— Не хвалюйцеся, сэр,— адказаў малады капітан,— не трэба дарэмна трывожыцца. «Макары» — дрэнны хадун, але ўсё-ж ён ідзе ўперад. Біль Галей — тупагаловы п’яніца, але я не спускаю яго з позірку, і, калі пры набліжэнні к зямлі становішча здасца мне небяспечным, я вазьмуся кіраваць судном. Такім чынам з гэтага боку няма чаго баяцца. Але будзем спадзявацца, што сустрэчы з «Дунканам» не будзе. Па-мойму, вы павінны аглядаць гарызонт, не для таго, каб знайсці «Дункан», а для таго, каб пераканацца, што яго няма паблізу.
Джон Мангльс казаў праўду. Сустрэча з «Дунканам» была-б пагібельнай для «Макары». Між тым не было нічога немагчымага ў тым, што піраты крэйсіруюць іменна ў гэтых водах, дзе яны маглі не баяцца праследаванняў. Аднак шостая ноч з часу выхаду з бухты Туфольда настала, а яхты не было відаць.
Але гэта ноч таіла ў сабе іншую пагрозу. Цемра апусцілася на ваду раптоўна а сёмай гадзіне вечара, неба ўкрылася сінявата-чорнымі хмарамі. Нават Біль Галей устрывожыўся. Відаць, інстынкт марака ўзяў верх над ап’яненнем. Ён вышаў з сваёй каюты, праціраючы вочы і тармошачы свае густыя рыжыя валасы. Спыніўшыся каля парэнчаў мосціка, ён удыхнуў паветра так, як другі выпіў-бы шклянку вады, каб апрытомнець, потым уважліва агледзеў парусы. Вецер мацнеў. Змяніўшы кірунак, ён дзьмуў зараз проста ў бок новазеландскага ўзбярэжжа.
Біль Галей выклікаў наверх свой экіпаж і з тысячай праклёнаў загадаў зменшыць паруснасць. Джон Мангльс моўчкі адобрыў гэта распараджэнне. Ён узяў за правіла без патрэбы не гаварыць з грубіянам-мараком. Аднак ні ён, ні Гленарван не пайшлі з палубы.
Праз дзве гадзіны пасля заходу сонца вецер падвоіўся ў сіле. Біль Галей загадаў узяць ніжні рыф у марселя. Гэты манеўр меў-бы значную цяжкасць для невялікай каманды «Макары», каб не падвойныя рэі амерыканскай сістэмы, пры наяўнасці якіх досыць было спусціць верхнюю рэю, каб плошча марселя значна паменшылася.
Мінула яшчэ дзве гадзіны. Хваляванне ўсё павялічвалася. «Макары» так цяжка падаў у правалы між гіганцкімі валамі, што кожны раз здавалася, нібы дно яго чапляецца за падводныя рыфы. Але гэта было памылковае адчуванне, і праз момант карабль пачынаў павольна паўзці на грэбень хвалі.
Хвалі часта прабягалі па палубе, заліваючы судно патокамі вады. Адну з шлюпак яны ўжо змылі.
Джон Мангльс пачынаў не на жарты трывожыцца. Усякае іншае судно на месцы «Макары» вельмі добра справілася-б з гэтай непагодай, увогуле не вельмі страшнай. Але «Макары» мог пайсці як камень на дно з той прычыны, што вада, якая залівала палубу, не паспявала сцякаць па вузкіх водастоках і абцяжарвала яго. Было-б лепшым у гэтых умовах зрабіць адтуліны ў фальшборце, каб паскорыць сток вады. Але Біль Галей не дадумаўся да гэтага.
Аднак не ў гэтым была галоўная небяспека. Другая, больш сур’ёзная бяда пагражала «Макары».
Каля адзінаццаці гадзін вечара Джон Мангльс і Вільсон, якія стаялі побач на палубе, пачулі нейкі няпэўны гул. Інстынкт маракоў прымусіў іх раптам настаражыцца.
Джон схапіў матроса за руку.
— Гэта прыбой! — усклікнуў ён.
— Так,— адказаў Вільсон.— Хвалі разбіваюцца аб рыфы.
— За два кабельтовы адсюль, не больш.
— Зямля вось тут!
Джон перагнуўся цераз парэнчы, паглядзеў у цёмную ваду і крыкнуў:
— Лот, Вільсон, лот!
Біль Галей, стоячы на мосціку, відаць, нічога не падазраваў. Вільсон схапіў лот і кінуў яго ў ваду. Лотлінь праслізгаў між яго пальцамі, але на трэцім вузле свінец спыніўся.
— Тры сажні! — далажыў ён.
— Капітан! — крыкнуў Джон Мангльс.— Мы каля бурунаў!
Ці бачыў Джон, як недаверліва паціснуў плячыма Біль Галей, ці не — гэта няважна. Але ён кінуўся к штурвалу і павярнуў судно крута пад вецер, у той час як Вільсон, кінуўшы лот, пабег к марселю і выцягнуў яго, каб паставіць брыг к ветру. Рулявы, адкінуты моцным штуршком ад штурвала, нават не зразумеў, чым выкліканы гэты раптоўны напад.
— На брасы! Траві брасы! — крыкнуў Джон Мангльс, ведучы судно ўздоўж лініі бурунаў і паступова аддаляючыся ў адкрытае мора.
За чатыры метры ад штыборта, не зважаючы на цемру, можна было выразна бачыць белую пену прыбою.
Толькі зараз Біль Галей зразумеў, якая страшная небяспека пагражала судну. Ён згубіў роўнавагу і пачаў даваць блытаныя загады, якіх не разумелі ледзь ацвярэжаныя матросы. Яны бегалі па палубе, збівалі з ног адзін аднаго, не ведаючы, што рабіць. Біль Галей быў канчаткова збіты з панталыку. Ён лічыў, што «Макары» знаходзіцца за трыццаць сорак міль ад зямлі, але зямля аказалася тут-жа пад бокам. Плыні знеслі карабль з курса і ледзь не паджартавалі блага са старога марака.
Між тым дзякуючы ўмяшанню Джона Мангльса «Макары» шчасліва ўнікнуў крушэння і зараз адыходзіў ад бурунаў. Але Джон Магльс не ведаў, дзе знаходзіцца судно. Можа яно было ў акружэнні рыфаў? Вецер імчаў яго на ўсход, і кожную хвіліну яно магло наскочыць на падводнае каменне.
