— Усё, капітан,— адказаў Вільсон.
— Садзіцеся! — скамандаваў Джон.
Элен і Мэры Грант злезлі на плыт па вяровачнай лесніцы і селі на скрынкі з прадуктамі. Іх спадарожнікі размясціліся навакол. Вільсон стаў каля руля. Джон узяўся за снасці паруса, а Мюльрэдзі абсек канат, якім быў прывязаны плыт да «Макары».
Джон нацягнуў парус, і плыт паплыў к берагу.
Да зямлі было дзевяць міль. Гэту адлегласць любая шлюпка прайшла-б на вёслах гадзіны за тры. А плыт не мог рушыць з такой хуткасцю. Калі вецер не пераменіцца, дык Джон Мангльс спадзяваўся даплысці да берагу за гэты прыліў. Але ў выпадку спынення брыза ці перамены кірунку давялося-б стаяць на якары і чакаць другога прыліву. Гэта перспектыва не падабалася асцярожнаму Джону Мангльсу.
Аднак пакуль што ён не траціў яшчэ надзеі на поспех. Вецер мацнеў. Прыліў пачаўся а дзесятай гадзіне раніцы, і можна было спадзявацца, што плыт дасягне берагу да трох гадзін папоўдні, гэта значыць да яго канца.
Пачатак пераезду быў удачным. Чорныя вярхі рыфаў паступова знікалі пад вадой, таксама як і жоўты пясок мелі. Патрэбна была найвялікшая ўважлівасць і майстэрства, каб унікаць сутычкі з захаванымі пад вадой рыфамі на кепска кіруемым і маларухомым плыце.
Апоўдні плыт быў за пяць міль ад берагу. Чыстае неба дазваляла з гэтай адлегласці выразна бачыць усе выгіны ўзбярэжжа. На паўночным усходзе ўзвышалася гара на дзве з паловай тысячы футаў у вышыню. Контур яе выразна вырысоўваўся на гарызонце і быў падобны на ўзнятую запракінутую галаву малпы. Гэта была гара Піронгія, якая знаходзіцца якраз на трыццаць восьмай паралелі.
— Сапраўды,— сказаў Паганель.— Трэба запомніць, дзе гэты рыф знаходзіцца, каб не наскочыць,— вада, напэўна зараз залье і яго.
— Ён знаходзіцца якраз на лініі між вяршыняй гары і гэтым мысам на беразе,— заўважыў Джон Мангльс.— Вільсон, лева руля!
— Ёсць капітан! — адказаў матрос, націскаючы ўсім сваім целам на рулявое вясло.
За поўгадзіны плыт праплыў яшчэ поўмілі. Але к агульнаму здзіўленню чорны верх рыфа ўсё яшчэ тырчэў над вадой.
Джон Мангльс папрасіў Паганеля даць падзорную трубу.
— Гэта не рыф,— сказаў ён пасля хвіліннага назірання.
— Гэта штука плавае па вадзе: яна падымаецца і апускаецца разам з хвалямі.
— Можа гэты абломак мачты «Макары»? — запытала Элен.
— Не думаю,— адказаў Гленарван,— бадай ці аднесла-б яго за такі кароткі тэрмін так далёка ад судна.
— Пачакайце! — усклікнуў Джон Мангльс.— Я бачу зараз, што гэта. Гэта ялік з «Макары»!
— Ялік з брыга? — паўтарыў Гленарван.
— Так, сэр. Ён плыве кілем уверх...
— Няшчасныя! — усклікнула Элен.— Яны загінулі!
— Інакш і быць не магло,— адказаў Джон Мангльс.— Толькі звар’яцеўшы, можна было цёмнай ноччу плысці па бурнаму мору сярод падводных рыфаў.
На працягу некалькіх хвілін падарожнікі моўчкі пазіралі на лодку, якая шпарка набліжалася. Відаць, яна перавярнулася мілі за чатыры ад берагу, і натуральна, што ніхто з яе пасажыраў не выратаваўся.
— Гэты ялік можа нам спатрэбіцца,— сказаў Гленарван.
— Праўда,— пацвердзіў Джон Мангльс.— Накіроўвай к яліку, Вільсон.
— Ёсць, капітан,— адказаў матрос, зменьваючы кірунак плыта.
Але вецер хутка сціх, і плыт даплыў да яліка толькі праз дзве гадзіны.
Мюльрэдзі зачапіў яго багром і падцягнуў к барту плыта.
— Пусты? — коратка запытаў малады капітан.
— Так, капітан,— адказаў Мюльрэдзі.— Ялік ні на што не варты — у ім вялікая прабоіна.
— Значыць яго нельга скарыстаць? — запытаў Мак-Набс.
— Ні ў якім разе,— адказаў Джон Мангльс.— Ён годны толькі на дровы.
— Не зусім прыемна,— заўважыў Паганель.— Я спадзяваўся, што мы даплывем у ім да самага Оклэнда.
— Нічога не зробіш, Паганель,— адказаў Джон Мангльс.— Дарэчы пры такім неспакойным моры я аддаю перавагу нашаму плыту, чым гэтай нетрывалай пасудзіне. Даволі аднаго штуршка, каб яна пацякла. Так, едзем далей, нам тут няма чаго больш рабіць.
— Правільна, Джон,— сказаў Гленарван.
— Трымай проста на бераг, Вільсон,— скамандаваў малады капітан.
Мора забушавала. Здавалася, што хвалі цягнуць плыт к берагу. Гленарван, даведаўшыся, што ім давядзецца стаяць тут усю ноч, запытаў у Джона, чаму ён не скарыстоўвае гэтага руху хваль у напрамку к берагу.
— Гэта вам здаецца, сэр, што яны рушаць,— адказаў Джон Мангльс.— Вы сталі афярай аптычнага падману. Хваля сапраўды нерухомая. Адбываецца толькі бесперапынны рух малекул вады ўверх і ўніз. Кіньце трэску на хвалі, і вы ўбачыце, што яна застанецца на месцы да таго часу, пакуль не пачнецца адліў. Нам нічога не застаецца рабіць, як набрацца цярплівасці.
— І паабедаць,— дадаў маёр.
Ольбінет дастаў са скрынкі некалькі кавалкаў сушанага мяса і сухары. Сумленны буфетчык устурбаваўся, што не мог прапанаваць больш смачнай яды. Але і гэты скромны пачастунак падарожнікі з’елі з вялікім задавальненнем, хоць бесперапынная качка і не спрыяла апетыту.
