Уладар рыбаў полностью

«Як я жыла без Цябе? Не магу сабе ўявіць. Я была выпадковай дажджынкай, безжыццёвым, адарваным ад галінкі лісцікам, высахлай травінкай, замерзлай заквеццю, самотнай сірочай птушкай. Без Цябе! Як Ты пакахаў мяне такую? Няўжо цябе не пужаў мой смутак, горыч маіх вачэй? Ты бачыў ува мне зачараваную фею, але не пабаяўся вярнуць мяне да жыцця. Ты верыў у мяне. Гарачая хваля тваіх пачуццяў растапіла лёд адзіноты. Тваё каханне адагрэла мяне. Я хачу патануць у тваіх вачах. Не ратуй мяне. Патанаю. Кахаю Цябе…»

– Грэх перад Богам? Бог пакарае? Ён жа сам даў мне жыццё. Даў свабоду выбару чалавеку. Дык чаму тады ён навязвае мне, што правільна, а што не? Пакарае? Ён жа сам вучыць дараванню, усёдараванню. Чаму тады сам стане помслівым? Скарыстаецца зброяй д’ябла? Абсурд. Шлюб ствараецца ў нябёсах. Калі мы сустрэліся і пакахалі, значыць, пабраліся перад Богам? Бо ж хто яшчэ мог адкрыць нас адно аднаму?

«Ты чакаў мяне. Ты думаў пра мяне. Так. Я ведала, я адчувала гэта. Я адчувала на сабе твой пільны позірк, калі цябе не было побач са мною. А я ўвесь час адчувала тваю прысутнасць. Але чаму так доўга ты не адкрываў мне сваёй тайны? Я ведала, што ты ёсць, і не бачыла цябе. Нехта знарок рабіў цябе нябачным. Але ты думаў пра мяне, і гэта дапамагло мне вызваліць цябе ад чараў. I я ўбачыла цябе, я прыйшла да цябе. Бо адчула, што больш не магу без цябе… Але ж ты не пазнаеш мяне…»

– Чаму, ён жа сказаў, што кахае. Адкуль гэтыя недарэчныя прадчуванні? Чаму сціскаецца сэрца, бы ад страху, калі думаю пра яго? Ну што можа здарыцца, калі двое кахаюць адно аднаго? Дзіця? Дык гэта ж найвялікшая радасць! А калі для яго – не? Ён творца. Забіць жыццё? Ніколі! А як тады мае мары пра работу за мяжой? Адна з дзіцем? Суседкі маці вочы выядуць. А што важней, урэшце? Маё жыццё! Я маю права на сваё, уласнае, на індывідуальнасць! Чаму трэба, як ва ўсіх, як мае быць. Хто так усталяваў нязрушна? Я не зміруся з гэтым! Чуеце? Я… Я… Я з’еду. Вядома ж, я з’еду. Не буду нікому назаляцца, прыніжацца перад некім. Буду працаваць, гадаваць дзіця. Хто ведае, што мне наканавана? А потым вярнуся – маладая, паспяховая – і ўжо з дзіцем. I дакажу, што я таксама мела рацыю. Мела сваё права. Ну вядома ж. Усё будзе добра, што б ні здарылася…

А ўночы да яе прыйшоў ён. Прыгожы мужчына сярэдняга ўзросту. Стройнае, моцнае цела. Чорныя валасы, прывабны твар. 3 барадой – адна яе палова была чорная, другая – сівая. Умелыя, пяшчотныя рукі. Усё было гэтак ярка, да маленькай драбніцы. Ад яго так і патыхала сэксуальнасцю. На вялізнай чорна-чырвонай пасцелі ён абдымаў яе. Горача шаптаў, што хоча ад яе дзіця. Яна скаралася яго рукам, адчувала немінучасць нечага таемнага, прыцягальна-салодкага. I не магла аддацца гэтаму. Быццам прарываючыся скрозь ліпкую павуціну спакусы, Бажэна закрычала: «У мяне ёсць Вінусь! Я не магу! Я кахаю яго! Кахаю!» I прачнулася ад уласнага крыку.

– Калі ты будзеш гэтак даводзіць сябе, я проста забараню табе з ім сустракацца, – прыбегла маці. – Як падмянілі дзіця. Схоўная сталася. Не расказвае нічога. Цяпер гэтыя крыкі па начах. I музыку тваю дурную выкіну!

– Не чапайце мяне, калі ласка, – заплакала Бажэна. – Не атручвайце маю радасць. Яна мая. Мне зразумелая, а не вам!

– Тата, паўздзейнічай, я не ведаю, што з ёй робіцца.

– Дачушка, ну супакойся. Ты ж у мяне моцная. Памятай, што спачатку трэба адбыцца як асоба, а потым рознае там каханне. Колькі яшчэ будзе на тваім вяку.

– Не хачу колькі, хачу яго, мне ніхто болей не патрэбны. Ён адзіны, такога больш няма! – плакала Бажэна.

– А кажаш, што вялікая. Цацкі дзяўчынцы не даюць.

Бажэна спяшалася ва ўніверсітэт. Падымаючыся па эскалатары ў метро, пра сябе падумала: «Калі будзе цотны лік прыступак – буду з ім…» Ішла і лічыла пра сябе, знарок спынілася на цотнай і пад’ехала, уздыхнуўшы з палёгкай. Ужо на выхадзе яе дагнала нейкая жанчына.

– Вас чакае няшчасце! – задыхаўшыся, выгукнула яна.

– Што вы гаворыце?

– Вы не прытрымалі дзверы, калі выходзілі.

– Прабачце, я не заўважыла.

– З вамі будзе няшчасце, – упарта паўтарала яна.