— Вось поўны арсенал,— сказаў Паганель.— Спадзяюся, што нам ён дасць больш карысці, чым нябожчыку. Аднак, як добра, што дзікуны маюць звычай браць з сабой на той свет сваю зброю!
— Глядзіце, гэтыя стрэльбы англійскага вырабу! — усклікшуў маёр.
— Зразумела,— адказаў Гленарван.— Адкуль-жа тут могуць быць іншыя? Аднак, якога-б паходжання не былі гэтыя стрэльбы, яны нам спатрэбяцца.
— Яшчэ больш нам спатрэбяцца запасы яды і прэснай вады, якімі аднапляменнікі забяспечылі Кара-Тэтэ для тагосветнага падарожжа,— сказаў Паганель.
І сапраўды, родныя і сябры нябожчыка не пашкадавалі падарункаў. Збытак прыпасаў яды сведчыў аб іх павазе да нябожчыка. Тут былі ўжыўныя папаратнікі, салодкія пататы, некалькі кошыкаў нейкіх зялёнага колеру праснакоў невядомага паходжання, але вельмі прыемных на смак. Вада для піцця захоўвалася ў вялікіх збанах. Такім чынам уцекачы, прынамсі, на два тыдні былі забяспечаны ядой і пітвом.
Гленарван выбраў на снеданне прадукты і даручыў Ольбінету прыгатаваць іх. Буфетчык «Дункана», надзвычайны фармаліст нават у самых небяспечных момантах, расчаравана заявіў, што снеданне будзе несамавітае. Апрача таго ён не ведаў, як прыгатаваць гэтыя расліны без агню.
Але Паганель дапамог яму ў бядзе, параіўшы проста закапаць пататы ў зямлю. Сапраўды, тэмпература верхніх пластоў глебы была вельмі вялікая. Тэрмометр, каб ён быў ва ўцекачоў, закопаны ў зямлю, паказаў-бы, пэўна, не менш шасцідзесяці пяці градусаў. Ольбінет ледзь сур’ёзна не пацярпеў за гэта: калі ён выкапаў у зямлі яму, каб палажыць у яе гародніну, адтуль вырваўся слуп пары, які падняўся ўгору на вышыню больш сажня.
Перапалоханы буфетчык паваліўся на спіну.
— Зачыніце крант! — крыкнуў маёр і з дапамогай абодвух матросаў засыпаў ямку зямлёй.
Паганель, пазіраючы на гэта, моцна задумаўся, мармычучы праз зубы:
— Так, так... А чаму-б і не?..
— Вы не апарыліся? — запытаў Мак-Набс у Ольбінета.
— Не, пане Мак-Набс,— адказаў буфетчык.— Але я разгубіўся ад нечаканасці...
— Вось блаславеннае месца,— усклікнуў Паганель! — тут ёсць усё — вада і яда з запасаў Кара-Тэтэ, агонь з зямлі! Гэтая гара — сапраўдны рай. Прапаную заснаваць тут калонію, апрацаваць зямлю і заставацца тут да самай смерці. Мы будзем Рабінзонамі Маунганаму. Ей-права, я не змог-бы сказаць, чаго нам нехапае на гэтай дзіўнай вяршыні.
— У нас сапраўды ўсё ёсць, апрача ўпэўненасці ў трываласці самой вяршыні,— адказаў Джон Мангльс.
— О,— запярэчыў Паганель.— Яна існуе не з учарашняга дня. Супраціўлялася-ж яна да гэтага часу дзеянню падземнага агню,— вытрымае і той нядоўгі час, які мы на ёй прабудзем.
— Снеданне гатова,— далажыў Ольбінет такім-жа ўрачыстым тонам, усёроўна як пры выкананні службовых абавязкаў у Малькольм-Кэстлі.
Уцекачы зараз-жа ўзяліся за сваё першае снеданне каля магілы правадыра. Печаныя пататы былі вельмі смачныя і ўсім спадабаліся, а наконт ужыўных папаратнікаў думкі разыходзіліся: адны лічылі іх смачнымі, другія — агіднымі, слізістымі і нясмачнымі.
Географ заўважыў, што ўвогуле Кара-Тэтэ быў нядрэнна падрыхтаван для тагосветнага жыцця.
Калі голад заспакоілі, Гленарван прапанаваў неадкладна абмеркаваць план уцёкаў.
— Як, ужо? — нездаволена запытаў Паганель.— Хіба вам абрыдзеў ужо гэты багаты куток?
— Паганель, няўжо вы хочаце, каб мы паўтарылі памылку Ганібала ў Капуі[85]? — запярэчыла Элен.
— Не маю права пярэчыць вам, місіс,— далікатна адказаў Паганель.— Калі вы настойваеце на абмеркаванні гэтага пытання, я гатовы.
— Я мяркую,— пачаў Гленарван,— што мы павінны ўцякаць адсюль, раней чым нас прымусіць голад. Мы адпачылі і набраліся сілы за апошнія дні. Не трэба-ж дарэмна растрачваць іх. Прапаную ў першую-ж ноч паспрабаваць прабрацца праз лагер тубыльцаў на ўсход.
— Дзіўны план,— сказаў Паганель,— калі толькі маарыйцы дазволяць нам прайсці.
— А калі яны не дазволяць? — запытаў Джон Мангльс.
— Тады давядзецца звярнуцца да рашучых мер,— адказаў Паганель.
— Значыцца, у вас у запасе ёсць і такія? — запытаў маёр.
— Цэлы арсенал,— адказаў Паганель.
Але вучоны не захацеў покуль што растлумачваць сваім спадарожнікам, з дапамогай якіх «рашучых мер» ён мяркуе вызваліць іх з палону.
Трэба было чакаць ночы, каб паспрабаваць прабрацца праз заставы тубыльцаў на ўсход.
Дзікуны, відаць, надоўга асталяваліся каля падножжа гары. Здавалася, што іх рады не толькі не сталі меншымі, а наадварот — папоўніліся спозненымі. Вогнішчы, распаленыя імі, нібы поясам акружылі гару з усіх бакоў. Калі ноч спусцілася на зямлю, вяршыня Маунганаму здавалася акружанай адным суцэльным вогненным кальцом. Крыкі, выгукі, песні дзікуноў даляталі да вяршыні гары так выразна, нібы не шэсцьсот, а пяцьдзесят футаў падзялялі варожыя лагеры.
А дзевятай гадзіне, карыстаючыся густым змрокам, Джон Мангльс і Гленарван вышлі на разведку.
Яны паціху спусціліся ўніз і вышлі на грэбень хрыбта, які праходзіў на сорак футаў ніжэй лагера дзікуноў.
Спачатку ўсё ішло добра. Маарыйцы, разлёгшыся на зямлі каля вогнішчаў, здавалася, не заўважалі двух уцекачоў, якія паціху краліся паўз іх. Але раптам з усіх бакоў пачалася страляніна.
