— Назад! — крыкнуў Гленарван.— Гэтыя дзікуны бачаць у цемры, як каты!
Джон Мангльс і ён спешна адступілі і вярнуліся да сваіх сяброў, якія вельмі непакоіліся за іх жыццё. Капялюш Гленарвана быў прастрэлены ў двух месцах.
Значыць, трэба было адмовіцца ад думкі пра ўцёкі па дарозе, з абодвух бакоў якой ляжалі ў засадзе снайперы.
— Адкладзем гэту справу да заўтра,— сказаў Паганель.— Калі нам не ўдалося ашукаць пільнасць тубыльцаў, то давядзецца мне пачаставаць іх стравай уласнага майго вынаходніцтва.
Было даволі холадна. На шчасце, Кара-Тэтэ ўзяў з сабой у магілу самую лепшую вопратку і цёплыя коўдры. Уцекачы без усякай сарамлівасці скарысталі гэта і, ахоўваемыя забабонамі тубыльцаў лепш за ўсякую варту, спакойна заснулі на цёплай глебе, якую сатрасаў бушуючы ўнутры падземны агонь.
Назаўтра раніцой, 17 лютага, першыя праменні ўзыходзячага сонца абудзілі ўцекачоў. Маарыйцы ўжо даўно прачнуліся і бадзяліся па свайму лагеру каля падгор’я Маунганаму, не зводзячы позіркаў з вяршыні гары. Крыкі ярасці сустрэлі еўрапейцаў, калі яны паказаліся з-за частакола удупы.
Зірнуўшы на навакольныя горныя вяршыні, на яшчэ ахутаныя туманам даліны і люстраную паверхню возера Таупо, усе згрудзіліся вакол Паганеля, прагнучы як хутчэй даведацца пра яго праект.
Паганель не прымусіў, каб яго доўга ўпрашалі.
— У маім плане тая вартасць,— сказаў ён,— што, калі ён, на ліхую гадзіну, і не ўдасца, дык наша становішча не зменіцца. Але ён павінен удацца і ўдасца!
— Але ў чым-жа заключаецца ваш план? — запытаў Мак-Набс.
— Вось ён,— адказаў Паганель. — Забабоны дзікуноў ператварылі гэту вяршыню ў надзейны прытулак для нас. Трэба прымусіць тыя-ж забабоны дапамагчы нам уцячы адсюль. Каб нам удалося пераканаць Каі-Куму, што мы сталі афярамі ўласнага кашчунства, што гром нябесны знішчыў нас, адным словам, што мы загінулі ад страшнай смерці,— як вы думаеце, ці здыме ён ахову гары?
— Зразумела,— адказаў за іх усіх Гленарван.
— А якой страшнай смерцю вы хочаце знішчыць нас? — запытала Элен.
— Смерцю, вартай святатацтва! — адказаў Паганель.— Полымя ў нас пад нагамі. Дамо-ж яму дарогу.
— Што? Вы хочаце даць дарогу вулкану! — крыкнуў Джон Мангльс.
— Штучнаму вулкану, мой дружа, цацачнаму вулкану, якім мы зможам кіраваць, як захочам. Тут вялікі напор пары і падземнага агню, якія толькі чакаюць выпадку вырвацца. Арганізуем-жа штучнае вывяржэнне і выкарыстаем яго плады.
— План добры,— сказаў маёр.— Паганель малайчына.
— Вы разумееце,— прадаўжаў географ:— мы зробім выгляд, што новазеландскі Плутон[86] з’еў нас сваімі агнямі, і схаваемся за агарожу...
— Дзе прабудзем тры, чатыры, пяць дзён,— падхапіў маёр,— да таго часу, пакуль дзікуны не пераканаюцца, што мы загінулі, і здымуць варту.
— А што, калі ямы надумаюцца праверыць, ці сапраўды нас пакаралі багі, і яны ўзыйдуць на вяршыню гары? — запытала Мэры Грант.
— Не, дарагая Мэры, гэтага яны ніколі не зробяць,— адказаў Паганель.— На гару і так накладзена табу. А калі яна к таму-ж сама пакарае яго парушальнікаў, табу стане ўдвая больш святым.
— Ваш план сапраўды вельмі разумны,— сказаў Гленарван.— Супроць яго можна высунуць толькі адно меркаванне: а калі дзікуны не павераць у нашу смерць і не здымуць варты да таго часу, пакуль па іх меркаваннях мы не памрэм з голаду? Але гэта, аднак, неверагодна, асабліва калі мы будзем добра выконваць сваю ролю.
— Калі мы прыступім да выканання вашага плана, Паганель? — запытала Элен.
— Сёння-ж увечары,—сказаў вучоны,— як толькі сцямнее.
— Добра,— сказаў Мак-Набс.— Паганель — вы сапраўдны геній. Вы ведаеце, мне неўласціва захапляцца, але за гэтым разам я галавой ручаюся за поспех вашай выдумкі. Ага, панове дзікуны! Вы чакаеце цуда? Што-ж, мы змайструем для вас такі цуд, пра які вы не забудзеце праз усё ваша жыццё!
План Паганеля аднадушна ўхвалілі, і, сапраўды, пры забабоннасці маарыйцаў ён павінен быць удалым. Ён не мог не ўдацца! Заставалася толькі выканаць яго. Думка была добрая, але ажыццяўленне яе было нялёгкай справай. Ці не здарыцца так, што вулкан праглыне смелых, якія стварылі яму штучны кратэр? Ці ўдасца саўладаць з патокам выкінутай лавы, дыму і полымя і накіраваць іх у патрэбны бок? Ці не пакарае прырода дзёрзкіх, якія асмеліліся па сваёй волі выклікаць да жыцця фенамены, якімі да гэтага часу непадзельна валодала яна адна?
Але Паганель прадбачыў усе гэтыя небяспекі і меркаваў дзейнічаць з найвялікшай асцярожнасцю, не даводзячы справы да крайнасцей. Досыць было стварыць бачнасць выбуху, каб ашукаць маарыйцаў, і не было ніякай патрэбы выклікаць сапраўды стыхійныя з’явы.
Які бясконца доўгі быў гэты дзень! Гадзіны праходзілі са стамляючай павольнасцю. Усе падрыхтаванні да ўцёкаў былі хутка закончаны. Запасы прадуктаў, якія захоўваліся ў агарожы магілы, былі падзелены на часткі і звязаны ў невялікія пакункі; разам з некалькімі коўдрамі і зброяй — гэта быў увесь багаж экспедыцыі. Само сабой зразумела, што ўсе гэтыя падрыхтаванні да ўцёкаў рабіліся ўнутры агарожы, каб не бачылі дзікуны.
