Было зусім відавочна, што былы боцман лепш чым хто-небудзь іншы выканае гэту цяжкую місію. Кожны разумеў гэта і не настойваў на сваёй кандыдатуры. Джон Мангльс апошні раз запярэчыў, сказаўшы, што прысутнасць Айртона неабходна тут, каб знайсці сляды «Брытаніі» і капітана Гранта. Але маёр адказаў, што ўдзельнікі экспедыцыі застануцца на беразе Сноуі, пакуль не вернецца Айртон, і што не можа быць і гутаркі аб тым, каб пачаць без яго такія адказныя пошукі. Такім чынам часовая адсутнасць Айртона ані не пашкодзіць інтарэсам капітана Гранта.
— У такім выпадку ў дарогу, Айртон! Не марудзьце і хутчэй варочайцеся к нам,— зрабіў вывад Гленарван.
У вачах былога боцмана бліснула ўрачыстасць. Ён адразу-ж апусціў іх, але якім-бы мімалётным ні быў гэты радасны бляск вачэй, усё-ж ён не ўнікнуў ад позірку Джона Мангльса. Гэта ўзнавіла тую недаверлівасць, якую Джон інстыктыўна выказваў да былога боцмана «Брытаніі».
Айртон спешна пачаў рыхтавацца да выезду. Адзін з матросаў заняўся падрыхтоўкай каня, другі — харчовымі прыпасамі.
У гэты час Гленарван заканчваў сваё пісьмо к Тому Аусціну.
Ён загадваў у ім памочніку капітана бездакладна накіравацца ў бухту Туфольда. Ён рэкамендаваў яму Айртона, як чалавека, якому можна цалкам даверыцца.
Том Аусцін павінен быў пасля прыбыцця «Дункана» на месца даць атрад матросаў пад загад Айртона.
Гленарван дайшоў да гэтага месца ў пісьме, як раптам маёр, які сачыў вачыма за тым, што ён піша, нечакана перапыніў яго, запытаўшы нейкім асаблівым тонам, як ён піша імя «Айртон».
— Так, як яно вымаўляецца,— адказаў здзіўлена Гленарван.
— Гэта памылка,— спакойна запярэчыў яму маёр,— яно вымаўляецца «Айртон», а пішацца «Бен Джойс»
Гэтыя словы ўразілі Айртона, як ружэйны стрэл. Ён імкліва ўскочыў, рука яго пацягнулася да рэвальвера. Грымнуў стрэл. Гленарван упаў. Знадворку таксама пачуліся стрэлы.
Джон Мангльс і матросы, якія спярша разгубіліся ад такой нечаканасці, рынуліся на Бена Джойса. Але спрытны злачынца выслізнуў з іх рук і ўцёк да сваёй банды, якая чакала яго на ўскраіне камеднага лесу.
Палатка не вельмі засцерагала ад куль. Давялося адступіць. Гленарван, які быў лёгка ранены, устаў з зямлі.
— К фургону, к фургону! — крычаў Джон Мангльс, цягнучы за сабою Элен і Мэры, і праз некалькі секунд яны ўжо апынуліся ў поўнай бяспецы, прыкрытыя сценамі фургона.
Джон, маёр, Паганель і матросы схапілі свае карабіны і падрыхтаваліся адбіць напад бандытаў. Гленарван, Роберт і Ольбінет таксама ўзброіліся і сталі ў рады абаронцаў.
Усё гэта адбылося на працягу некалькіх секунд. Джон Мангльс уважліва агледзеў ускраіну лесу. Страляніна спынілася гэтак-жа раптоўна, як і пачалася. Поўная цішыня ўсталявалася пасля траскатні стрэлаў. Лёгкі дымок яшчэ віўся ў паветры, узнімаючыся да верхавін камедных дрэў. Зараснікі gastrolobium зноў зрабіліся нерухомымі. Бандыты бясследна зніклі. Маёр і Джон Мангльс прадпрынялі разведку ў гушчар лесу, але ніякіх адзнак чыёй-небудзь прысутнасці там не знайшлі. На зямлі відаць былі сляды ног ды валяліся там-сям дымлівыя пыжы. Асцярожны маёр тушыў іх; ён разумеў, што адной іскры хопіць, каб распаліць у гэтым лесе з сухіх дрэў страшны пажар.
— Катаржнікі зніклі,— сказаў Джон Мангльс.
— Так,— адказаў маёр,— і вось гэтае знікненне і непакоіць мяне. Я палічыў-бы за лепшае сустрэцца з імі сам на сам. Тыгр у пустыні не такі небяспечны, як гадзюка ў траве. Давядзецца пассякаць хмызнякі вакол фургона.
Маёр і Джон абшукалі ўсю ваколіцу, але ад краю лесу да берегоў Сноуі яны не сустрэлі ні аднаго катаржніка. Банда Бена Джойса, здавалася, паляцела, як зграя драпежных птушак.
Гэта знікненне было вельмі дзіўным, каб можна было адчуваць сябе ў бяспецы. Таму вырашана было трымацца напагатове. З фургона зрабілі сапраўдную маленькую крэпасць. Вакол яго паставілі лагер, і два чалавекі сталі на варце.
Першымі клопатамі Элен і Мэры было перавязаць рану Гленарвана. Куля зачапіла толькі мякіш пляча, нічога сур’ёзнага не пашкодзіўшы. Ні касцей, ні мускулаў яна не закранула. З раны вельмі цякла кроў, але Гленарван свабодна шавяліў суставамі і запэўняў сваіх сяброў, што стрэл не зрабіў яму ніякай шкоды. Яму зрабілі перавязку, і ён прасіў не турбавацца больш аб ім і пачаць абмеркаванне свайго становішча. Падарожнікі, за выключэннем Мюльрэдзі і Вільсона, якія стаялі на варце, размясціліся ў фургоне. Маёра папрасілі пачаць расказ. Але, перш чым перайсці да тлумачэння падзей, якія здарыліся ў гэты дзень, маёр расказаў Элен усё тое, чаго яна не ведала: пра ўцёкі групкі катаржнікаў з Перцкай турмы, пра іх з’яўленне ў правінцыі Вікторыя і пра выкліканую імі чыгуначную катастрофу. Ён паказаў ёй нумар «Аўстралійскай і Новазеландскай газеты», купленай у Сеймуры, і дадаў, што паліцыя вызначыла прыз за галаву Бен Джойса, атамана шайкі, які за восемнаццаць месяцаў паспеў набыць сабе страшную вядомасць.
Але якім чынам Мак-Набс пазнаў Бен Джойса ў боцмане Айртоне? Гэта была загадка, якая цікавіла ўсіх, і маёр растлумачыў, на чым грунтаваліся яго здагадкі.
