«Дункан» мог прыбыць у бухту Туфольда, і яшчэ праз суткі экіпаж «Дункана» павінен быў быць на тым беразе Сноуі. Нават калі падарожнікі не змогуць адразу пераправіцца, цераз бурлівую раку, банда Бена Джойса ўсёроўна павінна будзе адступіць перад сілай. Але для ўсяго гэтага неабходна было, каб Мюльрэдзі шчасліва закончыў сваё небяспечнае падарожжа.
А восьмай гадзіне ноч была ўжо беспрасветна цёмнай. Надышоў час выбірацца ў дарогу. Вільсон прывёў каня. Капыты яго былі закручаны ў анучы, каб нячутны быў стук. Жывёла выглядала стомленай, а між тым ад моцнасці яе ног залежаў лёс усёй экспедыцыі. Маёр параіў Мюльрэдзі не стамляць яе, як толькі ён апыніцца на далёкай адлегласці ад разбойнікаў. Лепш было спазніцца на дзень, але затое прыехаць без усякіх прыгод.
Джон Мангльс аддаў мараку рэвальвер, які ён сам набіў з найвялікшаю дакладнасцю. Гэта была небяспечная зброя ў цвёрдай руцэ: шэсць стрэлаў з яе маглі расчысціць дарогу сярод любой колькасці нападаючых.
Мюльрэдзі сеў у сядло.
— Перадайце гэтае пісьмо Тому Аусціну,— сказаў яму Гленарван.— Хай ён, не марудзячы ні хвіліны, вядзе «Дункан» у бухту Туфольда, і калі не знойдзе там нас, няхай сам выходзіць нам насустрач. А зараз у дарогу, мой сябра! Жадаю поспеху.
Гленарван і ўсе падарожнікі па чарзе моцна паціснулі руку матросу. У чалавека, менш мужнага за Мюльрэдзі, зашчымела-б сэрца пры думцы аб неабходнасці ехаць у такую навальнічную ноч, пры думцы, што смерць падпільноўвае за кожным дрэвам, за кожнай звілінай сцежкі. Але Мюльрэдзі быў зусім спакойны.
— Да пабачэння,— сказаў ён проста і знік, растаў у цемры, бясшумна, як цень.
У гэтую хвіліну бура забушавала з падвоенай сілай. Сухое галлё эўкаліптаў пастуквала ў цемры, як косткі шкілета. Чуцен быў хруст галля, якое ламалася ад ветру, і шум, калі яно падала. Нямала гіганцкіх дрэў, якія да гэтага часу ўстойліва стаялі, было павалена на зямлю разбушаваным не на жарты ветрам. Бура завывала з такой сілай, што заглушала і хруст дрэў і рэў бушуючай ракі. Хмары, якія імчаліся на ўсход, звісалі над самай Зямлёй і, чапляючыся за верхавіны дрэў, разрываліся на клоччы. Беспрасветная імгла рабіла гэтую ноч яшчэ больш страшнай.
Пасля ад’езду Мюльрэдзі ўсе падарожнікі схаваліся ў фургон. Элен, Мэры, Грант, Гленарван размясціліся ў дамскім аддзяленні, наглуха зачыненым. У другім, багажным, знаходзіліся Ольбінет, Роберт і Вільсон. Маёр і Джон Мангльс вартавалі знадворку — гэта была неабходная мера асцярожнасці, бо з хвіліны на хвіліну можна было чакаць нападу катаржнікаў.
Два адданых вартаўнікі пільна ахоўвалі лагер і з філасофскай цярплівасцю зносілі лютыя напады ветру і халодны душ дажджу. Так як сярод шуму буры, скуголенняў ветру, храбусцення галля, грукату падаючых дрэў і рэву шалёнага патоку не было чаго і думаць што-небудзь пачуць, яны імкнуліся пранізаць позіркам начную цемру, у якой таілася пагроза.
Тым не менш сярод гэтага хаосу гукаў бывалі секунды зацішша. Вецер сціхаў не надоўга, як быццам набіраючы сілы, і толькі рака бесперапынна шумела, ганяючы вялікія хвалі за частаколам з нежывых камедных дрэў. У гэтыя секунды зацішша цішыня здавалася асабліва глыбокай.
У адну з такіх секунд каравульныя пачулі прарэзлівы свіст. Джон Мангльс паспешна падышоў да маёра.
— Чулі? — запытаў ён.
— Так,— адказаў той.— Гэта чалавек або жывёла?
— Чалавек! — сказаў капітан.
І яны зноў пачалі прыслухоўвацца. Незразумелы свіст раптоўна паўтарыўся, і на яго адзываўся нейкі глухі гук, надобны на стрэл. У гэтую секунду бура забушавала з новай ярасцю.
Мак-Набс і Джон Мангльс адышлі назад к фургону. Скураная заслона адсунулася, і Гленарван вышаў к ім, таксама, як і яны, ён чуў гэты злавесны свіст і нешта падобнае на стрэл.
— Адкуль гэта? — запытаў ён.
— Адтуль,— адказаў Джон Мангльс, паказваючы пальцам напрамак, якім паехаў Мюльрэдзі.
— З якой адлегласці?
— Вецер дзьме адтуль. Мабыць мілі тры адсюль,— адказаў маёр.
— Ідзем,— сказаў Гленарван, закідаючы карабін за плячо.
— Застанемся,— адказаў маёр,— гэта пастка. Хочуць, каб мы адышлі ад фургона.
— А калі Мюльрэдзі забілі гэтыя нягоднікі? — усклікнуў Гленарван.
— Мы даведаемся пра гэта заўтра,— спакойна адказаў маёр, які цвёрда рашыў не даць Гленарвану здзейсніць неразважны ўчынак.
— Не, я павінен ведаць гэта цяпер! — сказаў Гленарван.— Заставайцеся, а я пайду на разведку.
— Вы не маеце права пакінуць лагер, сэр,— сказаў Джон.— Пайду я!
— Ні ў якім разе! — энергічка запратэставаў маёр.— Вы хочаце, каб нас пастралялі па-аднаму? Разрозніць нашы сілы і здацца на міласць гэтых нягоднікаў? Калі Мюльрэдзі забілі яны,— гэта няшчасце, але не повад для таго, каб аддаць катаржнікам другую афяру! Мюльрэдзі быў абраны выпадкам; каб гэта доля выпала мне замест яго, я не чакаў-бы і не прасіў-бы нічыёй дапамогі!
Маёр безумоўна рабіў правільна, cтрымліваючы Гленарвана і Джона Мангльса. Было-б сапраўды вар’яцтвам ісці шукаць Мюльрэдзі сярод такой цёмнай ночы па дарогах, якія вядуць прама ў логава катаржнікаў. Маленькі атрад Гленарвана не павінен быў так неразважна рызыкаваць жыццём сваіх байцоў.
