Калі Вільсон прышоў змяніць Паганеля, ён застаў вучонага ў глыбокім раздум’і. Паганель нічога не сказаў матросу. Вырашыўшы расказаць раніцой Гленарвану пра гэту дзіўную музыку, ён залез у палатку і адразу заснуў.
Назаўтра раніцой голасны брэх сабак разбудзіў увесь атрад. Гленарван адразу ўскочыў на ногі. Два вялікіх пайнтэры, цудоўныя ўзоры англійскіх пародзістых сабак, забаўляліся на ўскраіне лесу. Набліжэнне падарожнікаў прымусіла іх адступіць у лес і забрахаць з падвоенай сілай.
— Відавочна, недзе паблізу ёсць жывёлагадоўчая станцыя,— сказаў Гленарван.— Тут у пустыні жывуць паляўнічыя, таму што пайнтэры — паляўнічыя сабакі.
Паганель разявіў ужо рот, каб расказаць пра ўчарашні начны канцэрт, як раптам з лесу выехалі два маладых чалавекі верхам на дзівосна прыгожых конях — чыстакроўных англійскіх гунтэрах.
Маладыя людзі, апранутыя ў бездакорныя паляўнічыя касцюмы, прыпынілі коней, убачыўшы маленькі атрад. Здавалася, яны запытвалі ў сябе, што трэба тут гэтым узброеным людзям.
Але, заўважыўшы падарожніц, якія выходзілі з фургона, яны тут-жа злезлі з коней і, зняўшы капелюшы, накіраваліся да маладых жанчын.
Гленарван у сваю чаргу зняў капялюш і ў якасці іншакраінца першым адрэкамендаваўся маладым людзям.
Яны ветліва пакланіліся яму, і старэйшы сказаў:
— Ці не згодзіцеся вы і вашы спадарожнікі, сэр, адпачыць у нашым доме?
— З кім маю гонар гаварыць? — запытаў Гленарван.
— Майкель і Сэндзі Патэрсон, гаспадары Готэмскай станцыі,— у сваю чаргу адрэкамендаваліся маладыя людзі.— Вы ўжо знаходзіцеся на тэрыторыі станцыі, і да нашага дома не больш чвэрці мілі.
— Я не магу злоўжываць вашай ласкавасцю...— пачаў Гленарван.
— Вы зробіце вялікую ласку бедным выгнаннікам, калі згодзіцеся наведаць нас у гэтай пустыні.
Гленарван удзячна пакланіўся.
— Ці не будзе няскромнасцю, калі я запытаю ў вас...— пачаў Паганель, звяртаючыся да Майкеля Патэрсона.
— Калі ласка,— абыходліва адказаў малады чалавек.
— Ці не вы спявалі ўчора гэту дзівосную мелодыю Моцарта?
— Так, сэр, я спяваў, а мой стрыечны брат Сэндзі акампанаваў мне.
— Дазвольце ў такім разе аматару прыгожай музыкі выказаць сваё захапленне.
І Паганель падаў маладому чалавеку руку, якую той сардэчна паціснуў. Затым Майкель Патэрсон прапанаваў падарожнікам злезці з коней і пакінуць іх пад наглядам Айртона і матросаў. Усе прынялі яго запрашэнне і пешкам пайшлі ў суправаджэнні абодвух маладых людзей у жылы дом Готэмскай станцыі.
Станцыя ўтрымлівалася ва ўзорным парадку і нагадвала хутчэй англійскі парк, чым прамысловае прадпрыемства.
Абгароджаныя зялёныя палі разлягаліся ва ўсе бакі, наколькі бачыла вока. Там пасвіліся тысячы галоў рагатай жывёлы і мільёны авечак. Мноства пастухоў і вялікая колькасць сабак ахоўвалі гэтую шумную чатырохногую армію. Да рыкання жывёлы далучаўся брэх сабак і лясканне гарапнікаў пастухоў. Усё гэта напаўняла паветра нямоўчным гулам.
На ўсходзе гарызонт засланяў камедны лес, за якім узвышаўся на сем з паловай тысяч футаў вялізны контур гары Готэм. Доўгія прысады, з вечна зялёнымі дрэвамі паабапал, разбягаліся ва ўсе бакі. Тут і там відаць былі густыя зараснікі грэстры, хмызняка вышынёю ў дзесяць футаў, вельмі падобнага на карлікавыя пальмы, але з густым, доўгім і вузкім лісцем. Паветра было напоена араматам лаўраў і мяты.
Да прывабных воку груп тубыльных раслін далей далучыліся дрэвы, прывезеныя з еўрапейскіх краін. Тут былі персікавыя і грушавыя дрэвы, яблыні, фітавыя, апельсінавыя, лімонныя дрэвы і нават дубы, якіх сустрэлі радасным выгукам «ура» ўсе падарожнікі. Радуючыся свежаму ценю ад дрэў іх радзімы, яны ў той-жа час не пераставалі захапляцца птушкамі. Асабліва здзівіла іх прыгажосць менуры — птушкі-ліры, якую яны бачылі ўпершыню. Хвост гэтай грацыёзнай птушкі надзвычай падобны на салодкагучны інструмент Орфея[70]. Калі гэтыя птушкі разбегліся між кустамі, чапляючыся сваёй лірай за галлё, здавалася, што вось-вось загучаць гарманічныя акорды.
У канцы доўгіх прысад стаяў дом братоў Патэрсон. Гэта быў чароўны паляўнічы домік з каменным першым і драўляным другім паверхам, які стаяў сярод дзівосна прыгожага кветніка.
К дому была прыбудавана з усіх бакоў веранда, са столі якой звісалі кітайскія ліхтары. Вокны яго былі заслонены ад сонца рознакаляровымі маркізамі, якія здалёк здаваліся агарожай з кветак. Цяжка ўявіць сабе больш прыемнае на выгляд і ў той-жа час больш камфартабельнае і ўтульнае жыллё. Вакол доміка на клумбах кветніка і ў гушчары дрэў стаялі бронзавыя калоны, абвешаныя прыгожымі ліхтарамі. З надыходам цемры ў гэтых ліхтарах запальваліся белыя языкі свяцільнага газу, які выпрацоўваўся на маленькім газавым заводзе, захаваным у гушчары. Агні сярод зеляніны давалі дзівосны эфект.
Усе прыбудовы—стайні, свірны, клеці — стаялі на чвэрці мілі ад галоўнага дома; гэта быў цэлы пасёлак з дваццаці будынкаў. Электрычны тэлеграф злучаў дом з прыбудовамі, забяспечваючы хуткую перадачу загадаў. Жыллё маладых уладароў станцыі, дзякуючы гэтаму, было ізалявана ад усякага шуму і здавалася загубленым у гушчары экзатычных раслін.
