Здаравяк падхапіў яго і лёгка падняў да акенца пад столлю. Косцік прасунуў руку між кратамі, штурхнуў рамку — і ў памяшканне, клубячыся, паваліла свежае сырое паветра. Падняўшыся на локаць, прагна хапаў яго адкрытым ротам, як выкінутая на бераг рыба. I неўзабаве стала лягчэй, пасвяжэла ў галаве, нават настрой падняўся. Ён не ведаў, што больш спрыяла гэтаму: свежае паветра ці ўспаміны, на якія нарэшце выбіўся. Пэўна, і тое, і другое. Адно бясспрэчна: згадкі пра свой раннерэдакцыйны перыяд заўсёды выклікаюць светлыя, настальгічна-шчымлівыя пачуцці, вяртаюць да вытокаў, да самога сябе, ратуюць ад роспачы і адчаю. Канечне ж, то была самая шчаслівая часіна, самая яркая старонка ў яго кнізе жыцця. Нават студэнцкія гады не ў лік. Студэнцкія гады — лірычныя адступленні ў гэтай суровай кнізе, яны толькі зрэдку ўспыхваюць стракатымі матылямі. Тады ж была аснова, грунтоўная паэзія і проза, зара-зараніца маладосці, калі жывецца лёгка і проста, верыцца, што ўсё яшчэ наперадзе…
Ён вельмі любіў дзяжурыць па нумары, знаходзіць у друкаваным тэксце і выпраўляць карэктарскімі знакамі памылкі — на рэдакцыйным жаргоне «лавіць блох». Рабіў гэта надзвычай сур’ёзна, з нейкай проста такі хваравітай апантанасцю, з-за чаго меў часта сутычкі з карэктарам, нават адказным сакратаром. Не ўсё, канечне, што «лавіў», выпраўлялі, але заўсёды хвалілі за пільнасць, ставілі ў прыклад іншым дзяжурным, асабліва — Янку Вялеську, які па сваёй расхрыстанасці, вечнай паспешлівасці і прыблізнасці не заўважаў самую элементарную непісьменнасць. Работнікам друкарні, праўда, больш падабалася, калі дзяжурыў Вялеська — пры ім ніколі няма затрымак газеты, бясконцых нервовых пералівак, калі лінатыпістка выпраўляе адну — робіць дзве новыя, яшчэ больш недарэчныя памылкі.
I яшчэ падабалася прастойваць ля лінатыпа, назіраць, як ператвараецца ў металічныя радкі, калонкі яго артыкул. Заўсёды ўспамінаўся Васіль, праз каго ледзь сам не падаўся ў лінатыпісты, і зараз разумеў Васілёва захапленне гэтай сапраўды дзівоснай машынай. Ды неўзабаве гэтае прастойванне ў лінатыпнай успрынялі ў друкарні як падбіванне кліноў да лінатыпісткі Леначкі — балбатлівай, з кірпатым носікам бландзіначкі. Калі пра гэтыя жаночыя пагалоскі з хітраватай усмешкаю сказаў Янка Вялеська, збянтэжыўся, разгубіўся, пачаў клясціся-бажыцца, што цярпець не можа гэтую бесталковую Леначку, якая ў слове з чатырох літар робіць пяць памылак.
— Канечне, то — не кадра, не аб’ект,— з разуменнем падміргнуў Янка.— Ды яшчэ ў сваім доме! Зарубі біблейскі запавет: воўк у сваім статку авечак не чапае… Хочаш, вечарком павесялімся — во кадры!..
Андрэй тады яшчэ не знаўся з дзяўчатамі — ніяк не мог звыкнуцца, што дарослы, самастойны, можа, не саромеючыся, заляцацца з кім хоча, дзе хоча, як хоча, Неяк Янка Вялеська зацёг у сваю кампанію. Там была і для яго дзяўчына — высокая, гнуткая, як індыйская танцоўшчыца. Гэта была самая-самая сімпатычная дзяўчына, якую ён сустракаў. Ва ўсякім разе тады так падалося. Ад дотыку яе рукі таемна і салодка заходзілася сэрца, аж нешта стукала ў скронях. 0, як зайздросціў ён Янку, які проста, нават трохі развязна вёў рэй, налева-направа сыпаў жарты, дасціпныя экспромты! А ў яго чамусьці язык прымярзаў да зубоў, апаноўвала нейкае незразумелае здранцвенне. Асабліва — калі пачалі танцаваць пад магнітафон. Ён не ўмеў танцаваць і лічыў, што гэтым псуе настрой усёй кампаніі. Дзяўчыне было сумна, у вачах яе ўсё выразней і выразней узнікала адчужанасць, нават насмешка. Як праклінаў сябе, што не навучыўся танцаваць! Як востра, балюча адчуваў сваю няўклюднасць, непаўнацэннасць! Ставіў на магнітафон, адкручваў нанова, калі прасілі, танцавальныя мелодыі, а сам дачакацца не мог, калі ўсё гэта скончыцца.
Больш зарокся хадзіць у Вялеськавы кампаніі.
Рэдакцыйныя клопаты зацягвалі, як вір, не пакідаючы часу ні на паэзію, ні на гулянкі. Не да вершаў, тым больш — гулянак, калі а другой палове дня ў пятніцу атрымоўваеш заданне: кроў з носа, а крытычны матэрыял на дзвесце радкоў у панядзелак раніцой павінен ляжаць на стале ў загадчыка аддзела. А такі матэрыял з пальца не высмакчаш, не «выцягнеш» дзвесце радкоў апісаннем пагоды і прыгажосці пейзажаў… А ў панядзелак — новае заданне: рабселькораўскі рэйд, артыкул ды яшчэ дзве-тры аператыўкі-падвёрсткі на першую палосу. Не маеш у блакноце — здабудзь па тэлефоне. Апроч таго — тэкстоўкі пад фотаздымкі, якіх не ўмее рабіць фотакор…