— Якая ваша думка, Айртон? — запытаў Гленарван.
— Гэта не надоўга затрымае нас,— адказаў той.
Тубыльцы не марудзілі ні секунды. Паляванне на казуара — вельмі важная справа для іх: забітай птушкі хопіць усёй сям’і на некалькі дзён. Таму паляўнічыя намагаюць усе сілы, каб не выпусціць жывой такую цудоўную здабычу. Але як яны могуць без стрэльбаў і без сабак нагнаць і забіць такую шпаркую і спрытную птушку?
Эму, або казуар з кожным годам усё радзей сустракаецца ў аўстралійскіх раўнінах. Гэта буйная птушка, ростам два з паловай футы, з белым смачным мясам, як мяса індзюшкі. Галава ў яго пакрыта рагавой луской; вочы ў яго светлакарыя, дзюба чорная і загнута зверху ўніз, ногі ўзброены вострымі кіпцюрамі, яго апярэнне цямнейшае на шыі і грудзях; крыллі ў яго кароткія і ён не лятае. Але калі ён не можа лятаць, дык бегае ён шпарчэй за любога каня. Такім чынам узяць эму можна толькі хітрасцю, дый то трэба быць надта хітрым.
Па знаку падбегшага дзікуна чалавек дзесяць яго таварышоў хутка рассыпаліся ланцугом, як узвод стралкоў. Казуары паказаліся на прыгожай раўніне, сіняй ад буйнага красавання індыго. Падарожнікі, схаваўшыся за дрэвамі ўзлеску, з найвялікшай цікавасцю сачылі за паляваннем.
Пры набліжэнні паляўнічых штук шэсць казуараў сарваліся з месца і адбеглі, прыкладна, на мілю. Загоншчык племені, які кіраваў гэтым паляваннем, знакам загадаў сваім таварышам прыпыніцца. Усе адразу паляглі на зямлю. Загоншчык дастаў з плеценай сеткі дзве добра сшытыя шкуркі казуараў і хутка адзеў іх. Правую руку, адзетую ў шыйку шкуры, загоншчык падняў над галавой і трапна пачаў пераймаць хаду эму, які шукае спажывы. Фальшывы казуар павольна падыходзіў к птушкам. Ён часта прыпыняўся, робячы выгляд, што збірае на зямлі зерняты, ці, пачынаючы грэбці кіпцюрамі зямлю, узнімаў вакол сябе цэлую хмару пылу. Дзікун так праўдзіва капіраваў звычкі сапраўдных казуараў, пераймаў іх крык з такой надзвычайнай дасканаласцю, што казуары бесперашкодна дазволілі яму блізка падыйсці. Хутка паляўнічы апынуўся сярод стада, якое нічога не падазравала. Тады ён выхапіў раптоўна з-пад шкуры дубінку, і пяць з шасці казуараў упалі нежывымі на зямлю.
Паляванне скончылася.
Гленарван, падарожніцы і ўвесь маленькі атрад развіталіся з тубыльцамі.
Спакойна пераначаваўшы, падарожнікі раніцой зноў крануліся ў дарогу. Яны ішлі ўвесь час на ўсход, і сляды каравана цягнуліся на раўніне ідэальна простай лініяй. Двойчы на працягу гэтага дня пераходзілі яны сцежкі, пратаптаныя стадамі, якія скватэры пераганялі з поўдня на поўнач. Сляды атрада перамешваліся-б з гэтымі слядамі, каб падкова каня Гленарвана не пакідала на пыльнай дарозе адбіткаў кляйма Блэк-пойнцкай станцыі — два нязграбных трыліснікі.
Па раўніне мясцамі цурчэлі звілістыя ручайкі. Яны нараджаліся на схілах Буфало Рэнгс, якія вырысоўваліся на гарызонце. Берагі іх зараслі хмызнякамі.
Падарожнікі вырашылі абавязкова дайсці к вечару да падножжа гэтага горнага хрыбта. Айртон бесперапынна падганяў быкоў, і за гэты дзень атрад прайшоў трыццаць пяць міль. Да месца начлегу ўсе прыбылі стомленымі. Палатку паставілі пад вялікім дрэвам, і, наспех павячэраўшы,— пасля такога цяжкага пераходу больш хацелася спаць, чым есці,— усе заснулі.
Не спаў толькі адзін Паганель, які павінен быў вартаваць у першай змене. Ускінуўшы карабін на плячо,—вучоны захадзіў вакол лагера, каб лепш супраціўляцца сну.
Не гледзячы на тое, што ноч была бязмесячнай, вакол было амаль відна — так ярка свяцілі паўднёвыя сузор’і. Вучоны з асалодай назіраў разгорнутую перад ім кніжку прыроды, заўсёды поўную цікавасці для тых, хто ўмее чытаць яе.
Глыбокае маўчанне ночы парушалася толькі звонам жалезных путаў на нагах коней.
Паганель увесь аддаўся сваім астранамічным марам, забываючы пра зямлю дзеля неба, як раптам нейкія гукі здалёк прыкавалі яго ўвагу. Вучоны схамянуўся. Ён здзівіўся, калі пачуў гукі ігры на піяніна. Нечая ўпэўненая і моцная рука здабывала з клавішаў гучныя акорды. Памылкі не магло быць.
— Піяніна ў пустыні! — сам сабе сказаў Паганель.— Гэтаму нельга даць веры.
І гэта сапраўды было настолькі непраўдападобным, што вучоны палічыў за лепшае думаць, што нейкая невядомая птушка так трапна пераймае гукі Эрара ці Плейеля[69] як іншыя аўстралійскія птушкі пераймаюць ціканне гадзінніка ці лясканне пугі фурмана паштовай карэты.
Але ў гэту хвіліну да музыкі далучыліся спевы. Нечы прыемны голас выконваў арыю з «Дон-Жуана» пад акампанемент піяніна. Вучоны заслухаўся, не зважаючы на тое, што ён машынальна адбівае такт рукой.
— Чорт пабяры! — раптам крыкнуў ён.— Якія-б незвычайныя не былі аўстралійскія птушкі, якія-б музыкальныя ні былі папугаі, не могуць-жа яны сапраўды ведаць твораў Моцарта!
І ён зноў змоўк, каб даслухаць да канца мелодыю, народжаную геніяльным натхненнем. Цяжка перадаць эфект гэтых спеваў у цішыні аўстралійскай ночы.
Паганель доўга стаяў, як зачараваны, але, скончыўшы арыю, голас заціх, і зноў запанавала маўчанне.
