La Majstro kaj Margarita полностью

— Nu, diable! — subite ekkriis la majstro, — se oni iomete pripensus… — li estingis la cigaredstumpon en la cindrujo kaj premis la kapon inter la manoj, — auskultu, ja vi estas inteligenta homo kaj neniam estis freneza. Serioze, ĉu vi certas, ke hierau ni estis ĉe Satano?

— Serioze, mi certas, — respondis Margarita.

— Nu jes, nu jes, — ironie diris la majstro, — nun, resume, anstatau unu frenezulo estas du: kaj la edzo, kaj la edzino! — Li levis la manojn al la ĉielo kaj kriis: — Tio… la diablo scias, kio ĝi estas! La diablol.La diablo!

Anstatau respondi Margarita falis sur la sofon, ekridegis, eksvingis en la aero siajn nudajn krurojn kaj poste ekkriis:

— Ho, mi jam ne povas! Ho, mi jam ne povas! Se vi vin vidus!

La majstro konfuzite tiris supren sian malsanulejan kalsonon kaj Margarita, satrideginte, serioziĝis.

— Pretervole vi ĵus diris la veron, — ŝi diris, — la diablo ja scias, kio ĝi estas, kaj kredu al mi, la diablo ĉion aranĝos! — Ŝiaj okuloj ekbrilis, ŝi salte leviĝis, komencis danceti surloke kaj kriadi: — Kiel mi estas feliĉa, feliĉa, feliĉa, ke mi kun li kontraktis! Ho, diablo, diablo! Vi devos, mia kara, vivi kun sorĉistino! — Ŝi ĵetis sin al la majstro, brakumis lian kolon, kisis liajn lipojn, lian nazon, liajn vangojn. Bukloj de ŝiaj nearanĝitaj nigraj haroj blindigis la majstron, liaj vangoj kaj frunto brulis sub la kisoj.

— Jes, vere, nun vi similas sorĉistinon.

— Mi tion ja ne negas, — respondis Margarita, — mi estas sorĉistino kaj mi tre kontentas pri tio!

— Nu bone, — diris la majstro, — sorĉistino, do estu sorĉistino. Tre brave kaj grandioze! Do, mi estas elŝtelita el la kuracejo. Ankau ĉi tio estas tre ĉarma. Revenigita ĉi tien — plua afero, kiun ni ne pridubu… Ni eĉ supozu, ke neniu atentos nian foreston… tamen diru al mi, pro ĉio sankta, per kio kaj kiel ni vivos? Kredu al mi, mi parolas pri tio ĉar mi pensas pri vi.

Je tiu momento trans la fenestro aperis stumpnazaj botetoj kaj la malsupra parto de alternfadena pantalono. La pantalono fleksiĝis ĉe la genuoj kaj la taĝelon kaŝis ies peza postaĵo.

— Alojzo, ĉu vi estas hejme? — demandis voĉo el ie super la pantalono, de trans la fenestro.

— Jen, la misaĵoj komenciĝas, — diris la majstro.

— Ĉu Alojzo? — redemandis Margarita proksimiĝante al la fenestro, — oni arestis lin liierau. Sed kiu pri li demandas? Kiu estas via nomo?

La genuoj kaj la postaĵo tuj malaperis, audiĝis ekklako de la stratpordo, kaj ĉio renormaliĝis. Margarita falis sur la sofon kaj ridegis tiel, ke larmoj ruliĝis el ŝiaj okuloj. Sed kiam ŝi kvietiĝis, drasta ŝanĝo okazis pri ŝia mieno, ŝi ekparolis serioze, parolante, ŝi glitis de la sofo, rampis al la genuoj de la majstro kaj rigardante en liajn okulojn ŝi karesis lian kapon.

— Kiel vi suferis, mia kompatinda amiko, kiel vi suferis! Nur mi sola scias tion. Jen, vi havas blankajn fadenojn en la haroj, kaj tiun poreternan falton ĉe la lipoj. Mia kara, mia unika, ne pensu pri io plua. Tro multe vi devis pensi, nun mi pensos por vi! Kaj mi ĵuras al vi, mi ĵuras, ke ĉio estos blindige bela.

— Sed mi nenion timas, Margot, — al ŝi subite respondis la majstro kaj levis la kapon kaj ŝajnis al ŝi tia, kia li estis verkante pri la afero, de li neniam vidita, sed pri kiu li certe sciis ke ĝi ja estis, — kaj tial mi nenion timas, ĉar jam ĉion mi spertis. Troe mi estis timigata, per nenio eblas min plie timigi. Sed mi domaĝas vin, jen la embaraso! Jen kial mi plu ripetadas pri tio sama. Rekonsciiĝu! Kial vi fuŝu vian vivon kun malsanulo, kun mizerulo? Reiru ĉe vin! Mi vin domaĝas, tial mi ĝin diras.

— Ho! Vi, vi… — murmuris Margarita skuante sian hirtan kapon, — vi, malgrandfidulo, vi, malfeliĉa homo. Pro vi hierau la tutan nokton mi skuiĝadis nuda, mi perdis mian naturon kaj anstatauigis ĝin je alia, plurajn monatojn mi pasigis en la malluma kamero pensante nur pri unu afero — pri la fulmotondro super Jerŝalaim, mi elploris miajn okulojn, kaj nun, kiam sur nin falis la feliĉo, vi min forpelas! Bone, mi foriros, sed sciu, ke vi estas kruela homo! Ili dezertigis vian animon!

Maldolĉa tenero leviĝis al la koro de la majstro kaj, nesciate kial, li ekploris kaŝinte sian vizaĝon en la haroj de Margarita. Ŝi, plorante, flustris al li, kaj ŝiaj fingroj saltetis sur la tempioj de la majstro:

— Jes, fadenoj, blankaj fadenoj, mi vidas vian kapon kovriĝi per la neĝo, ah, kara, mia kara kapo, tiom suferinta. Rigardu viajn okulojn, kiajn vi havas okulojn! En ili estas dezerto… Kaj la ŝultroj, la peze ŝarĝitaj ŝultroj… Kripligis, ili vin kripligis… — la parolo de Margarita iĝis senkohera, ŝin skuis plorsingultoj.

Tiam la majstro viŝis siajn okulojn, levis Margaritan de la genuoj, mem surpiediĝis kaj firme diris:

— Sufiĉas! Vi min hontigis. Neniam mi refalos en malkuraĝon, nek revenos al tiu demando, estu certa pri tio. Mi scias, ke ni ambau estas viktimoj de mensa malsano, kiun, eble, mi kontaĝis al vi… Do, ni portu ĝin kune.

Margarita proksimigis siajn lipojn al la orelo de la majstro kaj flustris: