— Яны адыходзяць! — усклікнуў Гленарван.— Яны здымаюць варту! Наша хітрасць удалася! Мы пакараны, сябры, мы пахаваны разгневанымі багамі! Але сёння ўвечары мы ўваскрэснем, мы ўцячэм з гэтай магілы.
Цяжка пераказаць словамі, якая радасць запанавала ва удупе. Да ўсіх зноў вярнулася надзея. Адважныя падарожнікі забыліся пра мінулае, не думалі пра будучыню і толькі радаваліся сучаснаму.
Ім прыпадала яшчэ нялёгкая задача — вандраваць па гэтай дзікай і варожай краіне ў пошуках якога-небудзь еўрапейскага паселішча. Але радасць выратавання ад Каі-Куму прымушала бачыць усё далейшае ў ружовым святле.
Падарожнікам здавалася, што новазеландскіх дзікуноў няма чаго баяцца.
Маёр адкрыта заявіў, што ён ненавідзіць маарыйцаў, і не шкадаваў лаянкі для вызначэння іх душэўных якасцей, нораваў і звычаяў. Упершыню за ўвесь час іх знаёмства
Паганель поўнасцю згаджаўся з маёрам і, як толькі мог, дапамагаў яму лаяць дзікуноў.
Рэшту часу да ночы прысвяцілі абмеркаванню планаў уцёкаў. На шчасце, Паганелю ўдалося захаваць карту Новай Зеландыі, і ён мог даведацца па ёй аб найвыгаднейшым курсе.
Пасля доўгага абмеркавання вырашана было ісці на ўсход, к бухце Пленці. Дарога ішла па недаследаваных вобласцях, і ўцекачы спадзяваліся, што яны акажуцца бязлюднымі. Яны прывыклі ўжо спраўляцца з усякімі прыроднымі цяжкасцямі і баяліся толькі новай сустрэчы з маарыйцамі. Курс на ўсход як быццам гарантаваў іх ад гэтага, а на ўзбярэжжы акіяна павінны быць еўрапейскія калоніі.
Ад возера Таупо да бухты Пленці было не больш ста міль. Гэта складала дзесяць дзён пераходу па дзесяць міль за дзень. Шлях быў цяжкім, але адважных падарожнікаў гэта не прыпыняла. Дайшоўшы да еўрапейскіх пасёлкаў на ўсходнім беразе, яны пачакаюць зручнага моманту перабрацца ў Оклэнд, які і зараз яшчэ заставаўся мэтай іх падарожжа.
Прыняўшы гэты план і абмеркаваўшы яго ва ўсіх дэталях, уцекачы зноў пачалі сачыць за паводзінамі тубыльцаў у форце і не зводзілі з іх позіркаў да самага вечара. Але ні адзін дзікун не адважыўся падыйсці да двойчы выклятай гары. Шлях быў вольны.
А дзевятай гадзіне вечара, у беспрасветнай цемры, Гленарван падаў сігнал да выхаду. Узяўшы з сабой зброю і яду з магілы Кара-Тэтэ, дзесяць еўрапейцаў асцярожна і паціху пачалі спускацца па схілах Маунганаму.
Джон Мангльс і Вільсон ішлі ў авангардзе, насцярожана прыслухоўваючыся да кожнага шораху і шнырачы позіркамі ў цемры. Каб выявілася, што маарыйцы толькі для блізіру знялі варту з гары, іх вартавыя павінны былі быць дзе-небудзь паблізу. Не гледзячы на смешкі і кпіны Паганеля, Гленарван усё-ж дапускаў такую магчымасць і ўнутрана дрыжэў ва ўвесь час пераходу па грэбню злучальнага хрыбта. Ён разумеў, што жыццё яго спадарожнікаў і яго ўласнае пастаўлены на карту.
Аднак яму і ў галаву не прыхоцзіла думка аб адступленні. Джон Мангльс яшчэ менш думаў пра гэта. Малады капітан, ідучы наперадзе, паказваў усім дарогу па востраму грэбню, інстынктыўна абыходзячы ў абсалютнай цемры небяспечныя месцы, заміраючы з насцярожанай увагай, калі які-небудзь каменьчык вырываўся ў яго з-пад ног і з шумам каціўся ў бяздонне. Калі дзікуны сядзелі ў засадзе, гэты шум ад падання камення павінен быў настарожыць іх, і тады падарожнікі апынуліся-б пад крыжавым абстрэлам.
Саслізгаючы, як змеі, па крутому схілу хрыбта, уцекачы, натуральна, не маглі хутка прасоўвацца наперад. Дасягнуўшы самага нізкага схіла, яны апынуліся ледзь у дваццаці кроках ад таго месца, дзе яшчэ напярэдадні размяшчаўся лагер тубыльцаў. Адсюль хрыбет зноў падымаўся крута ўгору і на адлегласці апошняй чвэрці мілі зарос густым лесам.
Падарожнікі шчасліва мінулі нізіну і моўчкі пачалі падымацца. Гаю яшчэ не было відаць, але яны ведалі, што падыходзяць да яго. Табу не распаўсюджвалася ўжо на гэтыя месцы, таму варта было баяцца ўжо не адных стрэлаў, але і рукапашнай сутычкі з дзікунамі. Да гаю заставалася не больш двухсот крокаў, як раптам Джон Мангльс прыпыніўся і нават адступіў назад. Ён пачуў нейкі падазроны шум. Падарожнікі замерлі на месцы.
Малады капітан стаяў нерухома так доўга, што трывога агарнула ўсіх яго падарожнікаў. Цяжка перадаць словамі, як яны хваляваліся. Усе са страхам думалі, што, магчыма, давядзецца вярнуцца назад на вяршыню Маунганаму.
Але, пераканаўшыся, што шум не паўтараецца, Джон Мангльс зноў асцярожна пайшоў уперад па вузкаму грэбню хрыбта. Прайшоўшы сотню крокаў, ён убачыў уперадзе, як у тумане, контуры дрэў. Яшчэ праз некалькі хвілін уцекачы апынуліся ў цяньку густога лесу.
Ноч дапамагала ўцякаць. Трэба было скарыстаць яе, каб як мага далей адыйсці ад небяспечных берагоў возера Таупо. Паганель стаў на чале маленькага атрада,— і здзіўляючы нюх географа з асаблівай выразнасцю выявіўся ў часе гэтых начных блуканняў па незнаёмай бязлюднай мясцовасці. Ён з дзіўнай упэўненасцю выбіраў напрамак у непраніклай імгле і вёў сваіх спадарожнікаў па абранаму напрамку, не ўхіляючыся ні на крок убок. Праўда, у гэтым яму дапамагла нікталопія: яго каціныя вочы бачылі ў цемры амаль таксама добра, як і ўдзень.
