— Зусім правільна. Трэба толькі агаварыцца, што і праз некалькі яшчэ год маарыйцы будуць аблізвацца пры думцы аб чалавечым мясе. Больш за ўсё на свеце яны паважаюць мяса сваіх землякоў. З іх слоў, у яго смак свініны, але толькі больш далікатны. Што да мяса беласкурых, дык яно не карыстаецца такой павагай, таму што белыя соляць ежу, а гэта псуе смак іх мяса.
— Ну і пераборлівыя,— сказаў маёр.— А скажыце, Паганель, якое яны ядуць чалавечае мяса, сырое ці варанае?
— Чаму гэта вас цікавіць, містэр Мак-Набс? — запытаў Роберт.
— Як ты не разумееш, мой хлопчык? — сур’ёзна адказаў маёр.— Ясна, што калі мне суджана скончыць жыццё ў страўніку людаеда, я лічу за лепшае, каб папярэдне мяне зварылі.
— Але чаму?
— Каб не з’елі жывым!
— Добра, маёр,— адказаў Паганель.— А калі вас жывым звараць?
— Так... так...— маёр паскроб патыліцу.— Цяжка сказаць,якая смерць прыемнейшая.
— Як-бы там ні было, але ведайце, маёр, што новазеландцы ядуць людзей варанымі ці венджанымі. Гэта добра выхаваныя людзі і к таму-ж вялікія гастраномы. Не гледзячы на гэта, павінен прызнацца, што мне зусім непрыемна скончыць жыццё ў страўніку дзікуна. Есці чалавека, фу!..
— З усяго гэтага я раблю адзін вывад,— сказаў Джон Мангльс:— не трэба пападацца ў лапы к дзікунам!
Факты, пра якія гаварыў Паганель, былі бясспрэчныя. Географ ясна давёў, што сустрэча з тубыльцамі мела-б сур’ёзную небяспеку. Але каб гэта небяспека была ў сто разоў большай, усё-ж падарожнікі павінны былі не зважаць на яе і высадзіцца на бераг. Джон Мангльс выразна ўсведамляў неабходнасць як мага хутчэй пакінуць асуджаны карабль. Выбар з двух небяспек — бясспрэчнай і толькі магчымай — быў ясны.
Падарожнікі не маглі разлічваць на тое, што іх выратуе сустрэчны карабль. З «Макары» здарылася крушэнне ў баку ад звычайнага шляху караблёў, якія ідуць у Новую Зеландыю.— Яны праходзяць або на поўначы — у Оклэнд, або на поўдні — у Н’ю-Плімут. «Макары»-ж сядзеў на мелі якраз пасярэдзіне між гэтымі двума пунктамі, каля бязлюднага берагу Іка-на-Мануі. Гэта месца карысталася ў маракоў благой рэпутацыяй, і яны старанна абыходзілі яго, а калі вецер усё-ж адносіў іх у той бок, імкнуліся хутчэй уцячы.
— Калі мы рушым у дарогу? — запытаў Гленарван.
— Заўтра, а дзевятай гадзіне раніцы,— адказаў Джон Мангльс,— прыліў вынесе нас на зямлю.
Назаўтра, 5 лютага, каля васьмі гадзін раніцы, пабудову плыта закончылі. Джон асабіста назіраў за яго будаўніцтвам. Плыт, зроблены для адвозкі якараў, быў вельмі малы і няўстойлівы, каб завезці на зямлю ўсіх пасажыраў і запасы ежы. Тут патрэбен быў трывалы, вялікі, устойлівы плыт, якім можна было-б кіраваць і які мог праплысці дзесяць міль. Для яго будаўніцтва скарысталі мачты «Макары».
Вільсон і Мюльрэдзі ўзяліся за работу. Яны ссеклі і спачатку ўвесь такелаж, а потым узяліся і за грот-мачту. Пасля некалькіх удараў сякеры яна захісталася, нахілілася набок, і, павісеўшы секунду нерухома, з грукатам паляцела за борт. Палуба «Макары» зараз была гладкай, як плашкот. Асноўныя часткі плыта плавалі ўжо на паверхні вады. Матросы звязалі іх і падкацілі пад іх шэсць парожніх бочак, якія павінны былі прыдаць плыту большую плывучасць.
На гэтай «аснове» Вільсон і Мюльрэдзі паслалі замест палубы рашоткавыя пліты ад люкаў для таго, каб вада сцякала праз дзіркі ў рашотцы, калі хваля залье плыт. Апрача таго, вакол усяго плыта былі прывязаны парожнія бочкі. Яны служылі замест барта, які-б мог абараніць плыт ад невысокіх хваль.
Джон Мангльс загадаў паставіць на плыту замест мачты брам-стэньгу. Яе ўмацавалі вяроўкамі і забяспечылі нечым накшталт паруса. Доўгае вясло з шырокай лапатай на канцы прыладзілі на карме. Калі вецер дасць плыту дастатковую хуткасць, гэта вясло з поспехам павінна было замяняць руль.
У такім выглядзе плыт мог трымацца на вадзе, не гледзячы нават на даволі вялікі шторм. Але ці можна будзе ім кіраваць і ці дасягне ён берагу, калі вецер зменіць напрамак? Гэта было пытаннем.
А дзевятай гадзіне раніцы пачалася пагрузка. Перш за ўсё быў нагружаны правіянт у той колькасці, каб яго хапіла да Оклэнда. Не было чаго і думаць пракарміцца прадуктамі гэтай бясплоднай зямлі.
З запасаў містэра Ольбінета захавалася толькі невялікая колькасць сушанага мяса; усе астатнія прадукты з’елі за час працяглага пераходу. Таму давялося ўзяць яе з камбуза «Макары». Там засталіся толькі нясмачныя сухары ды дзве бочкі салонай рыбы. Містэр Ольбінет быў вельмі засмучаны гэтым.
Запасы правізіі склалі ў герметычна закрытыя, непранікальныя для вады скрынкі і прывязалі да нізу мачты. Гэтак-жа клапатліва ўлажылі зброю і баявыя прыпасы, якіх, на шчасце, у падарожнікаў было аж залішне.
На выпадак, калі плыту не ўдасца на працягу першага прыліву дасягнуць берагу, Джон Мангльс загадаў узяць з сабой маленькі якар. Гэта давала яму магчымасць стаяць на месцы і чакаць другога прыліву.
А дзесятай гадзіне прыліў павялічыўся. Дзьмуў слабы паўночна-заходні вецер. Невялікія хвалі варушылі паверхню мора.
— Усё гатова? — запытаў Джон Мангльс.
