Другая пара таксама шчасліва дасягнула падножжа гары і далучылася да першай у яме, якую паказаў Роберт.
Праз пяць хвілін усе палонныя, якія так удачна ўцяклі з турмы, вышлі са свайго часовага прыстанішча і пайшлі ў бок ад форта. Куды яны ішлі? Гэтага яны самі не ведалі. Але яны былі на волі!
Каля пяці гадзін раніцы пачало світаць. Воблакі афарбаваліся ў ружаватыя тоны.
Вяршыні гор ахуталіся ранішнім туманам. Дзённае свяціла павінна было хутка заззяць на небасхіле і, асвятліўшы пустую турму, выкрыць уцёкі асуджаных да кары смерцю.
Трэба было найхутчэй адыйсці ад форта, каб зблытаць след. Але ўцекачы не маглі ісці шпарка, таму што сцежкі былі крутымі. Элен і Мэры паўзлі па іх з дапамогай Гленарвана і Джона Мангльса. Роберт ішоў наперадзе, горды за сваю ўдачу і бясконца шчаслівы. Абодва матросы ішлі ззаду.
Да ўсходу сонца заставалася цяпер не больш поўгадзіны. Гэтыя поўгадзіны ўцекачы ішлі наўздагад. З імі не было Паганеля, які мог-бы павесці іх па правільнаму шляху. Знікненне вучонага атуманьвала радасць нечаканага выратавання.
Уцекачы трымаліся ўсходняга напрамку, ідучы насустрач цудоўнай зары. Хутка яны падняліся на пяцьсот футаў над узроўнем возера Таупо, і ранішні халадок, які ўзмацняўся, чым вышэй падымаліся яны на гару, пачаў прабіраць іх да касцей. Яны ішлі без дарогі сярод лабірынта гор і ўзгоркаў. Але Гленарван не баяўся заблудзіцца. Ён не сумняваўся, што, калі надыйдзе пара, яны выйдуць на правільны шлях.
Урэшце ўзышло сонца і асвятліла сваімі першымі праменнямі ўцекачоў.
Раптоўна здалёк пачуўся дзікі крык соцень галасоў. Крычалі ў форце, месцазнаходжанне якога Гленарван уяўляў вельмі цмяна з-за вялікай колькасці паваротаў сцежкі і туману, праз які яго не было відаць.
Ясна было, што дзікуны не знайшлі палонных у святыні. Ці ўдасца ім уцячы ад пагоні? Ці заўважылі іх з форта? У гэтую хвіліну туман падняўся над далінай, ахутаў на момант уцекачоў шэрым воблакам і растаў на сонцы.
Да вяршыні гары заставалася яшчэ сотня футаў. Уцекачы імкнуліся да яе, спадзяючыся знайсці на другім баку спаду якую-небудзь сцежку, па якой можна будзе ўзыйсці на суседнія горы. Як ім нехапала зараз Паганеля! Вось хто мог дапамагчы ім разабрацца ў гэтым хаосе гор і выбраць самы надзейны шлях адступлення...
Падарожнікаў падганяў крык раз’юшаных дзікуноў, і яны паскорылі хаду. Але і дзікуны не адставалі: іх галасы чутны былі ўжо каля падножжа гары.
— Смялей, смялей, сябры! — крыкнуў Гленарван, голасам і жэстам падбадзёрваючы сваіх спадарожнікаў.
За пяць хвілін яны дайшлі да вяршыні гары. Там яны прыпыніліся, каб азірнуцца і выбраць напрамак для далейшых уцёкаў.
З гэтай вышыні відаць было ўсё возера Таупо, маляўнічыя берагі якога, акружаныя гарамі, цягнуліся на захад. На поўначы ўзнімалася пад неба вяршыня Піронгіі; на поўдні — акружаны полымем кратэр Тангарыро. На ўсходзе гарызонт засланяў горны ланцуг, які мяжуецца з Ваіхіці-Рэндж — хрыбтом, які праходзіў праз увесь Іка-на-Мануі, ад праліва Кука да Ўсходняй затокі. Гэта быў адзіны магчымы шлях адступлення.
Гленарван трывожна паглядзеў навокал. Туман канчаткова разышоўся пад гарачымі праменнямі сонца, і кожная шчыліна ў гарах была відаць цяпер выразна.
Тубыльцы былі зараз на адлегласці не больш пяцісот футаў. Яны дабеглі ўжо да падножжа вяршыні, якая раней прытуліла ўцекачоў. Заставацца тут далей было немагчыма. Не зважаючы на вялікую стомленасць, трэба было неадкладна ісці далей, бо тубыльцы маглі акружыць гару з усіх бакоў і не даць магчымасці ўцякаць.
— У дарогу! У дарогу! — крыкнуў Гленарван.— А то яны нас акружаць.
Але ў тую хвіліну, калі няшчасныя жанчыны ледзь усталі, Мак-Набс сказаў Гленарвану:
— Гэта бескарысна. Гленарван. Глядзіце самі.
І сапраўды, усе бачылі, што за апошнія хвіліны ў радах дзікуноў адбылося нешта незвычайнае.
Пагоня за ўцекачамі раптоўна была спынена, як быццам па нечаму ўласнаму загаду. Паток тубыльцаў дакаціўся да падножжа гары і разбіўся, як хваля, якая наскочыла на нязломную скалу.
Прагныя да помсты дзікуны, згрудзіўшыся каля першых уступаў гары, махалі сякерамі і стрэльбамі, галасілі, крычалі, але не ступалі наперад ні кроку. Іх сабакі раз’юшана брахалі, але гаспадары не спускалі іх з прывязі.
Што здарылася? Якая нябачная сіла стрымлівала дзікуноў? Уцекачы са страхам чакалі, што гэтая сіла таксама раптоўна здыме забарону з гары і падданыя Каі-Куму рынуцца на іх.
Раптоўны выкрык Джона Мангльса прымусіў усіх яго спадарожнікаў азірнуцца. Малады капітан паказаў пальцам на невялікую агарожу на самай вяршыні гары.
— Гэта магіла Кара-Тэтэ! — крыкнуў Роберт.
— Ты не памыляешся, Роберт? — запытаў Гленарван.
— Не, сэр,— адказаў хлопчык,— гэта тая самая магіла.
Я яе добра прыкмеціў, калі сюды накіравалася пахавальная працэсія.
Роберт сапраўды не памыляўся. За пяцьдзесят футаў ад уцекачоў быў нядаўна афарбаваны частакол, якім быў абгароджаны невялікі ўчастак зямлі. Падышоўшы бліжэй, Гленарван пераканаўся, што перад імі сапраўды знаходзілася магіла новазеландскага правадыра. Выпадак накіраваў іх уцёкі на вяршыню Маунганаму.
