— Мая думка,— сказаў ён,— такая: мы знаходзімся за дзвесце міль ад Мельбурна, і небяспека, калі яна існуе, аднолькавая як па шляху на поўдзень, так і па шляху на ўсход. Абедзве гэтыя дарогі бязлюдныя, і адна варта другой. Апрача таго, па-мойму, трыццаць зламыснікаў не могуць спалохаць васьмі добра ўзброеных і рашучых людзей. Ітак, калі не будзе прапанавана нічога лепшага, я выказваюся за працяг падарожжа.
— Правільна, Айртон,— сказаў Паганель.— Прадаўжаючы падарожжа на ўсход, мы можам напаткаць сляды капітана Гранта. Пайшоўшы на поўнач, мы, наадварот, трацім гэту магчымасць. Я згодзен з Айртонам і лічу, што збеглыя катаржнікі не страшныя для сумленных людзей.
Гленарван паставіў на галасаванне прапанову не зменяць маршрута падарожжа, і яна аднагалосна была прынята.
— Адна заўвага, сэр,— сказаў Айртон у тую хвіліну, калі ўсе сабраліся разыйсціся па сваіх пакоях.
— Калі ласка, Айртон.
— Ці не пара аддаць «Дункану» загад накіравацца на ўсходні бераг?
Гленарван зірнуў на капітана яхты.
— Не варта,— адказаў той.— Гэта не позна будзе зрабіць і тады, калі мы прыдзем у бухту Туфольда. Наадварот, калі якія-небудзь непрадбачаныя абставіны прымусяць нас накіравацца ў Мельбурн, будзе вельмі прыкра, калі мы не застанем там «Дункана». Апрача таго яхта, напэўна, яшчэ не адрамантавана. Таму я лічу немагчымым аддаваць такое распараджэнне.
— Добра,— адказаў Айртон, не настайваючы.
Назаўтра раніцою маленькі атрад, аднавіўшы запасы ўзбраення і гатовы да ўсякіх нечаканасцей, вышаў у дарогу. Праз поўгадзіны пасля таго, як схаваліся ад вока апошнія дамы Сеймура, атрад зноў увайшоў у эўкаліптавы лес, які цягнуўся далёка на ўсход.
Гленарван, па праўдзе, аддаў-бы перавагу, каб дарога праходзіла па голай раўніне: на раўніне цяжэй зрабіць засаду, чым у лесе. Але выбару не было, і фургон цэлы дзень прабіраўся сярод аднастайных высокіх ствалоў.
Пад вечар, прайшоўшы ўздоўж граніцы графства Энглезі, караван перайшоў сто сорак шосты мерыдыян і спыніўся нанач на рубяжы акругі Мёрэй.
Назаўтра, 5 студзеня, падарожнікі вышлі на шырокую тэрыторыю акругі Мёрэй. Гэтая глухая, малазаселеная акруга цягнецца да самага высокага бар'ера Аўстралійскіх Альпаў. Цывілізацыя не паспела падзяліць яе на графствы з выразна акрэсленымі межамі. Гэта самая глухая частка правінцыі і яе мала хто наведвае. Калі-небудзь яе густыя лясы ўпадуць ад сякеры дрывасека, а прэрыі напоўняцца шматлікімі гуртамі рагатай жывёлы, авечак і бараноў. Але пакуль што глеба акругі была такой-жа некранутай, як у той дзень, калі гэта частка сухазем’я ўпершыню ўзнялася над паверхняй Індыйскага акіяна. Гэта была пустыня.
Гэта вобласць на англійскіх картах адзначалася наступнымі характэрнымі словамі: «Reserve for the Blacks» — «Запаведнік для чорных людзей». Сюды каланісты гвалтоўна адагналі тубыльцаў. Ім далі ў аддаленых стэпах, сярод непраходных лясоў, некалькі ўчасткаў зямлі, дзе мала-па-малу павінна вымерці аўстралійская раса. Усякі белы, хто-б ён ні быў: каланіст, эмігрант, дрывасек ці жывёлавод, можа перайсці граніцы гэтага запаведніка. А чорнае насельніцтва не мае права і кроку ступіць за мяжу яго.
Паганель размаўляў на гэту тэму, хвалюючыся і вельмі махаючы рукамі. На яго думку, брытанская каланіяльная палітыка асудзіла на паступовае выміранне тубыльныя плямёны, не кажучы ўжо аб поўным выгнанні іх з месц, дзе жылі іх продкі. Гэта лютасць брытанскіх каланістаў праяўляецца ва ўсіх англійскіх калоніях, а асабліва выразна выступае ў Аўстраліі.
У першыя часы каланізацыі гэтай часткі свету ссыльныя, дый самі каланісты глядзелі на тубыльцаў, як на дзікіх звяроў. Яны палявалі на іх, рабілі на іх аблавы, руйнавалі іх пасёлкі. Юрысты калоніі імкнуліся давесці, што аўстралійскія тубыльцы не людзі, і таму забойства іх не з’яўляецца злачынствам. Сіднейскія газеты прапаведвалі радыкальны сродак як выратавацца ад плямён, якія жывуць вакол возера Гунтэр: атруціць ваду гэтага возера.
