Гэта была аб’ява каланіяльнай паліцыі. У ёй гаварылася пра ўцёкі некалькіх катаржнікаў з Перцкай турмы і прапанавалася ўзнагарода сто фунтаў стэрлінгаў усякаму, хто прывядзе ў паліцыю Бена Джойса.
— Відаць, гэта закаранелы злачынца,— сказаў Гленарван Айртону,— і ён варты шыбеніцы.
— Для гэтага трэба спачатку злавіць яго,— адказаў Айртон.
— Сто фунтаў стэрлінгаў Дык гэта-ж цэлы капітал! Ён не варты гэтых грошай.
— Здаецца мне, што гаспадар харчэўні, хоць ён і павесіў паліцэйскі плакат, сам не заслугоўвае ніякага давер’я,— сказаў Гленарван.
— І я так думаю,— адказаў Айртон.
З гэтымі словамі Гленарван і былы боцман вярнуліся к фургону. Караван рушыў у дарогу ў напрамку к Люкноускаму перавалу.
Караван пачаў паволі падымацца на гару. Уздым быў вельмі цяжкім. Падарожнікам і падарожніцам не раз даводзілася злазіць з коней і выходзіць з фургона. То трэба было дапамагчы быкам, падштурхнуўшы плячом цяжкую калымагу, каб не пакацілася назад, то трэба было стрымліваць яе, каб яна не ўпала ў бяздонне, то ўрэшце даводзілася выпрагаць быкоў і запрагацца самім замест іх на крутых паваротах, дзе доўгі дышаль не дазваляў быкам цягнуць фургон. Некалькі разоў Айртон патрабаваў, каб к быкам былі прыпрэжаны і ўсе коні, хоць яны і без таго стаміліся ад уздыму.
У гэты дзень здох адзін конь. Невядома, было гэта вынікам пераўтомленасці або якой-небудзь іншай прычыны. Ніяк нельга было прадбачыць гэтага. Паводзіны ўсіх астатніх коней былі зусім нармальнымі, як раптам нечакана конь Мюльрэдзі паваліўся на бок; матрос хацеў дапамагчы яму ўстаць, але ўбачыў, што ён ужо нежывы.
Айртон падышоў да жывёлы, якая ляжала на зямлі, агледзеў яе ўважліва, але абсалютна нічога не мог сказаць аб прычынах яе пагібелі.
— Трэба думаць, што ў каня лопнуў які-небудзь сасуд,— сказаў Гленарван.
— Напэўна,— адказаў Айртон.
— Вазьміце майго каня, Мюльрэдзі,— сказаў Гленарван.— Я сяду ў фургон да жонкі.
Мюльрэдзі паслухаўся, і маленькі атрад, пакінуўшы здохлага каня каршунам для спажывы, прадаўжаў стамляючы і цяжкі ўздым на гару.
Ланцуг Аўстралійскіх Альпаў мае даволі вузкую аснову, шырыня падножжа хрыбта не перавышае васьмі міль. Значыцца, калі абраны Айртонам шлях сапраўды прыводзіў к усходняму схілу, можна было разлічваць, самае большае, за сорак восем гадзін дайсці да раўніны па той бок гор. А там ужо да самага берагу акіяна цягнулася гладкая дарога.
Удзень 11 студзеня падарожнікі дасягнулі самага высокага пункту перавала, які быў на дзве тысячы футаў над узроўнем мора. Гэта была роўная пляцоўка, з якой шырока разгортваўся кругавід. На поўначы блішчэла люстраная роўнядзь спакойнай вады возера Омео, над якім кружыліся хмары вадзяных птушак. На поўдні рассцілаліся зялёным дываном Джынслендскія лугі, золатаносныя ручаі, пушчы. Гэта былі першабытныя вобласці, куды амаль не ступала нага чалавека. Там прырода была адзінай непадзельнай уладаркай, і чалавек не налажыў яшчэ сваёй рукі на яе вырабы на плыні яе рэк, на гушчары яе лясоў. Здавалася, што ланцуг гор падзяляў краіну на дзве часткі, з якіх адна захоўвала яшчэ ўсю сваю першабытную дзікасць...
Сонца набліжалася к захаду, і касыя праменні яго кідалі чырванаватыя адсветы на даліну Мёрэя. Насупроць, Джынсленд, захававаны ад сонца экранам гор, ужо ахутаўся поўзмрокам.
Прывал зрабілі тут-жа, на пляцоўцы, а назаўтра раніцой пачалі спускацца з гары. Яны спускаліся даволі хутка. На палавіне дарогі падарожнікі трапілі пад град. Вялікія градзіны прымусілі іх шукаць сховы пад скаламі. Уласна кажучы, гэта былі не градзіны, а цэлыя кавалкі лёду, памерам з добры кулак, якія падалі з цёмнай хмары. Нават прашча не кінула-б іх так моцна, і некалькі добрых гузоў прымусілі Паганеля і Роберта паважаць іх і адахвоцілі выходзіць , з-пад скал. Пакрыццё фургона прабіла ў некалькіх месцах. У гэтым не было нічога дзіўнага. Не кожны гарадскі, нават бляшаны дах вытрымаў-бы гэтыя вострыя ільдзінкі, некаторыя з якіх глыбока ўразаліся ў ствалы дрэў. Мімаволі падарожнікам давялося чакаць канца градабіцця пад скалой. На гэта пайшло каля гадзіны, а потым атрад зноў пачаў паўзці ўніз па скалах, слізкіх ад растаўшых градзін.
К вечару фургон, расхістаны, рыплівы, але ўсё яшчэ моцна трымаючыся на драўляных дысках сваіх колаў, перамог апошні спуск з Альпаў і апынуўся ў даліне Джынсленда сярод высокіх адзінокіх соснаў. Альпы засталіся ззаду.
Дванаццатага студзеня на світанні падарожнікі з неаслабным імкненнем зноў крануліся ў дарогу. Усім хацелася як мага хутчэй дасягнуць мэты — дабрацца да таго пункту ўзбярэжжа, дзе «Брытанія» разбілася аб скалы. Толькі там можна было спадзявацца трапіць на след пацярпеўшых крушэнне, але ні ў якім разе не ў гэтай бязлюднай пустыні.
Айртон угаварваў Гленарвана неадкладна паслаць «Дункану» загад аб прыбыцці к месцу крушэння, каб рабіць выведкі адначасова на сушы і на моры. Ён гаварыў, што для пасылкі пасланца ў Мельбурн трэба выкарыстаць блізкасць Люкноускай дарогі і што чым далей яны прасунуцца да ўзбярэжжа, тым цяжэй будзе дабрацца да Мельбурна.
