La Majstro kaj Margarita полностью

— Mi ĵuras al vi je via vivo, mi ĵuras je la de vi divenita filo de la astrologiisto, ke ĉio estos bona.

— Belege, belege, — respondis la majstro kaj, ekridinte, li aldonis: — Nature, kiam homoj estas tute prirabitaj, kiel vi kaj mi, ili serĉas savon ĉe la transmonda potenco! Konsentite, ni serĉu ĝin tie.

— Ah! Jen, jen, finfine vi estas kiel antaue, vi ridas, — diris Margarita, — kaj iru al la diablo kun viaj kleraj vortoj. Transmonda au ne transmonda, ĉu tio ne estas tutegala? Mi estas malsata, — kaj ŝi tiris lin je la mano al la tablo.

— Mi ne certas, ĉu tiuj manĝaĵoj ne malaperos tuj ien sub la teron au ne forflugos tra la fenestro, — diris la majstro tute trankviliĝinte.

— Ili ne forflugos!

Kaj ĝuste je tiu momento el la fenestro audiĝis nazsona voĉo:

— Pacon al vi.

La majstro ekskuiĝis, dum Margarita, jam kutimiĝinta al la eksterordinara, ekkriis:

— Azazello! Ah, kiel agrable, kiel bone! — kaj flustrinte al la majstro:

— Vi vidas, ili nin ne forlasas! — ŝi kuris malŝlosi la pordon.

— Almenau fermu vian mantelon! — postkriis al ŝi la majstro.

— Bagatelaĵo, — jam el la koridoro respondis Margarita.

Kaj jen Azazello sin klinas, salutas la majstron, brilas lia misa okulo, kaj Margarita ekkrias:

— Ah, kiel mi ĝojas! Neniam en mia vivo mi tiel ĝojis! Sed vi pardonu, Azazello, ke mi estas nuda!

Azazello petis ŝin ne zorgi pri tio, diris, ke li vidadis virinojn ne nur nudaj, sed ankau tute senhautigitaj, volonte okupis lokon ĉe la tablo, lasinte en la angulo apud la forno pakon envolvitan en malhelan brokaĵon.

Margarita verŝis al li konjakon, kaj li volonte ĝin eltrinkis. La majstro sendeturne lin rigardis, foje-foje pinĉante sian maldekstran manon. Sed la pinĉoj neniom helpis. Azazello ne aer-disiĝis, kaj, verdire, tio ja ne estis necesa.

Nenio timinda estis en tiu malalta rufetulo; jes ja, li havis albugon — sed tiaĵon oni povas ricevi sen ajna sorĉo; jes, li estis ne tute ordinare vestita, per ia mantelo au sutano — tamen, se rigore tion pripensi, ankau tio ne estas senprecedenca. Kaj la konjakon li trinkis tre brave, kiel ĉiuj bonaj homoj, po tuta glaseto kaj sen almanĝeti. Pro tiu sama konjako zumo estiĝis en la kapo de la majstro kaj li pensis:

«Tamen, Margarita pravas! Certe antau mi sidas sendito de la diablo. Ja mi mem antau nelonge, je la antaulasta nokto, persvadis Ivanon, ke ĝuste Satanon li renkontis ĉe la Patriarĥa — kaj jen, nun min ial timigas tiu penso, mi komencas fantazii pri hipnotigantoj kaj halucinaĵoj. Kiaj, pro la diablo, hipnotigantoj estu ĉi tie!..»

Pli atente li rigardis Azazellon kaj konstatis, ke en ties okuloj estas io trudita, ia dume retenata penso. «Tio ne estas simpla vizito, li havas komision»; pensis la majstro.

Lia observemo lin ne trompis.

Trinkinte sian trian glaseton da konjako, kiu alkoholaĵo neniel efikis Azazellon, la vizitanto ekparolis tiele:

— Jen agrabla kelo, la diablo min prenu! Restas nur unu demando, kion oni tie faru, en tiu kelo?

— Ankau mi diras ĝuste tion, — ekridis la majstro.

— Kial vi maltrankviligas min, Azazello? — dernandis Margarita, — iel ni ja vivos!

— Pardonon, pardonon, — ekkriis Azazello, — neniel mi volis vin maltrankviligi. Mi mern diras: lel vi vivos. Ah, ne multe mankis ke mi forgesu… messire ordonis ke mi transdonu al vi liajn saluton kaj inviton fari kun li negrandan promenadon, kompreneble, se vi tion deziras. Do, kion vi diros?

Sub la tablo Margarita per la piedo tuŝis la majstron.

— Kun granda plezuro, — respondis la majstro observante la vizaĝon de Azazello, dum tiu daurigis:

— Ni esperas, ke ankau Margarita Nikolavna ne malakceptos?

— Mi, mi certe ne malakceptos, — diris Margarita, kaj ŝia piedo refoje glitis sur la kruro de la majstro.

— Admirinde! — ekkriis Azazello, — jen kion mi ŝatas! Hop, hop kaj prete! Malkiel tiam en la Aleksandra ĝardeno.

— Aĥ, ne parolu pri tio, Azazello! Tiam mi estis stulta. Cetere, mi ne meritas tro severan juĝon, ja ne ĉiun tagon oni renkontiĝas kun la malsankta potenco!

— Certe, — konfirmis Azazello, — ĉiutage, tio ja estus agrabla!

— Ankau mi ŝatas la rapidon, — ekscitite diris Margarita, — la rapidon kaj la nudon. Kiel el mauzero — paf! Ah, kiel li celpafas, — ŝi ekkriis sin turnante al la majstro, — piksepo sub la kuseno, kaj ajnan pikilon… — Margarita estis ebriiĝanta, ŝiaj okuloj brilis.

— Ankorau unu aferon mi forgesis, — ekkriis Azazello sin frapinte sur la frunton, — tiom da klopodoj mi havas, ke mi tute perdas la kapon! Ja messire sendis al vi donacon, — ĉi tiam li turnis sin speciale al la majstro, — botelon da vino. Bonvolu atenti, ke ĝi estas tiu sama vino, kiun trinkis la prokuratoro de Judeo. La Falerna vino.

Nature, tia raraĵo vive interesis kaj la majstron kaj Margaritan. El la malhela ĉerka brokaĵo Azazello eligis kruĉon tegitan je ŝimo. Oni flaris la vinon, oni verŝis ĝin en la glasojn, oni tra ĝi rigardis kontrau la lumo estingiĝanta en la fenestro antau la fulmotondro. Kaj oni vidis ĉion koloriĝi sange.

— Je la sano de Voland! — ekkriis Margarita levante sian glason.