Два тыдні Акімаў не выходзіў з гаража. Хлопцы прыносілі яму туды паесці, там ён і спаў, паслаўшы старэнькі шынель на варштат. Яго рукі, белыя і мяккія, як у жанчыны, бо дужа доўга не трымалі нічога, акрамя нажа, відэльца і шклянкі, рукі, якія ён ненавідзеў ціхай і лютай нянавісцю, зноў сталі чорныя і парэпаныя, іх упрыгожылі сінякі і драпіны, пад абламанымі пазногцямі запяклася кроў. Але рукі набывалі ранейшую сілу і спрыт, яны зноў станавіліся рукамі мужчыны, механіка, для якога лыжка — не самая галоўная, а дакладней — не адзіная прылада ў жыцці.
Калі ЗІС-5, пафарбаваны вясёлай зялёнай фарбай, перабраны да апошняй гайкі, укамплектаваны дэталямі, знятымі з іншых машын, адрамантаванымі або зробленымі Акімавым на такарным станку, бадзёра чмыхнуў рухавіком і выкаціўся з гаража, Акімаў заплакаў. Ён плакаў доўга і соладка і не саромеўся сваіх слёз, хоць не плакаў нават у дзяцінстве, нават тады, калі шпітальны ўрач прынёс яму на прымерку два нязграбныя пратэзы. Нылі рукі, нылі куксы, намуляныя гэтымі пратэзамі, сэрца ныла, але неяк па-новаму, не так, як раней,— у ім нараджалася надзея.
Вечарам ён выпісаўся са шпіталя, закінуў за плечы рукзак з небагатым сваім пажыткам, узяў пад пахі мыліцы і выйшаў на ганак. Адрамантаваны ЗІС ужо чакаў яго. Хлопцы памаглі залезці ў кабіну, адвезлі на станцыю, узялі білет, пасадзілі ў вагон, на адзінаццатыя суткі скалечаны капітан прыехаў у Мінск да маці. Маці — не жонка, не каханка. Маці прыме… Але нават не гэта галоўнае. Ён і раней не сумняваўся, што маці прыме. Сам у сабе сумняваўся. Што здолее неяк прыстасавацца да жыцця, нешта рабіць, стаць такім, як усе.
Цяпер ён у гэтым не сумняваўся.
Крыху адпачыўшы дома, Акімаў уладкаваўся на аўтабазу загадчыкам рамонтных майстэрняў. Дырэктар, сам былы франтавік, загадаў, каб кожную раніцу па яго прыязджала дзяжурная лятучка, яна ж вечарам адвозіла Мікалая Сцяпанавіча дадому.
Машыны на базе былі старыя, дабітыя, амаль як тыя, шпітальныя, і Акімаў са сваімі слесарамі праяўляў цуды вынаходлівасці, каб яны кожны дзень неяк выходзілі на лінію і працавалі. Хлопцы палюбілі яго. Інвалід, мог жа сядзець дома на сваю пенсію ды паплёўваць у столь, дык жа не: поркаецца ў рухавіках, адклаўшы мыліцы, лезе пад машыну, каб памагчы слесару зняць задні мост ці памяняць рысоры, шкандыбае па суседніх базах, каб купіць, абмяняць, выцыганіць бабіну, бензапомпу ці пракладкі, якіх днём з агнём не знайсці, хоць і цана ім грош у базарны дзень. Яны і не здагадваліся, што для Акімава ўсё гэта: пракладкі, трамблёры, ступіцы, тармазныя барабаны — і было жыццём.
К таму часу, як ён вярнуўся дадому, Таццяна выйшла замуж за нейкага маёра і з’ехала з ім аж на Камчатку. Маці, як і перад вайной, працавала штампоўшчыцай на заводзе імя Кірава. Толькі ўбачыўшы яе, сівую, заўчасна састарэлую і нямоглую, Акімаў зразумеў, як гэта было жорстка і бесчалавечна — пасылаць ёй са шпіталя тое пісьмо, дзе гаварылася аб яго смерці, раней ён пра гэта не думаў. А ён жа ледзь не забіў яе тым пісьмом, як жа яна, бедная, усё гэта перажыла?.. I перажыла, і даравала, і радавалася ціхай і светлай радасцю, што ён падмануў яе, падмануў, і гладзіла яго па галаве, як малога, сухой шурпатай рукой, і плакала, і не верыла ў сваё шчасце…
Якія жорсткія, бязлітасныя мы бываем да тых, хто любіць нас больш за жыццё, любіць прыгожых і брыдкіх, добрых і злосных, здаровых і знявечаных, удалых і нягеглых, разумных і дурных,— да сваіх маці: як позна, як непапраўна позна мы пачынаем гэта разумець… Сцісне сэрца болем і жалем, а нічога ўжо не вярнуць і нічога не паправіць, хіба што раз у год, на радаўніцу, выплакацца над сухім грудком зямлі са святой верай у тое, што яна пачуе цябе і даруе табе, як даравала ўсё сваё гаротнае жыццё…
