З’яўленне падарожнікаў спудзіла з дрэва безліч птушак. Птушкі сярдзітым крыкам выказвалі сваё абурэнне, што так нахабна занялі іх месца. Іх была вялікая колькасць — гэтых птушак, якія таксама знайшлі прытулак на омбу: дразды, шпакі, ізакі, хільгеросы, а асабліва піка-флор — птушкі-мухі з асляпляюча яркім апярэннем. Калі яны ўсе разам узляцелі, падарожнікам здалося, што з дрэва апалі кветкі і іх пагнаў вецер.
Такі быў прытулак, дзе знайшлі ратунак Гленарван і яго спадарожнікі. Роберт і Вільсон, ледзь выбраўшыся з вады, адразу палезлі на самую верхавіну омбу. З гэтага ўзвышша можна было аглядаць вялікую прастору. Але колькі яны не ўглядаліся ва ўсе бакі, нічога, апрача вады новага «акіяна», не было відаць. Ні аднаго дрэўца не было на раўніне на дзесяткі міль навокал.
Далёка з поўдня на поўнач плылі вырваныя з карэннем ствалы, зламанае галлё, саламяныя страхі, сарваныя з нейкага ранчо, чарапіца, украдзеная вадой ад свірнаў якой-небудзь эстанцыі, трупы жывёлы, скрываўленыя скуры і тушы з саладэро. І ўрэшце на адным дрэве ехала цэлая сям’я гырчлівых ягуараў, якія ўчапіліся кіпцюрамі за свой ненадзейны плыт. Яшчэ далей, каля самага гарызонта, дальназоркі Вільсон убачыў маленькую чорную кропку. Гэта быў Талькаў на сваім нязменным Тауку.
— Талькаў! Дружа Талькаў! — закрычаў Роберт, выцягваючы руку ў напрамку знікаючай кропкі.
— Не турбуйся, Роберт,— сказаў Вільсон.— Талькаў выратуецца! А нам час злазіць уніз.
Праз дзве секунды матрос і хлопчык апусціліся на трох паверхах галля і апынуліся побач са сваімі таварышамі.
Гленарван, Паганель, Аусцін, маёр і Мюльрэдзі ўжо ўпарадкаваліся кожны па свайму густу,—хто верхам на галіне, хто камфартабельна спусціўшы ногі ўніз. Вільсон расказаў Гленарвану, што яны бачылі з верхавіны омбу. Усе былі ўпэўнены, што Талькаў выратуецца. Расходзіліся толькі думкі ў пытанні, ці выратуе Талькава Таука ці наадварот, сам Талькаў выратуе Тауку. Безумоўна, становішча тых падарожнікаў, што знаходзіліся на дрэве, было больш небяспечным, чым становішча Талькава. Дрэва напэўна ўстаіць супроць патоку, але вада ўсё прыбывае, і разводдзе можа затапіць яго да самай верхавіны. Западзіна ў глебе, у якой расло дрэва, ператварала гэтую мясціну раўніны ў натуральны і вельмі глыбокі рэзервуар. Гленарван перш за ўсё зрабіў на дрэве зарубкі, каб сачыць па іх за ўзроўнем вады. Праверыўшы зарубкі праз гадзіну, ён паведаміў таварышам, што паводка дасягнула, як відаць, вышэйшага пункта, бо за гэтую гадзіну вада не прыбыла. Гэта была радасная вестка.
— А цяпер што нам рабіць? — запытаўся Гленарван.
— Віць гняздо! — весела адказаў Паганель.
— Гняздо? — усклікнуў Роберт.
— Вядома, дружа. Калі мы не можам жыць у вадзе, як рыбы, дык нам застаецца пачаць жыць па птушынаму спосабу.
— Так то так, але хто нас будзе карміць? — запытаў Гленарван.
— Я,— адказаў маёр.
Усе зірнулі на яго. Мак-Набс выгодна сядзеў у натуральным крэсле, паміж двух галін, і трымаў у руцэ прамоклыя, але распухлыя церассядзельныя сумкі.
— Пазнаю вас, Мак-Набс! — усклікнуў Гленарван.— Вы астаецеся спакойным нават пры такіх абставінах, калі кожны можа згубіць галаву!
— Тут няма нічога дзіўнага,— адказаў маёр: — калі ўжо мы вырашылі не тануць, дык не было ніякага сэнсу, паміраць ад голаду.
І разам са сваім сябрам Вільсонам хлопчык, як кошка, палез у гушчар галля. За час іх адсутнасці Паганель знайшоў дастаткова сухога моху. У сонечных праменнях не было недахопу, бо сонца вышла з-за хмар. Пры дапамозе шкла, узятага ад падзорнай трубы, вучоны лёгка падпаліў мох, паложаны на кучу мокрага лісця.
Хутка Роберт і Вільсон вярнуліся з двума бярэмамі сухога галля, якое адразу кінулі на агонь. Каб лепш гарэла, Паганель, шырока расставіўшы ногі, стаў над вогнішчам і поламі свайго панчо раздзьмухаў вогнішча. Сухое галлё адразу загарэлася, і полымя загудзела, дыхаючы прыемнай цеплынёю. Падарожнікі хутка прасушылі сваю адзежу, а панчо павесілі сушыцца над вогнішчам. Пасля гэтага яны пачалі абедаць, абмежаваўшыся малымі порцыямі, бо не трэба было забываць і пра заўтрашні дзень. Вялікі натуральны басейн у западзіне раўніны мог спадаць больш павольна, чым яны разлічвалі, а запас правізіі быў невялікі. На омбу не расло ніякіх пладоў, але, на шчасце, падарожнікі знайшлі яйцы ў птушыных гнёздах, якіх многа наляпілася да галля. Дадатковым харчовым рэсурсам маглі быць самі птушкі.
Пасля снедання, прадбачачы магчымасць доўга засядзецца на омбу, Гленарван прапанаваў пачаць абсталёўваць камфартабельнае памяшканне.
— Кухня і сталоўка ў нас на першым паверсе,— сказаў Паганель,— спальню мы зробім на другім. Дом для гэтага занадта прасторны, і арэндная плата не вельмі высокая. Я бачу наверсе натуральныя калыскі, у якіх мы выспімся, як на самых лепшых ложках. Толькі для асцярожнасці прыдзецца прывязацца да галля. Зараз мы ў поўнай бяспецы. Можна было-б нават не ставіць вартавых: нас больш чым трэба, каб адбіць напад дзікіх звяроў ці індзейскага флота.
— Для гэтага нам нехапае толькі зброі,— заўважыў Том Аусцін
— Я захаваў рэвальверы,— сказаў Гленарван.
— І я таксама! — усклікнуў Роберт.
