Між тым маленькі атрад паспяхова пасоўваўся ўніз па рэчцы Вайпе. Мясцовасць была бязлюдная. Ні адна сцежка не сведчыла аб блізкасці чалавека, ні адзін след не папярэджваў аб пераходзе тубыльцаў. Рака цякла то сярод высокіх кустоў, то сярод голых пясчаных берагоў. У такіх месцах відаць была ўся даліна, да самых гор, якія замыкаюць яе на ўсходзе. Гэтыя горы, вяршыні якіх былі ахутаны туманавай смугой, здалёк стваралі ўражанне нейкіх дагістарычных жывёл, якіх заспела раптоўная акамянеласць. Горы былі вулканічнага паходжання. Дый уся Новая Зеландыя ўзнікла параўнаўча нядаўна, у выніку вулканічных працэсаў. Яна на сёнешні дзень прадаўжае бесперапынна падымацца з вады. Некаторыя мясціны яе паверхні за апошнія дваццаць гадоў падняліся на цэлы сажань над узроўнем мора. Агонь яшчэ бушуе ў яе нетрах і вырываецца ва многіх месцах на паверхню зямлі праз шчыліны гейзераў і кратэры вулканаў.
К чатыром гадзінам папоўдні атрад непрыметна прайшоў дзевяць міль. Паганель, які сачыў за ўсімі звілінамі шляху па карце, сказаў, што да месца злучэння Вайкато з Вайпай не больш пяці міль. Там-жа праходзіць Оклэндскі паштовы гасцінец. У гэтым месцы падарожнікі мелі намер заначаваць. Адтуль да галоўнага горада правінцыі не больш пяцідзесяці міль, гэта значыць тры-чатыры дні хады пешкам або максімум восем гадзін язды, калі выпадкова сустрэнуць паштовую карэту, якая двойчы ў месяц праязджае між Оклэндам і бухтай Гаукса.
— Значыцца, заўтра мы ўсё яшчэ будзем начаваць на дварэ? — запытаў Гленарван.
— Так,— адказаў Паганель,— але я спадзяюся, што гэта будзе апошні раз.
— Тым лепш,— сказаў Гленарван,— усё-ж гэта цяжкае выпрабаванне для Элен і міс Мэры.
— Дарагі сэр, калі маеш справу з маарыйцамі, недаверлівасць лепш за даверлівасць. Я не ведаю, у якіх яны цяпер адносінах з англічанамі, ці скончылася паўстанне перамогай ці паражэннем тубыльцаў, або можа яно цяпер у самым разгары. Без асаблівай скромнасці скажам, што мы — зайздросная здабыча для тубыльцаў, і мне зусім не хочацца спрабаваць на сваёй скуры новазеландскую гасціннасць. Таму я выказваюся за тое, каб мы ўсялякімі спосабамі ўнікалі сустрэчы з тубыльцамі і як мага далей абышлі вёску Нгарнавахія. Вось калі мы падыйдзем к Друры, гэта будзе іншая рэч — там нашы мужныя спадарожніцы змогуць адпачыць ад дарожнай стомы.
Думка географа ўзяла верх. Элен згадзілася лепш пераначаваць яшчэ адну ноч на вольным паветры, чым ствараць небяспеку для сваіх спадарожнікаў. Ні яна, ні Мэры Грант не згадзіліся спыніцца нанач, і атрад ішоў далей уздоўж берагу ракі.
Гадзіны праз дзве першыя цені вечара пачалі ўзбірацца па схілах гор. Сонца перад заходам вышла з-за воблакаў і асвятліла сваімі касымі праменнямі ваколіцу.
Вяршыні далёкіх гор загарэліся не надоўга барвовым колерам. Гэта нагадвала развітальны прывет падарожнікам.
Гленарван і яго спадарожнікі паскорылі хаду. Яны ведалі, які кароткі змрок пад гэтай шыратой і што не паспееш вока звесці, як настае ноч. Трэба было абавязкова дайсці да месца злучэння рэк, пакуль сцямнее. Але раптам узняўся густы туман і нельга было знайсці дарогу.
На шчасце, слых замяняў зрок, бяссільны ў цемры. Рокат патока неўзабаве паведаміў падарожнікам, што дзве ракі сышліся ў адно рэчышча. Было восем гадзін, калі яны апынуліся на месцы ўлівання Вайпы ў Вайкато.
— Вайкато тут! — сказаў Паганель.— А Оклэндскі гасцінец цягнецца ўздоўж яе правага берагу.
— Убачым гэта заўтра,— адказаў маёр.— Прыпынімся тут нанач. Мне здаецца, што вунь там расце група дрэў, каля якіх мы можам спыніцца лагерам. Давайце павячэраем і ляжам спаць!
Каля месца злучэння абодвух рэк выпірала востраканечная каса, якая зарасла густым хмызняком. Воды Вайпы, больш шпаркія, на адлегласці, прыкладна, чвэрці мілі не мяшаліся з плыняй Вайкато; але спакойная і магутная рака ўрэшце перамагала бурлівую рэчку і, стрымаўшы яе імклівасць, плаўна нясла свае хвалі ў Ціхі акіян.
Калі туман апаў, на рэчцы паказалася лодка, якая плыла супроць вады. Гэта была пірога даўжынёй у семдзесят, шырынёй у пяць і глыбінёй у тры футы, выдзеўбаная цалкам у ствале ёлкі-кахікатэі. Нос яе задзіраўся ўгору, як нос венецыянскай гандолы. На дне пірогі быў разасланы сухі папаратнік.
Пірога хутка імчалася па паверхні вады пад ударамі вёслаў васьмі грабцоў, якія сядзелі на носе. Чалавек, які стаяў на карме, кіраваў лодкай пры дапамозе кароткага вясла.
Гэта быў тубылец гадоў сарака пяці, высокі, з шырокімі грудзямі, мускулісты, узброены з ног да галавы. Праніклівы позірк яго глыбока запалых вачэй, маршчыністы высокі лоб, сумны выраз твара наганялі страх.
Гэта быў маарыйскі правадыр, і пры тым высокага ранга: гэта відаць было па татуіроўцы, якая спаласавала ўсё яго цела і была выканана па-майстэрску. Ад ноздраў яго арлінага носа разыходзіліся дзве чорныя спіралі, якія акружалі вочы і губляліся на ілбу пад густымі валасамі. Яго рот з двума радамі асляпляюча белых зубоў быў таксама акружаны татуіроўкай, якая спускалася на падбародак і грудзі.
