La Majstro kaj Margarita полностью

Endas diri, ke la agoj de Arĉibaldo Arĉibaldoviĉ estis neniom strangaj au enigmaj, tiaj povus ilin rigardi nur observanto supraĵa. Tiuj agoj logike sekvis el ĉio okazinta antaue. La informoj pri la ĵusaj eventoj kaj precipe — la fenomena antauflaro de Arĉibaldo Arĉibaldoviĉ sugestis al la ĉefo de la Gribojedova restoracio, ke la tagmanĝo de la du klientoj estos kvankam ja luksa kaj abunda, tamen ekstreme mallonga. Kaj la intuicio, neniam trompinta la eksflibustron, ankau ĉi foje lin ne trompis.

Dum Kerubjev kaj Behemoto tintigis siajn pokalojn plenajn je eminenta, duoble purigita, bone malvarmigita vodko Moskovskaja, sur la verando aperis, tuta en ŝvito kaj ekscito, la lokkronikisto Boĉjo Kandalupskij, fama en Moskvo pro sia mirinda informiteco, kaj senceremonie sin sidigis ĉe la Petrakovoj. Metinte sian ŝvelan tekon sur la tablon, Boĉjo tuj ŝovis siajn lipojn en la orelojn de la verkisto, kaj en ĝin ekflustris iajn tre logajn aferojn. Mme Petrakov, turmentate de scivolo, finfine prezentis sian orelon al la molaj dikaj lipoj de Boĉjo. Kaj li, fojfoje ĵetante ĉirkauen ŝtelistan rigardon, plu flustris seninterrompe, kaj oni povis kapti nur kelkajn apartajn vortojn:

— Je mia honorvorto! Ĉe Sadovaja, Sadovaja, — Boĉjo ankorau mallautigis la voĉon, — la kugloj nenion faras al ili… kugloj… kugloj… benzino… incendio… kugloj…

— La mensogulojn, kiuj disvastigas tiajn fiajn onidirojn, — indignigite Mme Petrakov lasis sian kontralton korni iom pli laute ol tion dezirus Boĉjo, — ja ilin endus prienketi! Nu, nenio estas perdita, certe tiel estos! Oni ilin ordigos! Fi, kia malutila galimatio!

— Kial do galimatio, Antonida Porfirievna?! — ekkriis Boĉjo ĉagrenite de la malkredemo de la verkistedzino, kaj denove li eksusuris: — Ja mi diras al vi, la kugloj nenion faras al ili… Kaj nun la incendio… Ili tra la aero… tra la aero… — Boĉjo ŝuŝis, sen supozi ke la ĉefroluloj de lia rakonto sidas apude ĝuante lian sibladon. Cetere, tiu ĝuado baldau finiĝis. El la serva koridoro de la restoracio sur la verandon impete venis tri viroj, streĉe zonitaj ĉe la talio, botvestitaj, kun revolvero en la mano. La plej antaua kriis timige kaj hele:

— Senmove! — Kaj ĉiuj tri tuj komencis pafadon sur la verando, celante la kapojn de Kerubjev kaj Behemoto. Ambau alpafatoj tuj aerdisiĝis, kaj fajrokolono ekŝpruĉis el la primuso rekte en la tolan markezon. Oscedanta faukego ŝajnis malfermiĝi en la markezo, ĝiaj nigraj rondoj dislarĝiĝis ĉiudirekte. La fajro saltis tra la faukegon kaj atingis la tegmenton de la Gribojedova domo. En la dua etaĝo, paperujoj kuŝantaj sur la fenestrobreto de la redaktejo subite ekflamiĝis, la fajro pasis sur la kurtenon, kaj zumante, kvazau disblovate, kirle profundiĝis en la onklinan domon.

Post kelkaj sekundoj sur la asfaltaj aleoj kondukantaj al la fera krado de la bulvardo, de kie je la merkredo vespere venis, sen trovi ies ajn komprenon, la unua heroldo de la malfeliĉo, Ivano — nun forkuris nefinmanĝintaj verkistoj, kelneroj, Sofia Pavlovna, Boĉjo, la geedzoj Petrakov.

Anticipe elirinte tra la flanka pordo, nenien forkurante kaj nenien rapidante, kiel ŝipestro, kiu laste forlasas sian brulantan brigon, Arĉibaldo Arĉibaldoviĉ kviete staris en sia silksubŝtofa somera surtuto, kun la du sturgotraboj subbrake.

Ĉe la sunsubiro du figuroj estis alte super la urbo, sur la masonita teraso de unu el la plej belaj arkitekturaĵoj en Moskvo, konstruita antau jarcento kaj duono; tiuj du estis Voland kaj Azazello. Oni ne povis vidi ilin de malsupre, de la strato, ĉar kontrau la malnecesaj rigardoj ilin ŝirmis balustrado ornamita per gipsaj vazoj kaj gipsaj floroj. Male, ili vidis la urbon preskau ĝis ties limoj.

Voland sidis sur faldebla tabureto, vestite per sia nigra sutano. Lia longa kaj larĝa spado estis plantita inter du disiĝintaj ŝtonplatoj de la teraso formante sunhorloĝon. La ombro de la spado malrapide kaj nehaltigeble plilongiĝadis, rampante al la nigraj ŝuoj de Satano. Metinte sian pintan mentonon sur la pugnon, kurbiginte sin sur la tabureto kaj tirinte sub sin unu kruron, li senmove kontemplis la senmezuran amasegon de palacoj, gigantaj domoj kaj malkonstruotaj kabanetoj. Azazello, forlasinte sian modernan vestaron — jako, bulĉapelo, lakledaj ŝuoj — tuta en nigro, senmove staris apud sia sinjoro, same kiel li, fikse rigardante la urbon.

Voland ekparolis:

— Kia interesa urbo, ĉu?

Azazello moviĝetis kaj respekte respondis:

— Messire, mi preferas Romon!

— Jes, tio estas afero de gusto, — diris Voland.

Post kelka tempo refoje audiĝis lia voĉo:

— De kie venas tiu fumo, sur la bulvardo?

— Tie brulas Gribojedovo, — respondis Azazello.

— Verŝajne, ĝin vizitis tiu nedisigebla duopo, Kerubjev kaj Behemoto, ĉu?

— Tio estas eksterduba, messire.