Сапраўды, рэзкія штуршкі плыта, які спыняўся напятым якарным канатам у часе падымання на грэбень хвалі, надзвычай стамлялі. Бесперапынная качка на кароткай і няправільнай хвалі трэсла плыт так моцна, нібы ён біўся аб падводны камень. Часамі штуршкі былі такія моцныя, што падарожнікам пачынала здавацца, нібы плыт і сапраўды б’ецца аб дно. Каб не разарвала канат, Джон Мангльс падцягваў яго на сажань кожныя поўгадзіны. Без гэтай перасцярогі канат, безумоўна, парваўся-б, і плыт занесла-б у адкрытае мора. Можна ўявіць, як гэта магчымасць непакоіла Джона Мангльса. Варта было парвацца канату ці сарвацца якару — і плыт беззваротна-б загінуў!
Прыцемкі насталі непрыметна. Сонечны дыск ужо схаваўся за гарызонт. Асветленая яго апошнімі праменнямі лінія вады на гарызонце паблісквала, як растопленае срэбра. На захадзе аднастайная роўнядзь лініі гарызонта парушалася толькі адной чорнай кропкай — корпусам «Макары», які нерухома стаяў на мелі.
Прыцемкі хутка згусцелі ў ноч, і неўзабаве і зямля на ўсходзе і карабль на захадзе ахуталіся яе непранікальнай заслонай.
Становішча падарожнікаў на хісткім плыце было не вельмі зайздросным. Большасць з іх не заплюшчыла вачэй усю ноч, а тых, хто ўмудрыўся заснуць, мучылі здані. Раніцой і тыя, што спалі і што не спалі, адчувалі сябе аднолькава стомленымі.
Досвіткам, з пачаткам прыліву, вецер зноў пачаў дзьмуць к берагу. Было шэсць гадзін раніцы, калі Джон загадаў падняць якар. Але аказалася, што лапы яго пад дзеяннем бесперапынных штуршкоў так глыбока ўвайшлі ў дно, што без брашпіля яго нельга было падняць.
Амаль поўгадзіны пайшло на гэтую дарэмную тузаніну з якарам, пакуль урэшце ўзлаваны Джон не загадаў перасекчы канат і кінуць якар. Гэтым ён пазбаўляў сябе магчымасці перашкодзіць зносу плыта ў адкрытае мора, калі з якой-небудзь прычыны прыліў не данясе плыта да берагу. Тым не менш загад яго быў выкананы, і плыт паплыў к берагу.
Мюльрэдзі нацягнуў парус. Плыт павольна падплываў к зямлі, якая здавалася цмянай шэрай масай на фоне неба, асветленага чырванаватымі праменнямі ўзыходзячага сонца. Вільсон па-майстэрску абышоў узбярэжныя скалы. Але тут вецер зноў сціх, і плыт загойдаўся на месцы.
Як цяжка было даплысці да берагу Новай Зеландыі, а між тым колькі небяспекі для падарожнікаў таіў гэты бераг!
К дзесяці гадзінам раніцы да зямлі заставалася не больш адной мілі. Белая пена кіпела на бурунах паблізу яе. Сам бераг быў вельмі стромкі. Трэба было знайсці месца для прычалу. Вецер тым часам зусім сціхнуў, і парус бяссільна і павіснуў на мачце. Джон загадаў спусціць яго. Зараз толькі плынь нясла плыт к берагу, але давялося адмовіцца ад спробы кіраваць яго рухам. Доўгія вадаросты затрымлівалі і без таго павольны ход плыта.
А дзесятай гадзіне плыт быў яшчэ за тры кабельтовы ад берагу. Ён амаль не кратаўся. Якара не было. Няўжо зараз адліў панясе яго назад у мора? Джон, скрыжаваўшы рукі на грудзях, панура глядзеў на гэту непрыступную зямлю, такую блізкую і такую недасяжную!
На шчасце — гэтым разам на шчасце! — раптам плыт рэзка штурханула: за дваццаць пяць сажняў ад берагу ён наткнуўся на пясчаную мель.
Гленарван, Мюльрэдзі, Роберт і Вільсон саскочылі ў ваду і прывязалі плыт канатамі да выступаў скалы. Падарожніц перанеслі на руках, і неўзабаве ўсе ўдзельнікі экспедыцыі, іх зброя і запасы прадуктаў апынуліся на беразе Новай Зеландыі.
Гленарван хацеў рушыць у дарогу ў Оклэнд адразу-ж пасля высадкі на бераг. Але неба з рання ўкрылася густымі воблакамі, і к адзінаццаці гадзінам, калі плыт прычаліў к зямлі, пайшоў буйны дождж. Давялося адмовіцца ад паходу і пашукаць часовага прытулку.
На шчасце Вільсон заўважыў яшчэ з мора вузкі ўваход у пячору ў базальтавых скалах узбярэжжа. Падарожнікі перанеслі туды харчы і зброю і схаваліся самі. Дол пячоры быў засланы густым пластам сухіх вадаростаў, загнаных сюды бурамі. Вадаросты ўтварылі цудоўную пасцель, якую падарожнікі неадкладна скарысталі. Каля ўваходу ў пячору Мюльрэдзі расклаў агонь з ламачча, і ўсе прасушылі вопратку.
Джон спадзяваўся, што працягласць ліўня будзе адваротна прапарцыянальная яго сіле. Але малады капітан памыліўся. Праходзіла гадзіна за гадзінай, а дождж усё хлястаў ды хлястаў. Пасля поўдня ў дадатак узняўся моцны вецер. Дрэннае надвор’е ўзлавала-б самага цярплівага чалавека. Але не было іншага выхаду; было-б сапраўдным вар’яцтвам высоўваць нос з пячоры ў такую буру. Апрача таго на пераход у Оклэнд трэба было патраціць некалькі дзён, і лішніх дванаццаць гадзін спазнення, урэшце, ані не маглі пашкодзіць экспедыцыі Гленарвана.
У пячоры гутарылі пра вайну, арэнай якой у сучасны момант была Новая Зеландыя. Для таго, каб зразумець, у якім цяжкім становішчы апынуліся людзі, пацярпеўшыя крушэнне на «Макары», трэба ведаць гісторыю гэтай барацьбы, якая заліла крывёю Іка-на-Мануі.
