўсёдным чарвяком-паўзуном. Плызгаць перад тэкстам. Але ж я яго ствараю, урабляю, узрошчваю. Памылка высновы ці закон творчасці? Творца ж павінен быць вышэй за ствараемае, інакш як усё прадугледзець? Бог жа стварыў чалавека толькі як падабенства – бляклы сцень. Аднак улюбёны твор захацеў жыць па ўласных законах. I ад таго ніяк не можа спасцігнуць Боскія? Тэкст падпарадкоўвае цябе. Ты спасцігаеш яго законы. Ты пачынаеш працаваць на яго – творца. Аддаючы думкі, ідэі, эмоцыі, перажыванні – кропля за кропляй. Уласнае жыццё. Спараджаеш іншых чарвякоў, каб не перапыняўся свяшчэнны працэс. I тыя зноўку ствараюць, урабляюць, узрошчваюць…»
– А таксама ўгнойваюць, – на клавіятуру проста перад Вінусем пляснулася бананавая скажурка. – «Калі б вы ведалі, з якога смецця ўзрастаюць вершы, унікнуўшы граху…» – прадэкламаваў кот, запіхваючы ў рот чарговы банан.
– Ну калі гэта скончыцца? – абурыўся Вінусь. – Чаму ты заўсёды мяне перапыняеш? Гэта ўжо нахабства нейкае яшчэ і тэксты за мной дапісваць! Я не маю такой патрэбы, чуеш?
– Ars omnibus communis (мастацтва – усеагульная собіна). I я таксама маю права на творчасць.
– Ды чытаў я тваё кудзейніцтва. Меў такую радасць. I спыні ўвесь час есці! Каты не ядуць бананаў! – злаваўся хлапец.
– Кожны законапаслухмяны грамадзянін сваёй краіны павінен есці бананы. Ці ты не чуў аб гэтым? А я пачынаю ўжо знаходзіць у тым свае панады.
– Ну што табе трэба ад мяне?
– Вось гляджу я на цябе, Вінсэнты, і думаю: ці ты такі дурны, ці час перахітраваць хочаш.
– Гэта ты да чаго?
– Няўжо ты сапраўды ўпэўнены, што твой высмактаны з пальца high fiction некаму сёння патрэбны? Адная фікцыя. Ці фрыкцыя, што не дае анікому насалоды. Агледзься, які час на дварэ. Як казаў адзін мною паважаны філосаф, цяпер з-за кожнага вугла постмадэрнізм так і прэ на цябе. Нават страшней – неапостмадэрнізм. Ці ты ўсур’ёз спадзяешся на тое, што патрапіш у энцыклапедыі ды школьныя падручнікі?
Кот раптам з’явіўся перад ім у шэрай спадніцы, у разрэзе якой ззаду праглядалі ружовыя даўгія панталоны, у цёмна-сіняй блузцы ды самавязанай зялёнай кофце з трэснутым гузікам. На макаўцы з рэдкіх валасоў была закручаная і заколатая шпількамі кукла. На самым кончыку носа боўталіся акуляры ў масіўнай пластмасавай аправе. У лапах ён трымаў кнігу. Рыбіна, падпёршы плаўнікамі голаў, узбілася за парту і ўвесь час круцілася.