Парады былога боцмана былі разумнымі, і Паганель лічыў, што яго трэба паслухацца. Вучоны сказаў Гленарвану, што прысутнасць яхты значна палегчыць пошукі і апрача таго зносіны з Мельбурнам магчымы толькі па Люкноускай дарозе.
Гленарван хістаўся і, магчыма, усё-ж накіраваў-бы ў Мельбурн загад, на якім так настойваў Паганель, каб гэтаму не супрацівіўся з усім запалам маёр. Ён даводзіў, што Айртон павінен застацца ў атрадзе, што ён добра ведае ўзбярэжжа, што, калі экспедыцыя натрапіць на сляды Гары Гранта, Айртон лепш за ўсякага іншага можа павесці іх па гэтых слядах, і, урэшце, што толькі адзін ён можа паказаць экспедыцыі самае месца крушэння «Брытаніі».
Выходзячы з гэтых меркаванняў, Мак-Набс настойваў на тым, каб атрад ішоў далей, нічога не зменьваючы ў першапачатковым плане. Джон Мангльс быў адной думкі з маёрам і горача падтрымліваў яго. Малады капітан лічыў таксама, што значна лягчэй паслаць пасланца з Туфольдскай бухты, чым адсюль, бо яму давялося-б прайсці больш як дзвесце міль па зусім бязлюднай і дзікай мясцовасці.
Маёр і капітан перамаглі; вырашана было нічога не пачынаць да прыходу ў бухту Туфольда. Маёр назіраў за Айртонам у часе гэтай дыскусіі, і той, здалося яму, быў нечым расчараваны. Але, па свайму звычаю, Мак-Набс нікому аб гэтым не сказаў.
Раўніна, якая ляжала каля падножжа Аўстралійскіх Альпаў, мела невялікі нахіл на ўсход. Аднастайнасць яе пейзажа парушалася гаямі камедных Дрэў і эўкаліптаў; мімозы gastrolobium grandiflorum утварылі месцамі цэлыя зараснікі з яркачырвонымі кветкамі. Некалькі разоў дарогу заступалі невялікія ручаі, берагі якіх густа зараслі архідэямі. Падарожнікі пераходзілі іх уброд. Іх набліжэнне ўзнімала цэлыя стаі казуараў і дроф. Воддаль можна было бачыць стада кенгуру, якія подскакам перабягалі па стэпу, як пружынныя паяцы.
Была ўдушлівая спёка; атмасфера была насычана электрычнасцю. Людзі і жывёлы балюча адчувалі гэта на сабе. Яны моўчкі пасоўваліся наперад, і маўчанне, якое панавала на раўніне, парушалася толькі рыпам колаў ды выкрыкамі Айртона, які падганяў стомленых быкоў.
Каля двух гадзін папоўдні падарожнікі заехалі ў зараснік незвычайнай папараці, выгляд якой захапіў-бы іх, каб яны не былі такімі стомленымі. Гэтая падобная на дрэва расліна ў перыядзе цвіцення дасягала трыццаці і больш футаў у вышыню. Коні і коннікі вольна праязджалі, не схіляючы галовы, пад іх магутнымі парасткамі. У цяні іх крон панавала прыемная прахалода, і ўсе лёгка ўздыхнулі.
Экспансіўны Жак Паганель з такой радасцю выказаў сваё захапленне, што напалохаў цэлую чараду папугаяў, якія ўзнялі неймаверную траскатню.
Географ усё яшчэ крычаў з захапленнем, як раптам яго спадарожнікі ўбачылі, што ён пахіснуўся і, як мех, шлёпнуўся на зямлю разам з канём. Няўжо ён самлеў ад спёкі, або горш таго, ці не здарыўся з ім сонечны ўдар? Усе накіраваліся да яго.
— Паганель, што з вамі здарылася? — крыкнуў Гленарван.
— Здарылася, дарагі сябра, тое, што я пазбавіўся каня,— адказаў вучоны, вызваляючы ногі з страмёнаў.
— Як, і ваш конь?
— Выбыў са строю, як конь Мюльрэдзі.
Гленарван, Джон Мангльс і Вільсон падбеглі к нерухомай жывёле, Паганель не памыліўся. Яго конь раптоўна здох.
— Як гэта дзіўна! — сказаў Джон Мангльс.
— Вельмі, вельмі дзіўна,— прашаптаў маёр.
Гленарвана вельмі ўстурбавала гэтае незразумелае здарэнне. Сапраўды, у гэтай пустыні недзе было купіць коней, і, калі ўсе коні падохнуць ад невядомай эпідэміі, прадаўжаць экспедыцыю будзе вельмі цяжка.
Між тым яшчэ да вечара меркаванне аб эпідэміі спраўдзілася. Трэці конь — конь Вільсона — здох таксама раптоўна і, што яшчэ горш, здох адзін бык. Такім чынам к вечару гэтага дня сродкі перасоўвання экспедыцыі складаліся з пяці быкоў і чатырох коней.
Становішча рабілася пагрозным. Праўда, коннікі, пазбаўленыя коней, паспяхова маглі ісці пешкам. Нямала скватэраў толькі такім чынам падарожнічаюць па раўнінах. Але што будзе з падарожніцамі, калі ўсе быкі падохнуць і давядзецца пакінуць фургон? Ці здолеюць яны прайсці пешкам сто дваццаць міль, якія засталіся да бухты Туфольда?
Заклапочаныя Джон Мангльс і Гленарван агледзелі астатніх коней. Але і пры вельмі дакладным аглядзе не знайшлі ў іх прымет хваробы. Коні былі зусім здаровыя і добра вытрымалі цяжкасці падарожжа.
Гленарван выказаў думку, што дзіўная эпідэмія памілавала гэтых жывёл.
Такой-жа думкі быў і Айртон, які ніяк не мог зразумець прычыны раптоўнай пагібелі чатырох жывёл.
Атрад зноў крануўся ў дарогу. Пешаходы па чарзе адпачывалі ў фургоне. Прайшоўшы за дзень усяго дзесяць міль атрад спыніўся на начлег у засені высокай папараці. Ноч прайшла без здарэнняў, і цішу яе парушаў толькі палёт вялікіх кажаноў, якіх справядліва называюць лятаючымі лісіцамі.
