— Індзейцы? — сказаў Гленарван.
— Не,— адказаў Талькаў,— агуары.
Роберт паглядзеў на Гленарвана.
— Агуары? — паўтарыў ён.
— Так,— адказаў Гленарван.— Чырвоныя ваўкі пампасаў.
Схапіўшы стрэльбы, Гленарван і Роберт далучыліся да індзейца. Той без слоў паказаў ім на раўніну, адкуль чулася дзікае выццё.
Роберт мімаволі адступіў назад.
— Ты баішся ваўкоў, мой хлопчык? — запытаў Гленарван.
— Не, сэр,— цвёрдым голасам адказаў Роберт.— Калі я з вамі, я нічога не баюся.
— Тым лепш. Гэтыя агуары, дарэчы, бяспечныя драпежнікі. Каб не сабралася іх столькі, можна было-б не звяртаць увагі на іх выццё.
— Што з таго, што іх шмат? — сказаў Роберт.— Мы-ж добра ўзброены. Няхай толькі памкнуцца.
— Так, мы добра спаткаем іх.
Гленарван гаварыў гэта, каб супакоіць дзіця, але ў глыбіні душы ён быў устрывожаны нападам такой вялікай колькасці драпежнікаў. Што маглі зрабіць тры чалавекі, нават добра ўзброеныя, супроць многіх соцень ваўкоў?
Калі патагонец вымавіў слова «агуары», Гленарван адразу здагадаўся, што ён гаворыць пра чырвоных ваўкоў пампасаў. Агуар — canis-jubatus натуралістаў,— ростам з вялікага сабаку, мае лісіную морду і густую поўсць з чырванаватым колерам. Чырвоныя ваўкі — вельмі дужая і рухавая жывёла; яны плодзяцца звычайна ў балоцістых мясцінах і могуць плывучы праследаваць сваю здабычу. Ноч выганяе іх з логава, у якім яны спяць удзень. Гэтыя драпежнікі палохаюць эстанцыі[42], бо ў перыяд голаду яны не баяцца нападаць нават на буйную рагатую жывёлу і бывае, што знішчаюць нашчэнт усё «стада. Адзінокага агуара зусім няма чаго баяцца, але іншая справа, калі безліч галоднай жывёлы збіраецца ў зграю! Лепш тады ўжо сустрэцца з ягуарам ці кугуарам!
Па выццю, што разлягалася ў пампасах, па колькасці ценей, якія мільгалі ў цемры, Гленарван зразумеў, што на беразе Гуаміні сабралася вялікая зграя чырвоных ваўкоў. Драпежнікі ўчулі пах чалавека, і коней, і ні адзін з іх не захоча вярнуцца ў логава, пакуль не атрымае сваёй часткі мяса.
Становішча падарожнікаў было пагражаючае.
Тым часам ваўкі акружалі іх усё цясней і цясней. Коні дрыжэлі ад страху, толькі Таука нецярпліва стукала капытамі па зямлі, імкнучыся адарваць повад. Талькаў супакоіў яе, працяжна свіснуўшы.
Гленарван і Роберт стаялі каля ўваходу ў рамаду. Зарадзіўшы карабіны, яны гатовы былі спаткаць стрэламі першыя рады нападаючых агуараў. Але Талькаў не даў ім страляць, падняўшы рукой дулы іх карабінаў.
— Чаго хоча Талькаў? — запытаў Роберт.
— Ён забараняе нам страляць,—адказаў Гленарван.
— Чаму?
— Пэўна, таму што лічыць момант нязручным.
Але не гэта было прычынай такіх паводзін Талькава. Прычына была больш сур’ёзная. Гленарван зразумеў гэта, калі індзеец паказаў яму амаль пустую парахоўніцу.
— Ну, што? — запытаў Роберт.
— Трэба берагчы агнястрэльныя прыпасы,— адказаў Гленарван.— Мы шмат патрацілі зарадаў у часе нашага сёнешняга палявання, і ў нас засталося пораху і волава не больш як на дваццаць стрэлаў.
Хлопчык змоўчаў.
— Ты не баішся, Роберт?
— Не, сэр.
— Добра, дружок.
У гэты час пачуўся стрэл: Талькаў застрэліў вельмі смелага ваўка. Астатнія драпежнікі, якія наступалі цеснымі радамі, адбеглі назад і прыпыніліся крокаў за сто ад загарадкі.
Па знаку Талькава Гленарван стаў на яго месца. Індзеец-жа сабраў подсціл і рэштку паліва, падрыхтаванага для вогнішча, перанёс усё гэта к уваходу ў рамаду і пасыпаў зверху гарачым вугаллем. Хутка вогненная заслона закрыла ўваход, асвятляючы цмяным святлом раўніну. Цяпер падарожнікі бачылі, з якой безліччу ворагаў ім давядзецца мець справу.
Ніколі яшчэ столькі галодных ваўкоў не збіралася ў адну зграю. Ніколі яшчэ ніхто не бачыў такіх раз’юшаных звяроў. Вогненная перагародка, запаленая Талькавым, толькі падвоіла іх лютасць. Некаторыя з іх падышлі да самага вогнішча, апякаючы лапы.
Час ад часу даводзілася страляць, каб стрымаць на значнай адлегласці гэту зграю. Пасля гадзіны не менш пятнаццаці трупаў ваўкоў ужо валяліся на зямлі.
Становішча абложаных было яшчэ адносна добрым. Пакуль у іх заставаліся ангястрэльныя прыпасы, пакуль гарэў вогненны бар’ер каля ўваходу ў рамаду, не было чаго баяцца нападу. Але як адбіць наступ раз’юшаных драпежнікаў, калі не стане зарадаў і патухне агонь?
Гленарван паглядзеў на Роберта і адчуў, што сэрца яго сціскаецца ад болю. Ён не памятаў аб небяспецы, якая пагражала яму самому, гледзячы на гэтае мужнае не па ўзросту дзіця. Роберт збялеў, але рука яго цвёрда трымала стрэльбу, і ён без страху чакаў нападу ваўкоў.
Добра абмеркаваўшы становішча, Гленарван рашыў, што трэба неадкладна шукаць выхаду з яго.
«Праз гадзіну,— падумаў ён,— у нас не застанецца ні пораху, ні куль, ні агню. Не варта чакаць гэтай крайнасці, каб прыняць рашэнне».
Павярнуўшыся да Талькава і ўспомніўшы ўсе вядомыя яму іспанскія словы, ён загаварыў з патагонцам.
Яны слаба разумелі адзін аднаго. На шчасце, Гленарван ведаў з кніг норавы чырвоных ваўкоў, інакш ён ні за што-б не зразумеў слоў і жэстаў Талькава.
Гленарван запытаў у індзейца, што ён думае пра іх становішча.
— Што вам адказаў Талькаў? — запытаў Роберт.
