— Мы слухаем вас, Мак-Набс.
— Як-бы мы ні былі ўпэўнены, што іменна ў Аўстраліі знаходзіцца капітан Грант, ці не варта ўсё-такі, дзеля асцярожнасці, спыніцца на дзень-два на астравах Трыстан д’Акун’я і Амстэрдамскіх? Яны ляжаць якраз на нашым шляху і ані не падоўжаць яго. Мы даведаемся, ці не засталося там слядоў крушэння «Брытаніі».
— Які вы недаверлівы, маёр! — усклікнуў Паганель.
— Я клапачуся галоўным чынам аб тым,— адказаў маёр,— каб нам не давялося варочацца ў другі раз па нашых уласных слядах, калі Аўстралія не апраўдае ўскладзеных на яе надзей.
— Гэта перасцярога не здаецца мне лішняй,— падтрымаў яго Гленарван.
— І менш за ўсё я схілены ўгаварваць вас адмовіцца ад яе,— падхапіў Паганель,— зусім наадварот.
— Так, Джон, паварочвайце судно ў напрамку к Трыстан д’Акун’я,— рашыў Гленарван.
— Слухаю, сэр,— адказаў капітан і падняўся на свой мосцік.
Мэры Грант і яе брат шчыра дзякавалі Гленарвану.
Хутка «Дункан» аддаліўся ад амерыканскага берагу, рассякаючы сваім фарштэўнем хвалі Атлантычнага акіяна.
Каб яхта ішла па экватару, дык сто дзевяноста шэсць градусаў, якія аддзяляюць Аўстралію ад Амерыкі, ці, праўдзівей, мыс Бернуілі ад мыса Карыентэс, склалі-б пераход даўжынёю ў адзінаццаць тысяч семсот шэсцьдзесят геаграфічных міль. Але пры пераходзе ўздоўж трыццаць сёмай паралелі гэтыя сто дзевяноста шэсць градусаў складалі ўсяго дзевяць тысяч чатырыста восемдзесят міль шляху. Ад амерыканскага берагу да Трыстан д’Акун’я дзве тысячы сто міль — адлегласць, якую Джон Мангльс разлічваў прайсці за дзесяць дзён, калі ўсходнія вятры не зацішаць хады яхты. Але тут усё пакуль што ішло як найлепей: к вечару брыз значна супакоіўся, пасля змяніў напрамак, і «Дункан» зноў меў магчымасць паказаць свае высокія мораходныя якасці.
Пасажыры ў той-жа дзень вярнуліся да свайго звычайнага занятку. Нішто не нагадвала аб тым, што частка пасажыраў нядаўна пакідала яхту на цэлы месяц. Замест водаў Ціхага акіяна перад іх вачыма пасцілаліся воды Атлантычнага, а за выключэннем невялікай розніцы ў адценні ўсе хвалі падобныя адна на адну.
Стыхіі, з-за якіх нашым падарожнікам давялося перажыць столькі страшных хвілін, здавалася, злучылі цяпер свае намаганні, каб спрыяць ім.
Акіян быў зусім спакойны. Дзьмуў падарожны вецер, і парусы, нацягнутыя зверху данізу на абедзве мачты, дапамагалі нястомнай пары, замкнутай у катлах.
Гэты кароткі пераход закончыўся без усякіх здарэнняў. Усе даверліва чакалі сустрэчы з аўстралійскім берагам. Надзею змяніла ўпэўненасць. Гаварылі пра капітана Гранта так, нібы яхта ішла за ім у дакладна вызначаны порт. Для яго і для яго двух таварышоў былі падрыхтаваны каюты. Мэры Грант сама расставіла там мэблю і прыбрала іх. Ольбінет аддаў капітану Гранту сваю каюту, а сам перабраўся ў каюту місіс Ольбінет, якая знаходзілася побач з вядомым нумарам шэсць, заказаным на барту «Шатландыі» Жакам Паганелем.
Вучоны-географ сядзеў амаль увесь час у сваёй каюце. Ён працаваў з раніцы да вечара над навуковай кнігай, пад казвай: «Незвычайнае падарожжа географа па пампасах Аргентыны».
Было чуваць, як ён дэкламаваў усхвалёваным голасам доўгія квяцістыя сказы, перш чым запісаць іх на паперы.
Маёр вітаў гэты занятак свайго вучонага сябра, але, звычайна скептычна настроены, часта гаварыў яму:
— Толькі асцерагайцеся сваёй звычайнай няўважлівасці, Паганель, і, калі вам прыдзе ў галаву фантазія авалодаць аўстралійскай мовай, не ўздумайце вывучаць яе па кітайскай граматыцы.
На барту яхты дні праходзілі весела. Гленарван і яго жонка непрыкметна назіралі за Джонам Мангльсам і Мэры Грант. Але з-за таго, што Джон і Мэры маўчалі, яны рашылі не пачынаць першымі размовы аб гэтай справе.
— Што сказаў-бы капітан Грант? — запытаў аднойчы ў Элен Гленарван.
— Ён рашыў-бы, што Джон варты Мэры, дарагі Эдуард. І ён не памыліўся-б,— адказала яму Элен.
Тым часам яхта шпарка набліжалася к Трыстан д’Акун’я.
Праз пяць дзён пасля таго, як знік з позірку мыс Карыентэс, пачаў дзьмуць спрыяльны заходні брыз.
«Дункан» падняў парусы і пад фокам, марселем, бомбрамселем і ліселямі паімчаўся ўперад, схіляючыся на левы галс. Можна было падумаць, што яхта імчыцца за прызам на гонках Темзімскага яхт-клуба.
На другі дзень, прачнуўшыся, падарожнікі ўбачылі, што акіян зацягнула гіганцкімі вадаростамі; ён быў падобны на вялікую заросшую травой сажалку.
«Дункан» як быццам слізгаўся па заросшай травой раўніне, якую Паганель параўноўваў з пампасамі. Вадаросты значна замаруджвалі яхты.
Яшчэ праз дзень раніцой раптам пачуўся голас вахценнага матроса:
— Зямля!
— У якім напрамку? — запытаў Том Аусцін, які стаяў на вахце.
— Пад ветрам! — адказаў матрос.
Ад гэтай радаснай весткі палуба яхты адразу напоўнілася людзьмі.
З трапа паказалася падзорная труба. За ёю падымаўся Паганель.
Вучоны накіраваў свой інструмент у паказаным напрамку і не ўбачыў там нічога, што хоць-бы крыху нагадвала зямлю.
— Паглядзіце на воблакі,— параіў яму Джон Мангльс.
— Сапраўды, там вырысоўваецца нешта падобнае на скалу, між іншым, ледзь прыкметную,— паведаміў Паганель.
