Там і сям пышныя міртавыя дрэвы рассцілалі над зямлёй на вышыні пятнаццаці футаў сваё даўгое гібкае галлё з чырвонымі кветкамі. Тысячы птушак: івалгі, берасцянкі, галубы з залацістым пер’ем, не кажучы ўжо пра балбатлівых папугаяў,— ляталі ў зялёным рачным зарасніку. Пад імі на гладкай паверхні вады плёскалася пара чорных лебедзяў, палахлівых і непрыступных. Гэтыя рэдкія насельнікі аўстралійскай вады, убачыўшы падарожнікаў, адразу знікалі ў злучынах ракі, якая капрызна выгіналася па гэтай чароўнай даліне. Фургон спыніўся на дыване з густой зялёнай травы, які даходзіў аж да самай ракі і, як махрамі, упрыгожваў яе берагі. Нідзе не было відаць прымет моста ці парома. І ўсё-ж трэба было перабрацца на другі бераг.
Айртон пачаў шукаць брода. На чвэрці мілі ўверх рака здалася яму не такой глыбокай, і ён вырашыў перайсці на другі бераг у гэтым месцы.
Вымярэнне паказала, што глыбіня тут не больш трох футаў.
Фургон мог без рызыкі пераправіцца на той бок.
— Няма ніякага іншага спосабу перайсці цераз раку? — запытаў Гленарван у боцмана.
— Няма, сэр,— адказаў Айртон,— але гэты пераход здаецца мне бяспечным.
— Ці не лепш будзе жанчынам выйсці з фургона?
— Ні за што. У маіх быкоў моцныя ногі. Я бяруся накіраваць іх па правільнаму шляху.
— Ідзіце, Айртон, я спадзяюся на вас,— сказаў Гленарван.
Коннікі акружылі цяжкую калымагу і смела ступілі ў ваду. Звычайна, калі перапраўляюць павозкі ўброд, іх абстаўляюць навакол пустымі бочкамі, якія падтрымліваюць іх на паверхні. Але тут гэты плывучы пояс адсутнічаў. Заставалася здацца на інстынкт быкоў і асцярожнасць Айртона.
Гэты апошні з вышыні свайго сядзення кіраваў калымагай; маёр і два матросы ехалі ўперадзе. Гленарван і Джон Мангльс ехалі з бакоў фургона, гатовыя кожную хвіліну дапамагчы падарожніцам; Паганель і Роберт замыкалі шэсце.
Усё ішло добра да сярэдзіны ракі. Але тут глыбіня павялічылася, і вада затапіла восі. Быкі, страціўшы апору пад нагамі, кінуліся ў бок ад брода, цягнучы за сабой фургон. Але Айртон саскочыў у ваду і, схапіўшы быкоў за рогі, прымусіў іх вярнуцца на правільны шлях.
У гэты момант адбыўся непрадбачаны штуршок, пачуўся трэск, фургон нахіліўся набок, вада заліла ногі падарожніцам, і плынь пачала адносіць фургон, не гледзячы на ўсе намаганні Джона і Гленарвана ўтрымаць яго. Гэта быў вельмі небяспечны момант. На шчасце, усе быкі з сілай рвануліся ўперад і выцягнулі фургон на больш мелкае месца. Хутка быкі і коні адчулі пад сваімі нагамі апору, і праз кароткі час людзі і жывёла былі ўжо на тым баку ракі, задаволеныя, але прамокшыя.
Адзіным вынікам пераправы было тое, што пярэдняя і частка фургона расхісталася і конь Гленарвана згубіў падкову. Трэба было неадкладна ліквідаваць гэтыя пашкоджанні. Але ў пустыні гэта было не так проста. Выратаваў становішча Айртон, прапанаваўшы накіравацца на станцыю Блек-Пойнт, за дваццаць міль на поўначы, і прывесці адтуль каваля.
— Ідзіце, галубок,— сказаў Айртону Гленарван.— Колькі вам трэба часу, каб з’ездзіць туды і вярнуцца?
— Пятнаццаць гадзін,— адказаў Айргон.— Не больш.
— Тады — у дарогу. Чакаючы вас, мы прыпынімся лагерам на Вімеры.
Праз некалькі хвілін былы боцман ускочыў на каня Вільсона і знік у густым зарасніку мімоз.
Рэшту дня адпачывалі. Падарожнікі гулялі па беразе Вімеры, гутарачы і захапляючыся навакольнай прыродай.
Попельна-шэрыя журавы з прарэзлівым крыкам падымаліся ўгару пры іх набліжэнні. Івалгі, чэканы-каменшчыкі лёталі між сцяблоў лілій, чайкі кідалі лавіць рыбу і ляцелі, і толькі сінегаловыя папугаі, пабліскваючы ўсімі колерамі радугі, маленькія рошылы з пурпуровай галоўкай і жоўтым горлачкам і лоры з чырвона-сінім пер’ем не пераставалі аглушальна балбатаць на верхавінах камедных дрэў.
То лежачы на траве каля вады, якая ціха цурчэла, то блукаючы наўдачу ў зарасніку мімоз, падарожнікі цешыліся прыродай да самага захаду сонца.
Раптоўна, калі яны былі з поўмілі ад месца стаянкі, наступіла ноч. Яны вярнуліся ў палаткі, кіруючыся не палярнай зоркай, нябачнай у паўднёвым паўшар’і, а сузор’ем Паўднёвага Крыжа, якое паблісквала на гарызонце.
Ольбінет згатаваў вячэру ў палатцы. Усе паселі за стол. Асаблівым поспехам у гэты вечар карысталася рагу з папугаяў, якіх застрэліў Вільсон.
Вячэра зацягнулася, і гэта стала повадам таго, каб чым больш пасядзець разам у такую цудоўную ноч. Элен папрасіла Паганеля расказаць даўно абяцаную гісторыю пра славутых аўстралійскіх падарожнікаў.
Паганель не прымусіў, каб яго доўга прасілі, і з радасцю згадзіўся.
Яго слухачы ўселіся каля раскошнай банксіі; у паветры забялелі кольцы сігарнага дыму; яны ўзвіваліся ўверх і знікалі ў мгле густога лісця дрэў. Географ, памаўчаўшы крыху, пачаў расказ:
