— Добра, сэр. Я пайду з вамі. Калі мне і не ўдасца знайсці сляды капітана Гранта, дык ва ўсякім выпадку я дакладна пакажу вам месца крушэння яго карабля.
— Дзякую, Айртон,— адказаў Гленарван.
— Дазвольце запытацца ў вас, сэр?
— Калі ласка, мой дружа.
— Дзе вы спаткаецеся з «Дунканам»?
— Калі мы знойдзем капітана Гранта ва ўнутраных абласцях Аўстраліі, дык у Мельбурне. У іншым выпадку—на ўсходнім узбярэжжы, каля бухты Туфольда.
— У такім выпадку, капітан «Дункана»...
— Будзе чакаць маіх распараджэнняў у Мельбурне.
— Добра, сэр. Можаце спадзявацца на мяне.
— Я і спадзяюся на вас, Айртон,— адказаў Гленарван.
Пасажыры «Дункана» ад шчырага сэрца дзякавалі боцману «Брытаніі». Дзеці яго былога капітана ні на крок не адыходзілі ад Айртона, ласкаючы яго. Усе былі шчаслівыя, што ён згадзіўся суправаджаць іх, апрача ірландца, які губляў адданага і растаропнага памочніка. Але Паддзі О’Мур разумеў, якое значэнне меў для экспедыцыі Гленарвана ўдзел у ёй Айртона, і, прымусіў сябе згадзіцца.
Гленарван папрасіў у ірландца забяспечыць іх сродкамі пераезду цераз Аўстралію, і, хутка заключыўшы ўмову, пасажыры «Дункана» накіраваліся назад на борт яхты, умовіўшыся папярэдне з Айртонам аб месцы сустрэчы.
Дарога назад была вясёлай. Усё змянілася за гэты дзень. Усе сумненні зніклі. Адважныя падарожнікі не павінны былі больш брысці вобмацкам уздоўж трыццаць сёмай паралелі. Зараз стала дакладна вядома, што Гары Грант знаходзіцца ў Аўстраліі. Усе сэрцы былі ўсцешаны той радасцю, якую дае нечаканы пераход да ўпэўненасці пасля доўгага перыяда пакутных сумненняў.
Калі абставіны складуцца ўдачна, дык не пазней, як праз два месяцы «Дункан» прывязе ў Шатландыю капітана Гранта!
Калі Джон Мангльс ухваліў праект пераезду па сухазем’ю цераз Аўстралію, ён не сумняваўся, што ў гэтым выпадку і ён прыме ўдзел у экспедыцыі. Ён гаварыў Гленарвану аб сваёй адданасці місіс Элен і яму самому, пра неабходнасць яго паслуг у якасці арганізатара каравана і аб поўнай бескарыснасці яго прабывання на барту «Дункана» ў часе рамонту. Адным словам, ён знайшоў тысячу довадаў, апрача галоўнага, але, на шчасце, Гленарван і без яго ведаў гэты довад.
— Адно пытанне, Джон,— адказаў ён яму.— Ці поўнасцю вы давяраеце свайму памочніку?
— Поўнасцю давяраю, сэр,— сказаў Джон.— Том Аусцін — бывалы марак. Ён давядзе «Дункан» да месца прызначэння, адрамантуе яго і прывядзе на месца сустрэчы з намі пунктуальна ў вызначаны тэрмін. Том—раб свайго абавязку і дысцыпліны. Ён ніколі не адважыцца не выканаць загада ці адтэрмінаваць яго выкананне. Вы можаце спадзявацца на яго таксама, як і на мяне, сэр.
— Добра, Джон,— адказаў Гленарван,— вы можаце суправаджаць нас. Трэба-ж вам быць пры тым,—дадаў ён, усміхаючыся,— калі мы знойдзем бацьку Мэры Грант...
— О, сэр...— прамармытаў Джон Мангльс.
Ён больш нічога не мог сказаць і ўдзячна паціснуў працягнутую яму Гленарванам руку.
Назаўтра Джон Мангльс вярнуўся на ферму ірландца ў суправаджэнні карабельнага плотніка і матроса з запасамі правіянта. Разам з Паддзі О’Мурам ён павінен быў заняцца падрыхтоўкай каравана.
Уся сям'я ірландца чакала яго, каб дапамагчы ў гэтай справе. Айртон, са свайго боку, прымаў удзел у рабоце і, маючы асабісты вопыт, даў шмат карысных парад.
Паддзі і ён былі згодны ў тым, што падарожніцы павінны праехаць увесь шлях у фургоне, а падарожнікі верхам.
Фургон быў падобны на калёсы, з брэзентавым верхам, даўжынёю ў дваццаць футаў. Яго чатыры колы не мелі ні спіц, ні абадоў, ні нават жалезных шын. Гэта былі звычайныя драўляныя дыскі. Пярэдняя вось, прымацаваная да дна фургона самым першабытным спосабам, не магла крута паварачвацца. Дышла, якое выпіралася з гэтай асі, мела трыццаць пяць футаў у даўжыню. У яго можна было запрэгчы тры пары быкоў. Патрабавалася вялікае майстэрства, каб кіраваць гэтым доўгім, вузкім, няўстойлівым фургонам пры дапамозе адной толькі завостранай палкі. Але Айртон навучыўся гэтаму на ферме, і Паддзі О’Мур паручыўся, што ён добра справіцца з абавязкамі фурмана фургона.
Фургон не меў рысор і яго нельга было назваць камфартабельным экіпажам. Але выбару не было. Затое Джон Мангльс абсталяваў яго як можна лепш. Перш за ўсё ён загадаў падзяліць фургон на дзве часткі дашчатай перагародкай. У задняй — павінны былі змясціцца запасы правіянта, багаж і паходная кухня містэра Ольбінета; пярэдняя — цалкам аддавалася падарожніцам. Умелыя рукі карабельнага плотніка хутка ператварылі гэта аддзяленне ва ўтульны пакоік з падлогай, засланай тоўстым дываном, туалетным столікам і двума ложкамі для Элен Гленарван і для Мэры Грант. Скураная заслона замяняла знадворную сцяну і магла цалкам абараняць ад ветру, і начнога холаду. Калі было неабходна, у фургоне мог змясціцца і схавацца ад дажджу ўвесь мужчынскі склад экспедыцыі. У добрае надвор’е мужчыны павінны былі спаць у прасторнай парусінавай палатцы. Джон Мангльс ухітрыўся на маленькай плошчы дамскага аддзялення фургона змясціць усё тое, што магло спатрэбіцца падарожніцам у дарозе. Элен і Мэры ў гэтым перасоўным пакоіку павінны былі быць акружаны такімі-ж клопатамі, як і на «Дункане».
