Ноч была жахлівай. Увесь час ліло як з вядра. Здавалася, ніколі не будзе дня. Ледзь золак яны зноў выправіліся ў дарогу, не паснедаўшы, бо маёру не ўдалося нічога застрэліць. Гэта была не пустыня, а нейкае спрадвеку заклятае месца, якога цуралася нават жывёла.
На шчасце, Роберт знайшоў гняздо дроф і ў ім больш дзесятка яец. Ольбінет спёк іх у прысаку. З гэтых яец разам з некалькімі пучкамі партулака складалася ўся дзённая пажыва экспедыцыі.
Час ад часу дарога рабілася ўсё цяжэйшай. Пясчаная раўніна была ў зарасніках калючай травы, якая рвала на шматкі вопратку і абутак. Але адважныя падарожніцы, незважаючы на скрываўленыя ногі, мужна ішлі ўперад, падаючы прыклад мужчынам і знаходзячы яшчэ ў сабе дастаткова сілы, каб час ад часу сказаць кожнаму некалькі ласкавых і бадзёрых слоў.
Пад вечар атрад спыніўся каля падножжа гары Була-Була, на беразе ручая Юнгала. Вячэра была-б посная, каб Мак-Набсу не ўдалося забіць буйнага землякопа-пацука, які быў вядомы за сваё смачнае мяса. Ольбінет спёк яго на вогнішчы, і падарожнікі толькі шкадавалі, што гэтыя пацукі не бываюць ростам з барана. Скромнае жаркое знішчылі за некалькі секунд.
Дваццаць чацвертага студзеня раніцой стомленыя, але ўсё яшчэ бадзёрыя падарожнікі зноў крануліся ў дарогу. Абышоўшы падножжа гары, яны вышлі на шырокую раўніну, трава якой была падобна на кітавы вус. Поле нагадвала могільнік штыкоў, якія былі ўкапаны вострым канцом угору, і дарогу даводзілася працярэбліваць сякерай ці расчышчаць агнём.
Раніцой падарожнікі не снедалі. Цяжка ўявіць больш бясплодны куток, як гэта раўніна, усыпаная абломкамі кварца. Людзі цярпелі не толькі ад голаду, але і ад смагі. Распаленае сонца рабіла гэтыя пакуты нястрымнымі. Атрад пры ўсім напружанні сіл мог праходзіць не больш поўмілі за гадзіну.
На шчасце, Паганель знайшоў кусты цэфалота, кветкі якога, што па форме нагадвалі келіх, мелі ахаладжальны сок прыемны на смак. Усе прагна накінуліся на іх і адчулі, што жыццё варочаецца да іх ад кожнага глытка.
Падарожнікам давялося карыстацца той ежай, якая выратоўвае ад смерці тубыльцаў, калі яны не могуць злавіць ні дзічыны, ні мошак, ні гадзюк: Паганель знайшоў на высахлым рэчышчы нейкага ручая расліну, пра цудоўныя спажыўныя ўласцівасці якой яму неаднаразова гаварылі яго калегі па Геаграфічнаму таварыству.
Гэта была нарду, бяскветная расліна, тая самая, якая выратавала ад галоднай смерці ў пустыні ўнутранай Аўстраліі Бёрка і Кінга. Пад яе лісцем, якое падобна да лісця трылісніка, раслі сухія споры велічынёй з гарошыну. Расцёртыя між двума плоскімі каменнямі, гэтыя споры даюць нешта накшталт мукі. Ольбінет спёк з мукі нарду некалькі праснакоў, якія крыху задаволілі голад. Нарду расла ў збытку ў гэтай мясцовасці. Падарожнікі назапасілі яе і такім чынам забяспечылі сябе ядой на шмат дзён.
Назаўтра, 25 студзеня, Мюльрэдзі прайшоў крыху пешкам. Яго рана зусім зарубцавалася. Да горада Дэлегейта заставалася не больш дзесяці міль. Увечары падарожнікі спыніліся нанач на самай мяжы Новага Паўднёвага Уэльса, пад 149° даўгаты.
Дробны халодны дождж ліў некалькі гадзін запар. Падарожнікі прамоклі-б наскрозь, каб, на шчасце, Джон Мангльс не заўважыў хаціны дрывасекаў, пакінутай гаспадарамі. Гэты жабрацкі шалаш з галля і саломы ўзрадаваў усіх так, нібы гэта быў сапраўдны палац.
Вільсон хацеў раскласці агонь, каб спячы праснакоў з мукі нарду, і пайшоў збіраць ламачча, якога тут было колькі хочаш. Але раскласці агню не ўдалося. Значная колькасць квасцовых вяшчэстваў у гэтым дрэве не давала яму гарэць. Гэта былі тыя самыя «незгараемыя дровы», пра якія казаў Паганель, пералічваючы дзівоты аўстралійскага мацерыка.
Падарожнікі такім чынам вымушаны былі адмовіцца ад агню, а значыцца, і ад хлеба, і легчы спаць у мокрым адзенні. Птушкі-перасмешнікі, схаваўшыся ў лісці дрэў, што раслі вакол хаціны, здавалася кпілі з іх ліхіх гадзін.
Аднак пакуты экспедыцыі Гленарвана падыходзілі к канцу. І досыць было. Бедныя жанчыны рабілі геройскія намаганні, але іх сілы аслабелі. З кожнай хвілінай усё больш яны слабелі. Яны ўжо не ішлі, а ледзьве цягнуліся.
Назаўтра экспедыцыя вышла досвіткам. К адзінаццаці гадзінам раніцы воддаль паказаўся Дэлегейт, галоўны горад графства Уэлслей, размешчаны за пяцьдзесят міль ад бухты Туфольда.
З кожным крокам набліжэння да берагу акіяна надзея адраджалася ў душы Гленарвана. Можа «Дункан» затрымаўся ў Мельбурне, і яны прыедуць у бухту Туфольда раней за яго? Праз дваццаць чатыры гадзіны яны будуць на месцы і аб усім даведаюцца!
Апоўдні, добра пад’еўшы, падарожнікі пакінулі Дэлейгейт у паштовай калясцы, якую цягнулі пяцера здаровых коней.
Паштальёны, прадбачачы вялікі хабар, паганялі коней наўскачкі па добрай дарозе і неймаверна шпарка перапрагалі іх на станцыях, праз кожныя дзесяць міль. Можна было падумаць, што яны разам з Гленарванам гарэлі яго нецярплівасцю.
Увесь дзень і ўсю ноч прадаўжалася гэта шалёнае гарцаванне.
