Наступны дзень, 12 студзеня, абяцаў быць пагодлівым. Коні і быкі бадзёра выконвалі сваю работу. «Салон» Элен і Мэры ўвесь час быў перапоўнены дзякуючы наплыву гасцей. Містэр Ольбінет бесперапынна займаўся гатаваннем прахладжальных напіткаў, бо трыццаціградусная спёка надзвычай павысіла попыт на іх. Поўбочкі эля ўжо выпілі, і той-жа лёс чакаў і другую палавіну. Падарожнікі аднагалосна прызналі, што півавары Барклей і К° — найвялікшыя з англійскіх грамадзян і што Велінгтон[75], які ніколі не гатаваў такога смачнага піва, павінен уступіць ім сваё месца на п'едэстале. Жак Паганель піў многа, але яшчэ больш гаварыў.
Добра пачаты дзень абяцаў так-жа добра скончыцца. Атрад прайшоў пятнаццаць міль па няроўнай мясцовасці з чырванаватым адценнем глебы. Усе пачалі спадзявацца яшчэ да надыходу цемнаты дабрацца да берагоў Сноуі, поўнаводнай ракі, якая ўліваецца ў Ціхі акіян на поўдні правінцыі Вікторыя. Неўзабаве колы фургона пакаціліся па чарнаватай наноснай глебе, заросшай густой травой і зараснікамі gastrolobium. Перад захадам сонца паласа туману на гарызонце ясна акрэсліла месцазнаходжанне ракі. Падарожнікі напружылі ўсе сілы і праехалі яшчэ некалькі міль. Гай высокіх дрэў нечакана паказаўся за паваротам дарогі, калі караван абышоў невялікі ўзгорак. Айртон спрытна правёў фургон сярод ствалоў і ўжо шчасліва даехаў да ўзлеску ў поўмілі ад ракі, як раптам фургон загруз у балоце да самых асей.
— Сцеражыцеся! — крыкнуў Айртон коннікам, што ехалі ззаду.
— Што здарылася? — запытаў Гленарван.
— Мы загрузлі,— адказаў Айртон.
Ён крыкамі і ўколамі жэзла імкнуўся прымусіць быкоў крануцца з мёсца, але бедная жывёла, якая загрузла па калені ў багне, не магла ступіць ні кроку.
— Давядзецца, відаць, тут пераначаваць,— сказаў Джон Мангльс.
— Нічога іншага не застаецца,— адказаў Айртон.— Ноччу з гэтай дрыгвы нам не выбрацца. Пачакаем да раніцы.
— Стой! — скамандаваў Гленарван.
Ноч настала раптоўна, амаль без змроку. Але спёка не спала з надыходам цемры. Паветра набракла ўдушлівымі выпарэннямі. Бліскавічныя адсветы далёкай навальніцы паласавалі неба. Падарожнікі паставілі палатку каля загрузлага фургона, у засені вялікага дрэва. Ноч абяцала быць спакойнай, калі толькі не пойдзе дождж.
Айрон ледзьве выцягнуў быкоў з дрыгвы, куды яны ўжо загрузлі па чэрава. Былы боцман завёў іх і коней на пашу, абраную ім самім. Выбіраць фураж для жывёлы было яго абавязкам; але ў гэты вечар ён прарабіў гэта з такой клапатлівасцю, што Гленарван шчыра падзякаваў яму. Сапраўды, шчасце ўсёй экспедыцыі залежала зараз ад стану здароўя жывёлы.
Тым часам падарожнікі скромна павячэралі. Стомленасць і нязносная духата пазбаўлялі апетыту, і ўсе мелі патрэбу не столькі ў ядзе, колькі ў адпачынку. Ален і Мэры, пажадаўшы ўсім добрай ночы, пайшлі ў сваё аддзяленне ў фургоне. Частка мужчын лягла ў палатцы, частка проста на густой траве пад дрэвам. У сухім клімаце Аўстраліі гэта не было небяспечным для здароўя.
Паволі ўсе заснулі цяжкім сном. Цемра бязмесячнай ночы павялічвалася ад таго, што чорныя хмары густа ўкрылі неба. Паветра было зусім нерухомае — ні подыху ветрыка. Цішыню парушала толькі ўлюлюканне марпука, якое замяняла тут кукаванне еўрапейскай зязюлі.
Каля адзінаццаці гадзін вечара маёр прачнуўся ад цяжкага сну. Яго разбудзіла нейкае няпэўнае святло, якое паблісквала сярод дрэў. Гэта было нешта падобнае на зарыва, і Мак-Набс спярша падумаў, што недзе паблізу гарыць лес.
Ён паспешна ўстаў і адышоў ад лагера. Маёр здзівіўся, калі ўбачыў, што крыніцай зарыва быў не пажар, а фасфарасцэнцыя вялікай палянкі грыбоў. Прамяністыя споры гэтых тайнабрачных раслін давалі даволі яркае святло[76].
Маёр, не будучы эгаістам, хацеў паклікаць Паганеля, каб і вучоны паглядзеў на гэту рэдкую з’яву, як раптам ён стаў як укопаны.
Фасфарасцыруючыя грыбы асвятлялі лес, прыкладна, на поўмілі, і пры бледным святле Мак-Набс згледзеў нейкія цені, якія хутка перабягалі па ўзлеску. Ён працёр сабе вочы. Няўжо ён памыліўся? Можа ў яго была галюцынацыя?
Мак-Набс лёг на зямлю і пачаў пільна ўглядацца. Неўзабаве ён ясна пазнаў некалькі чалавек, якія то нагіналіся, то зноў выпростваліся, як быццам шукалі на зямлі слядоў.
Маёр вырашыў даведацца, чаго дамагаліся гэтыя людзі.
Доўга не думаючы і не будзячы сваіх спадарожнікаў, ён папоўз па зямлі, як дзікун, і хутка знік у густой траве.
Ноч была сапраўды жахлівай. А другой гадзіне пасля поўначы хлынуў дождж, які не сціхаў да самай раніцы. Палатка аказалася недастатковым прыкрыццём. Гленарван і яго спадарожнікі перасяліліся ў фургон.
