Назаўтра на золаку яны вельмі шчыра развіталіся з двума маладымі скватэрамі, узяўшы ад іх абяцанне абавязкова наведаць Малькольм-Кэстль пры першым-жа іх прыездзе ў Еўропу.
Фургон крануўся ў дарогу, абышоў падножжа гары Готэм, і хутка ўтульны домік, як вокамгненная здань, знік з вачэй. Але ўладанні станцыі цягнуліся яшчэ цэлых пяць міль, і толькі к дзевяці гадзінам раніцы падарожнікі выехалі за апошнюю агарожу і заехалі ў амаль недаследаваную вобласць правінцыі Вікторыя.
Вялікі бар’ер перагараджваў дарогу на паўднёвы ўсход. Гэта быў ланцуг Аўстралійскіх Альпаў — горны хрыбет, які цягнецца з поўначы на поўдзень на паўтары тысячы, міль; яго вяршыні затрымліваюць рух воблакаў на вышыні чатырох тысяч футаў.
Хмарнасць змяншала спёку летняга дня; надвор’е спрыяла падарожжу. Аднак дарога была цяжкай з-за капрызнага рэльефа мясцовасці, усеянай узгоркамі. Чым далей на ўсход, тым больш зрэзанай рабілася мясцовасць, пакуль узгоркі не сабраліся ў суцэльны бар’ер прыгор’яў Аўстралійскіх Альпаў. Адсюль дарога ўвесь час ішла на гару. Гэта можна было заўважыць па намаганнях быкоў, якія цягнулі цяжкі фургон, стогнучы і напружваючыся. Прымітыўная калымага рыпела і тарахцела ад нечаканых ухабаў і штуршкоў, якіх Айртон не мог унікнуць, не зважаючы на ўсё сваё майстэрства. Але падарожніцы не наракалі на нявыгады і весела ставіліся да сваіх нягодаў.
Джон Мангльс і двое матросаў ехалі на некалькі сот метраў уперадзе атрада, шукаючы дарогі; яны знаходзілі праходы, падобныя да шчылін, між узгоркаў, у якія зараз-жа заязджаў фургон. Гэта паездка нагадвала плаванне па бурліваму мору.
Дарога была цяжкая для людзей і жывёлы, а мясцамі і проста небяспечная. Не раз Вільсону і Мюльрэдзі даводзілася сякерамі працярэбліваць сцежкі ў густых зарасніках хмызняку. Ногі слізгаліся па вільготнай гліністай глебе. Дарогу падоўжвалі бясконцыя абходы перашкод велізарных гранітных абломкаў, равоў, падазроных балот. Таму нядзіўна, што за цэлы дзень дарогі экспедыцыя не прайшла і поўградуса.
Караван спыніўся нанач, каля галоўнага хрыбта Альпаў, на беразе ручая Кабонгра, які зарос хмызняком вышынёю каля чатырох футаў.
— Нялёгка будзе мінуць гэтыя горы,— сказаў Гленарван, пазіраючы на горны ланцуг, ужо ахутаны змрокам.— Гэта не жарты — Альпы! Адна назва ўжо надае павагу і прымушае задумацца!
— Не хвалюйцеся дарэмна, дарагі сябра,— сказаў Паганель, і не думайце, калі ласка, што Аўстралійскія Альпы тое самае, што Швейцарскія. У Аўстраліі ёсць Пірэнеі, Альпы, Сінія горы, як у Еўропе і Амерыцы, але меншыя. Гэта сведчыць толькі аб беднасці ўяўлення географаў ці аб беднасці нашага слоўніка ўласных імён.
— Значыцца, гэтыя Аўстралійскія Альпы...— пачала Элен.
— Не больш, як цацачныя горы,—адказаў Паганель.— Мы пяройдзем цераз іх, нават не заўважыўшы гэтага.
— Гаварыце толькі за сябе, Паганель,—сказаў маёр.— Трэба быць вельмі няўважлівым чалавекам, каб перайсці цераз горны хрыбет і нават не заўважыць гэтага.
— Гэта я няўважлівы? — крыкнуў Паганель.— Нічога падобнага, я даўно ўжо расквітаўся з няўважлівасцю. Нашы спадарожніцы могуць пацвердзіць, што з таго часу, як я ступіў на гэты мацярык, я ні ў чым не правінаваціўся. За што вы мяне абвінавачваеце? Кажыце!
— Нічога, пане Паганель,— сказала Мэры Грант.— Вы сталі ў апошні час ідэальным.
— Я знаходжу нават, што вы занадта ідэальны,— усміхаючыся, сказала Элен,— няўважлівасць была вельмі да твару вам.
— А хіба не праўда? — падхапіў Паганель.— Калі ў мяне не будзе ніякіх хібаў, я стану банальным чалавекам. Спадзяюся, што ў бліжэйшы час я зраблю якую-небудзь памылку, з якой вы доўга будзеце смяяцца. Ведаеце, калі я не памыляюся, дык мне здаецца, што я здраджваю свайму прызванню.
Назаўтра, 9 студзеня, насуперакі сцвярджэнням простадушнага географа, маленькі атрад перажыў нямала цяжкасцей, забраўшыся на гару. Ніякай дарогі не было, трэба было ісці наўдачу, заходзячы ў вузкія цясніны, якія маглі завесці ў тупік.
Айртон, магчыма, не выканаў-бы сваёй ролі правадніка па гэтаму горнаму хрыбту, каб за адным паваротам дарогі перад вачыма праваднікоў не з’явілася раптоўна харчэўня ці заезны двор з вельмі несамавітым выглядам.
— Наўрад ці разбагацее калі-небудзь гаспадар гэтага прадпрыемства ў гэтай мясцовасці! — усклікнуў Паганель.— Каму тут патрэбна гэта харчэўня?
— Нам,— адказаў Гленарван.— Мы тут атрымаем парады наконт далейшай дарогі.
І ён зайшоў у харчэўню з Айртонам. Гаспадар харчэўні быў здаравенным мужчынам з агідлівым тварам. Яго чырвоны нос сведчыў аб тым, што ён сам быў галоўным спажыўцом джына, брэндзі і віскі[74] ўласных паграбоў. Астатнімі яго кліентамі з'яўляліся вандроўныя скватэры.
Гэты чалавек вельмі неахвотна адказваў на пытанні. Тым не менш Айртон даведаўся пра ўсё, што было патрэбна, наконт далейшай дарогі.
Гленарван падзякаваў гаспадару харчэўні «за працу» некалькімі манетамі і збіраўся пакінуць негасцінны дом, як раптам яго ўвагу прыкаваў прыбіты на сцяне плакат.
