Між тым менш няўважлівы назіральнік, безумоўна, заўважыў-бы незвычайны для такога позняга часу рух на вуліцах Сеймура. Усюды збіраліся невялікія групы абываталяў, дзверы дамоў пакідалі адчыненымі, і гаспадары перагаварваліся з парогаў іх; людзі пра нешта трывожна распытвалі адзін у аднаго, чыталі голасна ранішнія газеты і падрабязна тлумачылі прачытанае. Безумоўна, усё гэта абавязкова звярнула-б на сябе ўвагу больш уважлівага чалавека, чым Паганель.
Маёр, не выходзячы з будынка гасцініцы, адчуў, што жыхары маленькага гарадка нечым не на жарты ўсхваляваны. Дзесяціхвіліннай гутаркі з гаваркім метр-д’отэлем Дыксонам было дастаткова, каб зразумець прычыны хвалявання. Але маёр ні слова не сказаў пра гэта ў часе вячэры. Толькі пасля таго, як Элен і Мэры Грант пакінулі сталовую і пайшлі ў пакоі, маёр затрымаў сваіх таварышоў і сказаў ім.
— Выкрыты вінаватыя ў злачынстве на Сэндхорцкай чыгунцы.
— Яны арыштаваны? — жвава запытаў Айртон.
— Не,—адказаў маёр, нібы не заўважаючы спешнасці, з якой былы боцман запытаўся. Хоць гэтую спешнасць можна было апраўдаць такімі абставінамі.
— Шкада! — сказаў Айртон.
— Хто-ж вінаваты? — запытаў Гленарван.
— Чытайце,— сказаў маёр, падаючы Гленарвану выпуск «Аўстралійскай і новазеландскай газеты»,— і вы ўбачыце, што паліцэйскі афіцэр не памыліўся ў сваіх меркаваннях.
Гленарван прачытаў голасна наступны допіс:
«Сідней, 2 студзеня 1866 года. Усе, пэўна, яшчэ памятаюць няшчасны выпадак ноччу з 29 на 30 снежня мінулага года ў Кэмдэн-Брыджы, за пяць міль ад станцыі Кэстльмен, на чыгуначнай лініі Мельбурн — Сэндхорст. Адзінаццацігадзінны экспрэс, які імчаўся поўным ходам, зваліўся ў раку Лютон, бо мост цераз раку быў сапсаваны.
Абрабаванне пасажыраў, зробленае пасля крушэння, знаходка трупа вартаўніка за поўмілі ад Кэмдэн-Брыджа — усё гэта сведчыла, што катастрофа адбылася ў выніку злога намеру.
І сапраўды, судовы следчы ўстанавіў, што злачынства зроблена бандай катаржнікаў, якія каля шасці месяцаў таму назад ўцяклі з Перцкай турмы ў Паўднёвай Аўстраліі. Банда складаецца з 29 чалавек. Атаманам яе з’яўляецца Бен Джойс — закаранелы злачынца, які нядаўна з'явіўся ў Аўстраліі.
Уладам пакуль што не ўдалося яшчэ затрымаць гэту шайку. Таму гарадскім жыхарам, каланістам-фермерам і скватэрам рэкамендуецца прыняць адпаведныя меры асцярожнасці і даваць у паліцэйскае кіраўніцтва Мэльбурна весткі, якія могуць садзейнічаць паспяховасці следства.
Калі Гленарван скончыў чытаць, Мак-Набс звярнуўся да географа і сказаў:
— Вось бачыце, Паганель, выходзіць, і ў Аўстраліі ёсць катаржнікі!
— Ды гэта-ж збеглыя! — адказаў Паганель.— А я гаварыў пра ссыльных. Ім катэгарычна забаронена тут быць.
— Няважна — збеглыя яны ці ссыльныя,— заўважыў Гленарван,— а важна тое, што яны ёсць! Хоць, па-мойму, гэты прыкры факт ніяк не павінен адбіцца на нашым падарожжы. Якая ваша думка наконт гэтага, Джон?
Малады капітан адказаў не адразу. Ён хістаўся: з аднаго боку, ён не хацеў засмучаць дзяцей капітана Гранта прапановай на час спыніць пошукі іх бацькі, а з другога — баяўся за лёс экспедыцыі.
— Каб місіс Гленарван і міс Грант не ехалі з намі,— сказаў ён урэшце,— мяне мала-б хвалявала з’яўленне гэтых нягоднікаў.
Гленарван зразумеў маладога чалавека і дадаў:
— Само сабой зразумела, што не можа быць і гутаркі аб поўным адмаўленні ад пошукаў,—сказаў ён.— Трэба толькі абмеркаваць, ці не лепш, памятаючы пра нашых спадарожніц, накіравацца ў Мельбурн, сесці там на «Дункан» і морам праехаць на ўсходняе ўзбярэжжа, к месцу крушэння «Брытаніі». Якая ваша думка, Мак-Набс?
— Я-б хацеў, каб спачатку выказаўся Айртон,— адказаў маёр.
Былы боцман, позіркам папрасіўшы дазволу ў Гленарвана, загаварыў:
