Якарныя канаты былі накручаны на брашпіль, і зараз заставалася толькі чакаць наступнага прыліву, які павінен быў пачацца каля гадзіны ночы, гэта значыць гадзін праз сем. Джон Мангльс падзякаваў сваім «матросам» і даў зразумець Паганелю, што калі ён заўсёды будзе такім старанным, дык яму нядоўга давядзецца чакаць нашывак боцмана.
Містэр Ольбінет, які дапамагаў «матросам» ва ўсіх манеўрах, атрымаў дазвол вярнуцца на кухню. Ён хутка згатаваў смачны абед. Папрацаваўшы добра, людзі сытна пад’елі і адчулі, што сілы іх цалкам аднавіліся. Пасля абеду Джон заняўся апошнімі падрыхтаваннямі. Ён метадычна і грунтоўна праверыў усё зробленае за дзень, лічачы, што ніякія перасцярогі не могуць быць лішнімі, калі гутарка ідзе аб такой важнай справе, як зняцце карабля з мелі. Часта здараецца, што работа не ўдаецца толькі таму, што судну дадзена недастатковая палёгка.
Яшчэ раніцой Джон Мангльс загадаў выкінуць за борт скуры, складзеныя ў труме. Зараз ён загадаў перагрузіць на карму скрынкі са зброяй, запасныя мачты і парусы, некалькі тон чыгуннага баласту і т. д. Нагружаная такім чынам карма сваім цяжарам павінна была садзейнічаць вызваленню загрузлага носа. Вільсон і Мюльрэдзі ў дадатак да ўсяго перакацілі туды некалькі бочак і налілі іх вадой.
Прабіла поўнач, калі апошнія работы былі скончаны. Экіпаж ледзьве трымаўся на нагах — акалічнасць надзвычай нежаданая, бо поспех справы залежаў ад шпаркасці і сілы, з якой будуць круціць брашпіль у рашучы момант. Гэта прымусіла Джона Магльса прыняць новае рашэнне.
У гэты час брыз суняўся. Вецер ледзь-ледзь кранаў паверхню мора. Паглядзеўшы на воблакі, Джон убачыў, што вецер, відаць, збіраецца змяніць кірунак з паўднёва-заходняга на паўночна-заходні. Марак не мог сумнявацца ў гэтым, гледзячы на колер і размяшчэнне воблакаў. Вільсон і Мюльрэдзі трымаліся той-жа думкі, што і іх капітан.
Расказаўшы пра свае назіранні Гленарвану, Джон Мангльс прапанаваў яму адкласці да заўтра зняцце з мелі.
— І вось па якіх прычынах,— сказаў ён:— перш за ўсё мы вельмі стаміліся, а для зняцця трэба будзе напружыць усе нашы сілы. Па-другое, каб нават і ўдалося зняцца з мелі, дык як я змагу, весці карабль у такую цемру сярод шматлікіх і небяспечных рыфаў? Лепш пачакаць да відна. Нарэшце ёсць яшчэ адзін довад — вецер як быццам збіраецца прыйсці к нам на дапамогу: заўтра ён будзе дзьмуць з паўночнага захаду. Я падыму ўсе парусы, і вецер дапаможа нам зняцца з мелі.
Довады Джона Мангльса былі вельмі важкімі, і Гленарвану з Паганелем — самым нецярплівым з пасажыраў — давялося згадзіцца з імі. Аперацыя была адкладзена да заўтра.
Мужчыны размеркавалі між сабой вахты для назірання за якарамі. Пераначавалі спакойна.
Назаўтра досвіткам прадраканне Джона Мангльса збылося. Вецер пачаў дзьмуць з паўночнага захаду. Гэта была вельмі вялікая дапамога ў задуманай справе. Экіпаж быў размеркаваны па месцах: Роберт, Вільсон і Мюльрэдзі — на гротмачце; маёр, Гленарван і Паганель — на палубе. Усё было разлічана, і ролі размеркаваны так, каб можна было ўмомант паставіць парусы ў патрэбную хвіліну.
Марса-рэя была паднята пры дапамозе блока, а грот і фок былі прывязаны вяроўкамі.
Было каля дзевяці гадзін раніцы. Трэба было чакаць яшчэ чатыры гадзіны пакуль прыліў не дасягне свайго вышэйшага пункта. Джон Мангльс скарыстаў гэты час, каб паставіць фальшывую мачту замест зламанай бізані. Гэта павінна было дазволіць яму хутка адыйсці ад небяспечных бурунаў, як толькі судно будзе знята з мелі.
Экіпаж напружыў усе сілы, і каля поўдня рэя бізані ўжо цвёрда стаяла ў гняздзе зламанай мачты. Элен і Мэры Грант таксама прымалі ўдзел у агульнай рабоце: яны прывязалі да рэі запасны парус. Жанчыны былі рады ўнесці сваю долю работы ў справу агульнага выратавання.
Аснашчоны такім чынам, «Макары» меў не асабліва самавіты выгляд, але — гэта было галоўнае — мог добра плаваць.
Між тым вада прыбывала. Маленькія пеністыя хвалі парушылі паверхню мора. Рыфы зніклі адзін за адным пад вадой, як буйная марская жывёла, хаваючыся ў родную стыхію.
Набліжаўся рашучы момант. Хваляванне падарожнікаў дасягнула вышэйшага пункта. Усе маўчалі, не зводзячы позіркаў з Джона Мангльса і чакаючы яго распараджэнняў.
Малады капітан, перагнуўшыся цераз парэнчы, глядзеў на ваду. Часамі ён трывожна паглядаў на якарныя канаты. У гадзіну дня прыліў дасягнуў свайго максімума. Узровень мора на секунду стаў нерухомым, гэта значыць прыбыванне вады спынілася, а спаданне яшчэ не пачалося. Настаў момант дзейнічаць.
Джон Мангльс загадаў паставіць парусы. Грот і марсель хутка былі ўмацованы і надзьмуліся ад ветру.
— На брашпіль! — крыкнуў Джон.
На брашпілі былі рукаяткі, як на пажарных насосах. Гленарван, Мюльрэдзі, Роберт з аднаго боку, Паганель, маёр, Ольбінет,— з другога пачалі па чарзе націскаць на рукаяткі, круцячы барабан брашпіля.
Адначасова Джон Мангльс, Вільсон уперліся жэрдкамі ў дно і далучылі сваю сілу да сілы таварышоў.
— Націсні! Націсні! — крыкнуў малады капітан.— Дружней.
