Аднак Гленарван не хацеў згадзіцца са справядлівасцю доказаў маёра. Ён усхвалёвана хадзіў вакол фургона, прыслухоўваючыся да кожнага гуку і імкнучыся заглянуць у злавесную цемру. Яму не давала спакою думка, што можа адзін з яго спадарожнікаў ляжыць там, забіты здрадніцкай куляй або ранены і мае патрэбу ў дапамозе, дарэмна клічучы тых, для каго ён афяраваў сваё жыццё. Мак-Набс страціў надзею ўтрымаць Гленарвана, і баяўся, як-бы той адзін не кінуўся пад удары шайкі Бена Джойса.
— Эдуард,— сказаў ён,— супакойцеся. Паслухайце мяне! Падумайце аб Элен, аб Мэры Грант, аб усіх, хто застаўся. Куды вы хочаце пайсці! Як вы знойдзеце Мьольрэдзі ў гэтай пякельнай цемры? Можа на яго напалі за дзве-тры мілі адсюль, а мы не ведаем нават, якой сцежкай ён паехаў!
У гэтую хвіліну недалёка пачуўся жалобны крык.
— Слухайце! — усклікнуў Гленарван.
І, адштурхнуўшы Мак-Набса, ён імкліва знік у лесе. Калі ён адышоў крокаў трыста ад фургона, зноў пачуўся голас:
— Дапамажыце! Дапамажыце!
У голасе чутны былі боль і роспач.
Зараз ужо і Джон Мангльс і маёр, не хістаючыся, пабеглі ўперад.
Пасля нядоўгіх пошукаў яны заўважылі на сцежцы чалавека, які поўз насустрач ім і стагнаў ад кожнага руху.
Гэта быў Мюльрэдзі. Ён быў ранены. Падняўшы яго з зямлі, яны адчулі, што іх рукі мокрыя ад крыві.
Дождж ліў з неаслабнай сілай; вецер скуголіў з ранейшай ярасцю.
Пад акампанемент выцця раз’юшаных стыхій маёр, Джон Мангльс і Гленарван панеслі к фургону свайго непрытомнага таварыша.
Паганель, Вільсон, Роберт і Ольбінет вышлі з фургона, а Элен аддала свой ложак беднаму Мюльрэдзі.
Мак-Набс перавязаў яму рану. Ён не мог пакуль што сказаць ці закранула куля які-небудзь жыццёва-важны орган. З раны выцекла многа крыві, а бледнасць і непрытомнасць Мюльрэдзі прымушалі меркаваць, што ён ранены сур’ёзна. Маёр прамыў рану свежай вадой, палажыў на яе тампон з корпіі і забінтаваў. Такім чынам удалося стрымаць кроў. Мюльрэдзі павярнулі на здаровы бок, падлажылі яму падушкі пад галаву і пад бок, і Элен напаіла яго вадой.
Ранены, які быў у непрытомнасці ў часе перавязкі, хвілін праз пятнаццаць зрабіў рух рукой і расплюшчыў вочы. Яго губы варушыліся, сілячыся сказаць нейкія словы. Маёр, прытуліўшыся вухам да яго губ, пачуў, як ён паўтарае:
— Пісьмо... пісьмо... Бен Джойс...
Маёр голасна паўтарыў гэтыя словы і паглядзеў на сваіх спадарожнікаў. Што хацеў сказаць матрос? Бен Джойс напаў на яго, гэта было ясна. Але з-за чаго? Хіба яго адзінай мэтай не было перашкодзіць зносінам з «Дунканам», каб адтуль не прышла дапамога экспедыцыі Гленарвана? Або...
Гленарван падбег да адзежы Мюльрэдзі і абшукаў яе кішэні. Пісьма, адрасаванага Тому Аусціну, там не было!
Ноч правялі трывожна. Падарожнікі ўвесь час непакоіліся за жыццё Мюльрэдзі. У яго быў страшны жар. Элен і Мэры Грант не адыходзячы дзяжурылі каля яго пасцелі. Ніколі яшчэ сядзелкі не клапаціліся так аб хворым.
Настаў досвітак. Дождж сціх, але цёмныя хмары яшчэ імчаліся па небу. Гліністая глеба, засланая зламаным галлём, размокла. Фургон асеў яшчэ на некалькі сантыметраў у зямлю, і падыйсці да яго было цяжка.
Скарыстоўваючы першыя праменні святла, Джон Мангльс, Паганель і Гленарван пайшлі на разведку вакол фургона. Яны ішлі па сцежцы, па якой яшчэ былі сляды крыві Мюльрэдзі. Не заўважыўшы ніякіх прымет блізкасці Бена Джойса і яго банды, яны дайшлі да таго месца, дзе катаржнікі напалі на Мюльрэдзі. Там валяліся два трупы. Гэта былі трупы бандытаў, якіх забіў Мюльрэдзі. У адным з іх падарожнікі пазналі блэк-пойнцкага каваля. Смяротны выраз яго твара надаваў жаху.
Гленарван прапанаваў не ісці далей. Было-б неасцярожна пакідаць надоўга фургон без абароны. Разведчыкі панура вярнуліся ў лагер, заклапочаныя сваімі цяжкімі думамі.
— Няма чаго і думаць пра пасылку другога пасланца ў Мельбурн,— сказаў Гленарван.
— Аднак, гэта неабходна зрабіць, сэр,— запярэчыў Джон Мангльс.— Я паспрабую дасягнуць поспеху там, дзе мой матрос меў няўдачу.
— Не, Джон. Вы не пойдзеце. Вы забываецеся, што ў нас не засталося каня, каб праехаць гэтыя дзвесце міль.
На самай справе, конь Мюльрэдзі, адзіна ўцалелы ад «эпідэміі», знік. Страціўшы седака, ён заблудзіўся ў гэтай пустыні. Або можа яго захапілі бандыты?
— Як-бы там ні было, але мы не павінны разлучацца. Мы будзем чакаць, пакуль Сноуі не ўвойдзе ў свае берагі, колькі-б не давялося затраціць на гэта часу. Тады мы пяройдзем на другі бераг, за некалькі кароткіх пераходаў дойдзем да бухты Туфольда і ўжо адтуль пашлем «Дункану» загад прыехаць па нас.
— Так, нічога іншага нам не засталося рабіць,— сказаў Паганель.
— Дык, сябры мае, вырашана! Не будзем драбніць сваіх сіл! Вельмі небяспечна было-б аднаму чалавеку ісці пешкам па пустыні, дзе сваволяць бандыты.
Гленарван меў усе падставы, прапануючы адмовіцца ад новых спроб, паслаць пасланца ў Мельбурн. Экспедыцыя знаходзілася за трыццаць пяць міль ад Дэлегейта, першага пагранічнага горада ў Новым Паўднёвым Уэльсе. Там можна было знайсці сродкі перасоўвання к бухце Туфольда і, больш таго, тэлеграфаваць у Мельбурн загад аб выхадзе «Дункана».
